Beeld: Getty Images
Vast een gevalletje vroege dementie, dacht Janet toen er elke paar dagen kleine dingen in huis verdwenen. Die leuke, zorgzame oppas had ze geen seconde verdacht.
Janet (27): “Het begon ermee dat ik geld miste uit mijn geldblikje. Daar zat altijd zo’n twintig euro muntgeld in, maar opeens kon ik met moeite drie euro bij elkaar schrapen. Een paar dagen later zocht ik me rot naar mijn nieuwe mascararoller en miste mijn man ineens een pakje scheermesjes. Een week later verdwenen zes rolletjes Mentos uit de voorraadkast.
Ik verdacht Debby geen seconde. Zij was onze zorgzame dinsdagavondoppas, dol op de kinderen. Ik vroeg me af of ik leed aan vroege dementie en onderwierp onze zoontjes aan een verhoor. Ik kon me weliswaar niet voorstellen wat die met een mascararoller moesten, maar toch.
Mijn man was slimmer: hij vroeg de jongens het geld in hun spaarpotten te tellen. Bij Ties wisten we het niet zeker, hij krijgt nog geen zakgeld en we stoppen hem af en toe wat muntjes toe. Maar in de spaarpot van Jens, die voor het behalen van zijn A-diploma flink wat geld had gescoord, ontbrak zeker veertig euro.
Mijn man heeft Debby ermee geconfronteerd. Ze heeft min of meer bekend. Nee, we zijn niet naar de politie gestapt. Het kwaad was al geschied. Maar dat zo’n lieve meid me zo heeft belazerd, kan ik nog steeds niet begrijpen.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
