Soms wil je je als moeder weleens terugtrekken – jezelf opsluiten in de badkamer of gewoon even weglopen. En daar is niets ergs aan, schrijft Sa’iyda Shabazz op Scary Mommy.
‘Een moment voor jezelf nemen, maakt je niet gelijk een slechte moeder’, zegt ze.
Sa’iyda is gek op haar vierjarige zoon, maar ook zij moet vaak genoeg tot tien tellen. ‘Wanneer hij niet wil luisteren of gefrustreerd raakt omdat-ie iets niet mag, kan dat heel vermoeiend zijn. En hoe vaak ik ook probeer me er niets van aan te trekken, toch heb ik af en toe een paar minuten voor mezelf nodig om kalm te blijven. Zo kan ik de moeder zijn die hij verdient en ga ik geen dingen zeggen of doen waar ik later spijt van krijg.’
Lees ook
Waarom je nooit over een (andere) moeder mag oordelen >
De eerste keer dat Sa’iyda van haar zoon wegliep, voelde ze zich schuldig. ‘Maar het moest: terwijl mijn zoon in de badkamer aan het schreeuwen was, keek ik naar mezelf in de spiegel en wist ik dat ik op dat moment niet de moeder was die ik wilde zijn. ‘Ik hou van je, maar mama is gefrustreerd en moet even rustig worden’, zei ik tegen mijn zoon. ‘Ik loop even naar een andere kamer’.’ Haar zoon bleef huilen, maar door weg te lopen kreeg Sa’iyda de kans om weer tot zichzelf te komen. ‘En toen ik gekalmeerd was, kon ik terug naar de badkamer om hem rustig te krijgen.’
‘Kinderen voelen wanneer we boos op ze zijn. Hoe gefrustreerder je bent, hoe onhandelbaarder ze kunnen worden’, vervolgt Sa’iyda. ‘Dus nogmaals: je bent geen slechte ouder als je een paar minuten voor jezelf neemt, je bent juist een goede ouder als je erkent dat je even de tijd nodig hebt. Met een heldere blik is het veel makkelijker om je kind aan te spreken, anders maak je het alleen maar erger. En geloof me: onze kinderen overleven het echt wel als ze boos op ons worden zodra we even weglopen.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
