irritante tic kind

De dochter van Mirjam draait aldoor plukjes haar om haar vinger, die van Chantal rangschikt de hele wereld in regenboogkleuren en de zoons van Katelijne kwekken continu op z’n Donald Ducks.

David (37), vader van Benthe (7): “Op zich is mijn dochter geen uitzondering. Ik denk dat ieder kind zichzelf weleens de regel oplegt dat hij niet op de randjes van de stoeptegels mag staan, alleen op de witte strepen van het zebrapad moet lopen of over elke rand moet springen. Maar mijn dochter neemt haar ‘taken’ al maanden bloedserieus.

Article continues after the ad

Elke dag als ik Benthe naar school breng, ongeveer anderhalve kilometer van ons huis, moet ik er tien minuten langer voor uittrekken – anders komen we flink te laat. Ze is ermee begonnen toen ze naar groep drie moest. Dat vond ze zo griezelig dat ze een soort houvast voor zichzelf heeft bedacht. Dit helpt haar ’s morgens om de spanning voor school los te laten. Ik tref het, ik mag mijn gewone tred aanhouden, maar Benthe springt, vliegt, hinkelt en huppelt en heeft voor elke meter een ander parcours bedacht met allerlei opgaven en restricties.”
 

Doordraaien

Mirjam (29), moeder van Loïs (6): “Op de bank, tijdens het tv-kijken, in de auto, in bed, op school in de klas: Loïs draait plukjes van haar haar om haar vinger. Vaak doet ze het onbewust als ze ergens naar kijkt of luistert. Ze houdt van het geritsel en het zachte gevoel, zegt ze. Ik probeer het af te remmen, omdat ik soms uren bezig ben de gecreëerde klitten uit haar haar te kammen. Ook merk ik dat de onderkant dunner wordt. Vooral aan de linkerkant lijkt het haar wel alsof het verschroeid is na een brand: haar lievelingspluk.”
 

Net als zijn held

Janneke (29), moeder van Lex (2): “Eerst dacht ik nog dat Lex hoofdluis had. Ik vond het wel wat vroeg voor een kind van twee, maar het kon niet anders of er kriebelde iets, want ik zag hem steeds een krabbende beweging achter op zijn hoofd maken. Inmiddels weet ik wat hij doet en waarom. Het heeft niets te maken met jeukende beestjes, maar alles met zijn grote held Bumba. Als ik tegen hem zeg dat hij iets geks doet of als hij om zichzelf moet lachen, brengt Lex zijn handje naar zijn hoofd en hoor ik hem roepen: ‘Oi oi oi!’ Dit doet hij nu al een maand of twee een paar maal per dag. Tot nu toe vinden we het grappig. Tegen de tijd dat het ons gaat irriteren, switchen we wel naar een ander filmpje op YouTube.”
 

Regenboog

Chantal (36), moeder van Indy (9): “Sinds een jaar moet werkelijk alles in de buurt van Indy op regenboogkleur worden gesorteerd. Eerst tekende ze heel veel regenboogjes, later merkte ik dat de potloden, stiften, bakjes, kralen et cetera op volgorde van regenboog lagen. En nu heeft het de omvang van een kleine manie. Kleding van poppetjes in computerspelletjes probeert ze via de ROGGBIV-schakering (rood-oranje-geel-groen-blauw-indigo-violet) te bewerken, kleurplaten worden standaard zo geverfd en zelfs de knuffels op haar bed liggen in de juiste volgorde. Er mag geen kleur ontbreken, want dan wordt ze boos.

Zelf zegt ze altijd dat regenbogen haar blij maken, het valt haar direct op als ze een echte in de lucht ziet. Het thema voor haar verjaardag dit jaar was dan ook niet moeilijk te bedenken. De slingers en ballonnen vielen goed in de smaak, evenals de regenboogtaart die ik speciaal had laten maken. Helaas was de bakker niet helemaal bij de les. Indy zag direct dat hij rood en oranje had omgedraaid. Gelukkig was de smaak prima en was ze toch nog erg blij met de verrassing.”
 

Lees ook
'Help, mijn peuter heeft een gênante tic' >

 

Gewoon negeren

Lisanne (32), moeder van Roman (11): “Ineens deed hij het tijdens het voetballen. Roman speelde een uitwedstrijd met zijn team, vond het blijkbaar heel spannend en kneep zenuwachtig met zijn ogen. Vanaf dat moment was zijn tic geboren en die heeft zeker een jaar lang aangehouden. Uiteraard riep ik meteen dat hij ermee moest ophouden, het irriteerde me als ik tegenover hem zat en hij om de paar seconden een soort knipoog maakte waarbij hij ook met zijn neus trok. Roman beweerde dat hij er niks aan kon doen.

Mijn vriend zocht op internet naar tips en las dat het vrij normaal is voor deze leeftijd om een tic te hebben. Negeren was het beste advies. Dat heb ik zijn omgeving ook verteld. Als familieleden er een opmerking over maakten, nam ik hen apart en vroeg hen om er geen aandacht aan te besteden. Dan zou het vanzelf overgaan. Uiteindelijk is dat ook gebeurd. Hij heeft het nu nog sporadisch en dan met name bij spannende gebeurtenissen: vlak voor een verjaardag, tijdens een wedstrijd of een schooltoets. Het dwangmatige is gelukkig over.”
 

Kwik, Kwek en Kwak

Katelijne (36), moeder van Rogier (11) en Mats (9): “Krankjorum word ik ervan. Geen woord hier in huis wordt normaal uitgesproken, alles gaat in Donald Duck-taal. Mijn oudste zoon is er een paar maanden terug mee begonnen en zijn broertje vond het hilarisch. Het duurde even voordat Mats de techniek doorhad, maar nu vliegen de eendengeluiden de hele dag over tafel. Ik heb ze al verboden tijdens de maaltijden met elkaar te kwaken en zelf reageer ik alleen nog op mensentaal, maar ze zijn nog niet uitgegeten of de jongens gaan weer even fanatiek verder tegen elkaar. Het is een fase, zegt mijn man sussend. Ik hoop het van harte, want het gekwek is gekmakend.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 03-2021.

 



Meer Kek Mama?
Volg ons op Instagram of schrijf je hier in voor de nieuwsbrief >