De dag xtc
Beeld: Shutterstock

Op een mooie zomeravond, vier jaar geleden, nam Anne (34) voor het eerst een xtc-pil met haar man. Ze schreeuwt het niet van de daken maar jee, wat beviel dat goed.

Anne: “Een vriendin van mij vertelde ons dat zij weleens een pilletje slikte op festivals en feesten. ‘Hartstikke leuk, dat moet je ook eens doen’, zei ze dan steeds. ‘Niets engs aan.’ Maar mijn vriend en ik zijn niet zo dol op die enorme feesten. En om eerlijk te zijn vond ik het ook een beetje spannend; het gaat toch om drugs. Maar de nieuwsgierigheid won het, en dus besloten we toch eens te proberen. Niet op een feest, maar gewoon thuis, veilig op de bank.

More content below the advertising

Die vriendin haalde de pillen en wij brachten onze dochter naar mijn ouders. Niet echt spontaan nee, maar deze manier leek me het veiligst. We spraken af om niet te veel te nemen en lieten de pillen van tevoren testen. Ook wilde ik voordat we het avontuur aangingen even wat dingen met mijn man doornemen: zijn we goed samen, zit je niets dwars, moet er iets gezegd worden? Ik was bang dat we er door die pil van alles uit zouden flappen en dat het dan in een enorme ruzie zou uitmonden. Zoiets hebben we weleens gehad na een avondje doorzakken met alcohol, en het leek me met drugs nog vervelender.
 

Een enorme relaxedheid

Mijn man merkte er eerder iets van dan ik. Hij begon meer te praten, zei lieve dingen. Na een halfuur begon ik hem bij te vallen. Een tinteling ging door mijn lijf, gepaard met een enorme relaxedheid, energie, euforie, alles tegelijk. Vanaf dat moment was het, kort gezegd, echt fantastisch. Heel ontspannen, alles was liefde en mooi. In mijn beleving hebben we niets anders gedaan dan elkaar urenlang de liefde verklaren. We vertelden elkaar wat we mooi vonden aan elkaar, waarom hij zo lief is, en dat ik zijn droomvrouw ben. Eigenlijk zoals we dat vroeger deden, toen we elkaar net kenden en eindeloos tot diep in de nacht bleven praten en benoemen wat we zo leuk aan elkaar vonden.

Zo ging het nu ook: er bestond geen tijd, alleen maar liefde voor elkaar. En ook voor de rest van de wereld, het leven, onze vrienden. Mijn angst voor onuitgesproken issues die ineens boven water zouden komen bleek onterecht. We hebben het wel even over wat irritaties gehad, maar ineens leek alles belachelijk en onbelangrijk. En dus gingen we weer verder met onze eindeloze liefdesverklaring. Toen het licht werd, besloten we naar buiten te gaan. Ik herinnerde me ineens een mooi plekje in het park, daar móesten we heen. Dus daar stonden we, om zes uur ’s ochtends, tot onze knieën in een soort meertje met watervalletje, het leven te vieren.

We gingen op een gegeven moment naar bed, hebben daar nog spetterende seks gehad en later die dag hebben we onze dochter opgehaald. We bleven bij mijn ouders slapen. Ik zie ons nog zo zitten aan tafel: het voelde alsof we een enorm geheim hadden, maakten een paar flauwe toespelingen die alleen wij begrepen. Ook fijn: de kater viel mee, ik heb er amper iets van gemerkt.


Lees ook
Van parenclub tot tantracursus: deze vrouwen geven hun seksleven een boost >

 

Over the top

Na die eerste keer besloten we het vaker te doen. Via via kwamen we aan een dealer waar we een voorraadje bestelden. Eén keer in de paar maanden deden we het, alleen of met een vriend, en altijd thuis. Toen ik zwanger werd van onze tweede lasten we uiteraard een pauze in. Maar nadat ik stopte met de borstvoeding besloten we het weer eens te doen.

Ik keek er enorm naar uit, had zo’n zin om me weer even vrij te voelen. We nodigden een vriendin uit, het was mooi weer, we gingen op het dakterras zitten. Misschien kwam het doordat de verwachtingen wat hooggespannen waren, maar toen ben ik over the top gegaan. Ik voelde niet zoveel, nam nog wat, wilde niet dat het zou stoppen, nam nog een kwartje. Uiteindelijk had ik twee pillen op: veel te veel.

De trip was niet eens zo leuk, de kater was afschuwelijk. Dagenlang had ik last van hartkloppingen, mijn kaak leek op slot te zitten. Ik meldde me ziek op mijn werk, ik voelde me vreselijk, heel depressief. Maar boven alles schaamde ik me dat ik het zo ver had laten komen. Het voelde ineens zo kansloos: wat als er iets met ons was gebeurd? Dan waren mijn kinderen wees omdat hun ouders zo nodig aan de pillen wilden. Ineens hakte die gedachte er keihard in: wat ben ik voor een moeder? Dit is helemaal voorbij de reden waarom we dit willen doen, namelijk even samen zijn. En dus besloten we het niet meer te doen.
 

'Het werd verbindend'

Maar toch begon het na een jaar of twee weer te kriebelen. En terugdenkend aan die avond waarop we uit de bocht vlogen, realiseerden we ons dat we ons gewoon te veel hadden laten gaan. We probeerden het weer en hielden het bij een halve pil. Het was geweldig en sindsdien doen we het weer regelmatig. Altijd met geteste pillen, geen alcohol, en samen nooit meer dan één pil.

Voor ons zijn het fijne avonden, echt voor ons tweeën. We spreken uit waarom we van elkaar houden en doen ook even een check: hoe was de afgelopen periode, wat ging goed, wat was lastig? Het werd verbindend: je zit even helemaal op dezelfde euforische golflengte, alsof je met zijn tweeën een heel leuk feestje hebt.

Nog een fijn effect van een pil: het geeft een mega boost aan ons seksleven. Want tijdens zo’n trip hebben we de wildste vrijpartijen. Omdat we het nu voorzichtiger aanpakken, heb ik geen last meer van dat schuldgevoel naar mijn kinderen. Ik heb naderhand ook nooit een kater, voel me prima als ik ze de volgende dag weer ophaal.
 

Dat verliefde gevoel van vroeger

Het is zo fijn dat we dat verliefde gevoel van vroeger op deze manier weer te kunnen beleven. Dat je echt oprecht tegen de ander zegt dat je hem tot in zijn diepste helemaal geweldig vindt. In onze beginjaren hadden we alle tijd om zo ’s nachts door te praten: nu gaat dat niet meer, zijn we moe, moeten we de volgende ochtend weer vroeg werken, maken we ruzie over wie de keuken moet opruimen. Maar zo samen op de bank, met een pil op, is er geen tijd en lachen we om onze ruzies.

Nee, ik vertel niet snel aan anderen dat we dit doen. Ik weet dat mensen hier een uitgesproken mening over hebben en ik heb geen zin in zo’n discussie. Iedereen moet zelf weten wat-ie doet.”
 

Dit artikel staat in het Kek Mama 02-2019.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >