Beeld via Instagram @jennifervanooijen
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Begin vorig jaar werd hij vader van dochter Logan Nová en inmiddels is ze een jaar oud. En niet zomaar een: een kletskous in de dop. Want praten? Dat gaat haar beter af dan lopen.
Tijdens een interview met Shownieuws kan Mart zijn trots nauwelijks verbergen. Zijn dochter strooit inmiddels met woorden alsof het niks is. “Ja, serieus. Ze zegt papa, mama, nee nee nee, ja, die, opa, oma. Ze zegt van alles.” En daar smelt hij van: “Mijn vaderhart komt dan naar boven.” Dat zachte randje? Dat geeft hij zelf ook gewoon toe: “Ik ben wel een watje, ja.”
Naast al dat geklets is Logan ook voorzichtig begonnen met lopen. En dat zorgt thuis voor de nodige emoties, vooral bij Mart zelf. Samen met zijn vriendin Jennifer van Ooijen voedt hij haar op, maar hij noemt zichzelf lachend de zwakste van het stel. “Als die kleine valt, dan krijg ik de tranen in mijn ogen”, vertelt hij. “Maar dat komt gewoon omdat ik heel veel van mijn kind houdt.”
Dat het woordje “papa” hem zo raakt, zit dieper dan alleen kersverse vaderliefde. Mart heeft namelijk een ingewikkelde band met zijn eigen vader. In een eerder interview vertelde hij dat zijn vader zijn dochter Logan pas één keer heeft gezien, en toen onder invloed was. “Het doet echt pijn.”
Sinds hij zelf vader is geworden, voelt dat gemis nog sterker. Alsof het contrast tussen wat hij zelf wil geven en wat hij heeft gekregen ineens glashelder is.
En misschien is dat wel precies waarom het zo binnenkomt: omdat hij nu zélf die veilige, liefdevolle vader wil zijn. Mét tranen bij elk struikeltje en trots bij elk nieuw woordje. Noem het een watje, wij noemen het gewoon een heel betrokken papa.
Het dochtertje van Mart Hoogkamer kreeg eerder trouwens een spectaculair cadeau voor haar eerste verjaardag. Je leest er hier meer over.
Bron: Shownieuws
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
