Drie dagen geleden is onze poes onder een auto gekomen. We hebben het lieve beest in de tuin begraven. Mijn dochter is volkomen overstuur en blijft maar huilen. Hoe kan ik haar troosten?
ELS & DO: “Probeer niet al te uitbundig mee te huilen. Huisdieren gaan dood. Daar komen kinderen overheen. Zelfs als het zo bruut geschiedt. Het leven is nou eenmaal een package-deal waarbij vrolijkheid en hartzeer hoort. Daar kunt u uw dochter niet tegen beschermen.
Sterker, u mag haar daar niet tegen beschermen. Ze moet leren omgaan met verdriet en tegenslag. Troost haar door te vertellen dat tijd alle wonden heelt. Een mooie levensles. Word geen helikopterouder. Dat zijn ouders die alle kiezelstenen op het levenspad van hun kinderen willen wegruimen. Ze gaan de juf te lijf als die optreedt tegen hun kind. Ze spannen rechtszaken aan tegen de school als hun kind niet bij zijn vriendje in de klas zit.
Lees ook
Jorinde: ‘Poes is dood’ >
Het andere uiterste is de tijgermoeder. Tijgermoeders pakken hun kinderen extreem streng aan om ze te harden. Daardoor zouden ze optimaal presteren. Kinderen van tijgermoeders krijgen op hun derde al vioolles en als ze niet hard studeren steekt mama hun lievelingsknuffels in de fik. Ze mogen niet met vriendinnetjes spelen – dat gaat maar ten koste van de huiswerktijd. Veel Aziatische kinderen worden zo aangepakt.
In 2016 werd de Japanse Yamato (7) door zijn ouders in een bos achtergelaten omdat hij steentjes naar auto’s had gegooid. Na zes dagen werd hij gevonden. De westerse wereld reageerde ontzet, op de tijgermoeders na. Door deze opvoeding zullen Japan en China de wereldeconomie overnemen van de westerse watjes, beweren ze.
De tantes zijn voorstander van de dolfijnopvoeding. Harvard-docent Shawn Anchor ontdekte dat kinderen die zich in vrijheid kunnen ontplooien beter presteren dan kinderen die in een dwangbuis worden gedwongen. Hij pleit ervoor dat kinderen leren in korte tijdsblokken. Daartussenin mogen ze spelen met anderen. Als hun kat onder een auto komt worden ze uitgebreid getroost, maar ze krijgen ook te horen dat het hoort bij het leven.”
De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”
Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl
Dit artikel staat in Kek Mama 01-2019.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Na de zoveelste afkeurende blik met kritiek op hun manier van opvoeden van de kraamzorg was de maat vol voor deze moeders.
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Toen Ariane beviel van haar eerste kind, dacht ze één ding zeker te weten: de kraamweek zou haar redding zijn. Lekker cocoonen met haar baby, de kraamzorg die de boel draaiende hield, thee bracht, de was deed, misschien zelfs een keer een boterham met hagelslag smeerde. Spoiler: het liep iets anders.
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
