Films als The Notebook of Titanic zijn leuk, maar niet realistisch, vindt blogger en moeder Elizabeth Broadbent. Wat pas écht romantisch is? Als je partner je niet zomaar wakker maakt.
‘Het zou voor hem gemakkelijk zijn om mij uit bed te slepen, maar hij doet het niet’, schrijft ze op Babble.
Elizabeth is chronisch moe en moet elke middag een paar uur gaan liggen. ‘We weten niet of dit komt door bijwerkingen van medicijnen, een auto-immuunprobleem of een slaapstoornis, maar rond 16.00 uur ben ik kapot.’ Als haar man ’s middags thuiskomt van werk, zorgt hij er dus voor dat de boel blijft draaien: een pittige klus met drie kinderen en twee honden.
‘Maar toch geeft hij mij nooit een schuldgevoel’, vervolgt Elizabeth. ‘Hij wordt boos als ik me verontschuldig en zegt dat het goed is. Hij klaagt niet, slaapt gemiddeld maar vijf uur per dag en zegt nooit dat hij moe is. En dat is liefde.’ Aan de andere kant van de slaapkamerdeur hoort ze haar kinderen regelmatig. Ze weet dat ze gewassen moeten worden en moeten eten, maar zij hoeft zich nergens zorgen om te maken. ‘Als ik twee uur later wakker word, kan ik erop vertrouwen dat alles goed is gegaan.’
Van kijken naar de zonsondergang tot trouwen in Las Vegas: dit alles valt in het niet als ze denkt aan wat haar man allemaal voor het gezin doet. ‘Hij is een échte vader, niet iemand die z’n kind niet eens in bad kan doen. Hij kookt en pakt de baby over zodat ik niet van de bank hoeft te komen en natuurlijk probeer ik hetzelfde voor hem te doen. Ondanks dat je de wildste ideeën over liefde kunt hebben, hebben we samen iets ontdekt: ik match zijn sokken, hij laat me slapen.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
