Beeld: Canva
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Femke, samen met haar vriend, moeder van twee zoons (5 en 7): “Ik heb twee zoons. En als je ook jongens hebt, weet je nu waarschijnlijk al genoeg. Zo niet: laat me het even uitleggen. Mijn huis is geen huis. Het is een soort mini-worstelarena waar altijd iemand op de grond ligt terwijl de ander ‘STOP!’ roept maar tegelijkertijd zelf ook niet stopt.
Als ik me ermee bemoei, krijg ik steevast te horen dat ze ‘gewoon’ aan het spelen zijn. Terwijl ik doffe klappen hoor, meubels zie verschuiven en af en toe iemand door de gang zie rollen. Je weet: dit wordt janken. En dat wordt het ook. Maar toch vinden ze het leuk. De een roept sorry, de huilende krijgt een knuffel en even later begint het weer van voor af aan.
Ik heb het zó vaak gedacht: nu gaat het echt fout. Niet alleen tranen, maar gebroken botten. En tot nu toe is het nooit zo. Elke keer liep het net goed af. Tranen, maar daar bleef het bij. Een blauwe plek hier, een bult daar, beetje drama, kusje erop, klaar. Tot dit moment.
Ik stond in de keuken en heb het niet zien gebeuren, maar de stilte die viel middenin het geruk en getrek en geschreeuw en gekreun, zei genoeg. Enkele seconden daarna begon de jongste zoon op standje luchthoorn te huilen. Ik wist meteen: dit is het. Nu is het echt misgegaan.
En dat was ook zo. Het kostte me een paar seconden, van de keuken naar de woonkamer, maar alles zat al onder het bloed. Ik zag eerst niet eens waar het vandaan kwam. ‘Het ging per ongeluk’, stamelde de oudste, duidelijk ook geschrokken. Ik probeerde te achterhalen waar de jongste pijn had en waar het bloed vandaan kwam, maar hij was niet aanspreekbaar. Zijn gekrijs ging door merg en been.
Dan maar naar de eerste hulp. Binnen vijf minuten zaten we in de auto. Handdoek tegen de jongste zijn gezicht, andere zoon achterin, voor het eerst in zijn leven doodstil. Ik probeer kalm te blijven (lees: ik doe alsof ik kalm ben terwijl mijn hart ergens in mijn keel zit). In het ziekenhuis bleek het al snel: gebroken neus.
Gebroken. Neus. Van stoeien. In de woonkamer. Een dom ongeluk, inderdaad. Ik weet nog altijd niet wat er precies gebeurd is, ze lijken het zelf ook niet goed te weten. Het is alleen nogal hard gegaan, dat was duidelijk.
Niet dat ze er echt van geleerd hebben, hoor. Behalve dat ze een tijd wat rustiger aan hebben gedaan, omdat de jongste echt wel pijn had. Zijn neus is rechtgezet en is prima geheeld. Ik ben benieuwd of je er straks nog wat van zult zien. En ik vrees dat dit misschien wel niet de laatste keer was.”
Als moeder heb je zo je mindere momenten… We’ve all been there. Kan gebeuren, al is het wel vervelend als je er nog dagelijks aan herinnerd wordt door een blijvend aandenken. Het overkwam ook Inge* met haar jongste dochter. Je leest het hier.
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Het moederschap is een achtbaan van emoties, laat staan als je moeder bent van een drieling. Dat weet Fanishta, bekend van Meer dan Verwacht, als geen ander.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.
Opgroeien met een beroemde broer klinkt misschien als een groot backstagefeest, maar de realiteit is vaak net even anders. Monique Smit (36) vertelt daar openhartig over in de podcast De Bevers geven zich bloot.
