Beeld: 123RF
Beeld: 123RF

Oké, ze was al bijna negentien, en ze woonde al drie jaar bij vrienden vanwege een allergische zoon, maar nu poes dood is en ze met twee huilende jongetjes onder de kerstboom zit, slikt Kek Mama’s Jorinde toch even een flinke brok weg.

  1. Want ze was zo lief. De kleinste uit het zwerfnest in de tuin van een bejaarde buurvrouw. En de laatste die nog over was. Ik was eenentwintig en had eigenlijk alleen haar broertje uitgekozen. Maar ze keek me zo lief aan. En had geen huis. Dus nam ik haar er gezellig bij. En wandelde ze de daarop volgende achttien jaar mee door mijn leven.
     
  2. Ze was er toen ik ging samenwonen. En ging trouwen (met een ander). Toen er kinderen kwamen en toen ik weer ging scheiden. Toen de eerste liefde ná mijn scheiding kwam. En weer vertrok. Ze was er altijd, met haar broertje de enige constante factor in mijn leven. Want zelfs mijn kinderen bleven niet altijd, dankzij een omgangsregeling met hun vader.
     
  3. En ze was zonder twijfel het stoerste beest uit de buurt. Wandelde – met lak aan haar hartkwaal - haar katerbroer van een kilo zwaarder met haar neus in de wind en een merel in haar bek zó voorbij. Om het lijkje vervolgens cadeau te doen aan de kinderen en mij, en zichzelf tegoed te doen aan de muis die ze erna nog even pakte.
     
  4. Mijn kinderen en ik zijn daarna een jaar lang vegetariërs geweest.
     
  5. Wat ben ik blij dat mijn jongens lekker opgroeien met huisdieren. Dat ze die liefde kennen en daardoor altijd een vriendje bij de hand hebben dat wil knuffelen. En troosten, bij een kapotte knie of boze moeder.
     
  6. Maar wat breekt het mijn hart om ze zo verdrietig te zien. Pedagogisch schijnt het goed te zijn, om door het verlies van een huisdier om te leren gaan met rouw. Maar ik vind dat huisdieren gewoon nooit dood mogen.
     
  7. En dat kinderen nooit zo verdrietig horen te zijn.
     
  8. Dat jongste zoon zegt: “Gelukkig maar dat we niet in de hemel geloven, mam, anders zou ik me nu heel veel zorgen maken om de vogels.”
     
  9. En gelukkig ook gewoon weer overgaat tot de orde van de dag, na de constatering dat ze nu ook wel in een lijstje mag, op de boekenplank naast zijn opa en mijn oma.
     
  10. Dag lieve poes, wat maakte je ons leven warm. En, oké, een beetje snotterig.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >