Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke week vertelt een lezeres daarom over haar dilemma.
Lees verder onder de advertentie
Shanaya (29) woont samen met Armaan (31). Ze hebben een dochter (3) en verwachten binnenkort hun tweede.
“Onze oudste dochter werd thuis geboren. Een weloverwogen keuze: na een blakende zwangerschap leek het me het meest natuurlijk. Bovendien heb ik een hartgrondige hekel aan ziekenhuizen, van alleen de geur al krijg ik het op mijn heupen. Hoe zou ik daar ooit ontspannen genoeg kunnen zijn om mijn kind op de wereld te zetten?
Lees verder onder de advertentie
Complicaties
Tijdens de bevalling was er een kleine complicatie: onze dochter kreeg het benauwd doordat het persen anderhalf uur duurde, en bleek vruchtwater ingeademd te hebben. Daardoor moesten we na de bevalling alsnog worden opgenomen in het ziekenhuis. Routine, onze dochter mankeerde niets maar kreeg uit voorzorg antibiotica omdat het vruchtwater in haar longen ook een longontsteking kon betekenen, en dat risico wilden de artsen niet nemen.
Een tweede bevalling gaat meestal sneller. En ook deze keer doet de baby het fantastisch en is er geen enkele reden waarom ik ons kind niet thuis op de wereld zou zetten. Maar mijn man vindt het na de vorige ervaring doodeng. Hij wil dat ik in het ziekenhuis beval, zodat altijd hulp voorhanden is wanneer iets misgaat. We wonen op vijf minuten rijden van het ziekenhuis. Wanneer ik ter plaatse beval, moet een arts ook eerst opgepiept worden. Ik zie het verschil dus niet zo, behalve dan dat ik er niet aan moet denken om met weeën in de auto te moeten.
Toch weegt voor mij het natuurlijke en de veilige omgeving zonder enge ziektekiemen op tegen een bevalling in het ziekenhuis. Ik respecteer de angst van mijn man, maar ik ben degene die ons kind op de wereld moet zetten. Dat kan dus maar het best op een plek waar ík me het veiligst voel. Nu de geboorte van ons kind steeds dichterbij komt, nemen de discussies tussen Armaan en mij toe. Hoe ga ik hiermee om?”
Meer afleveringen van het dilemma? Elke dinsdag komt er een nieuw verhaal op KekMama.nl. Lees hier de eerdere dilemma’s.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (8), Vieve (7) en Lilou (4). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Verhuizen met een groot gezin is al een onderneming op zich, maar de familie Buddenbruck pakt het gewoon aan alsof het niets is. Waar andere ouders al zweten bij het vooruitzicht van één verhuisdoos, verkassen Thaila en Rob met hun hele bups van land naar land.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Mireille, wiens man een plan heeft waar ze niet achter staat.
Francesca, een van de jonge deelnemers uit het programma Niet Klein Te Krijgen, is overleden. Het verdrietige nieuws werd gedeeld op het Instagramaccount van het programma, bij een foto van Francesca op een skateboard.
De zoon van Annelies is het type kind waarvan je blijft zeggen: ‘het is me er eentje’. Bram vreet van alles uit, maar nooit écht vervelend. En hij ziet er zo schattig uit, met die grote blauwe ogen en die blonde krullen.