Beeld: Canva
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Femke, samen met haar vriend, moeder van twee zoons (5 en 7): “Ik heb twee zoons. En als je ook jongens hebt, weet je nu waarschijnlijk al genoeg. Zo niet: laat me het even uitleggen. Mijn huis is geen huis. Het is een soort mini-worstelarena waar altijd iemand op de grond ligt terwijl de ander ‘STOP!’ roept maar tegelijkertijd zelf ook niet stopt.
Als ik me ermee bemoei, krijg ik steevast te horen dat ze ‘gewoon’ aan het spelen zijn. Terwijl ik doffe klappen hoor, meubels zie verschuiven en af en toe iemand door de gang zie rollen. Je weet: dit wordt janken. En dat wordt het ook. Maar toch vinden ze het leuk. De een roept sorry, de huilende krijgt een knuffel en even later begint het weer van voor af aan.
Ik heb het zó vaak gedacht: nu gaat het echt fout. Niet alleen tranen, maar gebroken botten. En tot nu toe is het nooit zo. Elke keer liep het net goed af. Tranen, maar daar bleef het bij. Een blauwe plek hier, een bult daar, beetje drama, kusje erop, klaar. Tot dit moment.
Ik stond in de keuken en heb het niet zien gebeuren, maar de stilte die viel middenin het geruk en getrek en geschreeuw en gekreun, zei genoeg. Enkele seconden daarna begon de jongste zoon op standje luchthoorn te huilen. Ik wist meteen: dit is het. Nu is het echt misgegaan.
En dat was ook zo. Het kostte me een paar seconden, van de keuken naar de woonkamer, maar alles zat al onder het bloed. Ik zag eerst niet eens waar het vandaan kwam. ‘Het ging per ongeluk’, stamelde de oudste, duidelijk ook geschrokken. Ik probeerde te achterhalen waar de jongste pijn had en waar het bloed vandaan kwam, maar hij was niet aanspreekbaar. Zijn gekrijs ging door merg en been.
Dan maar naar de eerste hulp. Binnen vijf minuten zaten we in de auto. Handdoek tegen de jongste zijn gezicht, andere zoon achterin, voor het eerst in zijn leven doodstil. Ik probeer kalm te blijven (lees: ik doe alsof ik kalm ben terwijl mijn hart ergens in mijn keel zit). In het ziekenhuis bleek het al snel: gebroken neus.
Gebroken. Neus. Van stoeien. In de woonkamer. Een dom ongeluk, inderdaad. Ik weet nog altijd niet wat er precies gebeurd is, ze lijken het zelf ook niet goed te weten. Het is alleen nogal hard gegaan, dat was duidelijk.
Niet dat ze er echt van geleerd hebben, hoor. Behalve dat ze een tijd wat rustiger aan hebben gedaan, omdat de jongste echt wel pijn had. Zijn neus is rechtgezet en is prima geheeld. Ik ben benieuwd of je er straks nog wat van zult zien. En ik vrees dat dit misschien wel niet de laatste keer was.”
Als moeder heb je zo je mindere momenten… We’ve all been there. Kan gebeuren, al is het wel vervelend als je er nog dagelijks aan herinnerd wordt door een blijvend aandenken. Het overkwam ook Inge* met haar jongste dochter. Je leest het hier.
Opa’s en oma’ kunnen een heerlijke extra laag liefde en koekjes toevoegen aan het leven van je kind. Of… net dat beetje chaos, bemoeienis of verwarring brengen waar je als ouder niet altijd op zit te wachten.
Veel mensen denken bij een goede opvoeding meteen aan liefde, aandacht of de juiste middelen. Maar uit nieuw onderzoek van Harvard University komt een andere factor naar voren die opvallend veel invloed heeft op de ontwikkeling van kinderen.
Fantastisch babynieuws! Jennifer Hoffman is bevallen van een dochtertje. Op Instagram deelt de 45-jarige actrice de eerste foto van het meisje en laat ze weten dat hun gezin nu compleet voelt.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: we zijn toch allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Romée en Johnny.
Je ligt elke maand krom om wat spaargeld opzij te zetten voor je kinderen, blijkt je vriend die centjes op te maken aan pokeren.
Voor veel vrouwen is een zwangerschap een periode vol blijdschap, spanning en verwachting. Maar voor Jennifer Hoffman kwam daar ook iets anders bij kijken: het gevoel dat ze zich moest verantwoorden voor haar leeftijd.
