Beeld: Getty Images
Voor idyllische foto’s moet je met je gezin in de sneeuw zijn. Voor een hartaanval van schrik, gescheurde spier of schaamrood op de kaken trouwens ook.
Ashley (43), moeder van Laurens (14) en Lisa (12):
“Ik was al geen fervent skiër, maar bond toch elk jaar de latten onder omdat ik het nou eenmaal leuk vind om samen met mijn gezin wat te doen.
Twee jaar geleden was ik er halverwege de middag wel klaar mee. Na een Aperolletje op de berg zei ik man en kinderen vaarwel en begon op m’n gemakje aan mijn laatste afdaling van die vakantie. Net voor het dal ging ik onderuit. Niet hard, maar ik voelde wel iets pijnlijks in mijn rechterkuit schieten. Ik leverde mijn ski’s en schoenen in en wachtte op het terras op mijn gezin, met nog maar een Aperol.
Mijn kuit werd toen al een beetje stijf en dat kreeg ik er niet uitgeschud. In het hotel ben ik met mijn man naar de sauna gehinkt. Een beetje warmte zou mijn spieren wel goed doen, maar na de koude douche viel ik twee keer flauw en werd ik door mijn man en een onbekende Duitser de wellness van het hotel uitgeholpen.
Lees ook – Ski-horror: ‘Mijn been bleek op twee plaatsen gebroken’ >
Eenmaal thuis werd mijn kuit dikker en dikker en de pijn bepaald niet minder. Ik kon niet meer lopen en smeerde tijgerbalsem in de hoop dat het beter zou gaan. Na een bezoek aan de huisarts, fysio en het ziekenhuis bleek mijn kuitspier van mijn knieholte naar beneden helemaal gescheurd, het vocht ertussen was het gevolg van een interne bloeding. Advies: been omhoog, geen warmte en geen alcohol. Na drie maanden volledige rust heb ik nog dik een halfjaar gerevalideerd bij de fysio. Skiën heb ik sindsdien afgezworen.”
In de glossy Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
