bankrekening student moeder
Beeld: Pexels

Marli (24) studeert klinische psychologie, woont samen met Daan en heeft een dochtertje: Yara van twee.

“Na college vind ik mijn fiets meteen terug in die zee van oude barrels. Het is de enige met een kinderzitje: die van de andere ouders staan in de stalling, want dat zijn allemaal universiteitsmedewerkers.
 

Jong

Ik hoopte altijd al jong moeder te worden. Mijn eigen moeder was veertig toen ze mij kreeg: ik was de jongste van drie. Zij zei vaak: ‘Als ik had geweten dat het zo leuk zou zijn, was ik er veel eerder aan begonnen.’ Dat heeft vast invloed op mij gehad. Net als het feit dat mijn ouders ons altijd erg vrij hebben gelaten. Als mijn zussen en ik gingen stappen, kregen we nooit een eindtijd, ze rekenden erop dat we hun vertrouwen niet beschaamden. Het scheelt ook dat ik midden in de stad ben opgegroeid, met alle geneugten op kruipafstand. Voor veel van mijn studiegenoten in het eerste jaar was het alsof hun leven nu pas echt ging beginnen: dat gevoel had ik totaal niet. 
 

Eenpersoonsmatras

Ik had net mijn bachelor gehaald, toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Gepland was het niet echt, maar met anticonceptie namen Daan en ik het niet zo nauw, dus dan kun je niet al te geschokt zijn wanneer dat streepje oplicht. We hadden sinds drie jaar een relatie. Daan is vier jaar ouder dan ik en werkte als bedrijfsleider in een café. We hebben even getwijfeld: ik deelde nog een woning met een vriendin en sliep op een eenpersoonsmatras. Daan zat ergens in onderhuur. Was het bedje dat we ons kind konden bieden wel gespreid genoeg? Maar de blijdschap over de zwangerschap en het besef dat het in een liefdevol nest zou opgroeien, wogen zwaarder dan die materiële argumenten. 
 

'Ik ben flink vooruit gaan werken'

De zwangerschap gaf me vleugels. Ik ben flink vooruit gaan werken, zodat ik rond mijn bevalling zo min mogelijk studievertraging zou oplopen. Bevallingsverlof kreeg ik niet als student, maar ik maakte wel vier maanden aanspraak op een bijdrage uit een zogenaamd profileringsfonds, dat je inkomen aanvult wanneer je wegens bijzondere omstandigheden tijdelijk niet kunt studeren. Het was hetzelfde bedrag dat ik al kreeg: € 1025 per maand, opgebouwd uit een basisbeurs, een aanvullende beurs en een lening. Daan werkt inmiddels als kok in een klein buurtrestaurant en verdient ongeveer hetzelfde bedrag.
 

Geen pasta met ketchup

Vlak voor mijn bevalling vonden we een etage voor € 700: veertig vierkante meter, met één slaapkamer en een wc-deur die net niet helemaal dicht kan als je op de bril zit. Meubels kregen we van vrienden en familie, en de kinderspullen zijn gesponsord door onze ouders. De mijne betalen daarnaast nog mee aan een krat biologisch eten, dat wekelijks bij ons wordt thuisgebracht. Daan neemt vaak kliekjes mee van het restaurant, dus ons kind leeft gelukkig niet van het standaard studentendieet van pasta met ketchup en Boursin. Aan het einde van ons geld houden we altijd een stukje maand over, zoals die poster van Loesje zegt. Toch klaag ik niet. Ik heb een paar oudere vriendinnen die al zijn afgestudeerd, maar geen baan kunnen vinden. Dan is die studiefinanciering van mij zo slecht nog niet. 
 

Lees ook
Bankrekening: 'Mijn kind liet mij inzien dat ik verloskundige wil worden' >

 

Studeren tijdens slaapjes

Toen Yara vier maanden oud was, heb ik mijn studie weer opgepakt. De eerste maanden viel dat nog best tegen, vooral als we weer eens een doorwaakte nacht achter de rug hadden. Ik troostte mezelf ermee dat een studiegenoot met een enorme kater het óók moeilijk had, maar dan op een andere manier. Ik denk dat jonge werkende moeders het zwaarder hebben dan ik. Ik hoef maar voor acht uur college per week opvang te regelen. Studeren doe ik tijdens Yara’s slaapjes, overdag en ’s avonds, al wordt dat wat lastiger nu ze wat groter wordt. Daan is ’s ochtends altijd thuis, dus we redden het nog steeds zonder opvang.
 

Pootjebaden en stroopwafelkruimels

Ik zie vooral voordelen aan mijn situatie. Wel vind ik het soms eenzaam dat ik behalve Daan niemand heb die in dezelfde situatie zit als ik. In het zwangerschapsklasje was ik de vreemde eend in de bijt omdat ik zo veel jonger was dan de anderen. Op de universiteit hoor ik er ook niet echt bij, omdat ik zelden mee de kroeg inga. Daar staan de leuke momenten met mijn dochtertje tegenover: melk voeren aan de geitjes op de kinderboerderij, pootjebaden in het pierenbad, stroopwafelkruimels eten op de markt.
 

'En dan staan we in ons eentje op de dansvloer'

In april hoop ik mijn eindscriptie in te leveren. Het is de vraag wie er zit te wachten op een pas afgestudeerd broekie met nul werkervaring en een peuter thuis. Omdat ik toch nog drie jaar recht heb op studiefinanciering, heb ik besloten er nog een studie aan vast te plakken: een twee-jarige opleiding tot GZ-psycholoog. Die zal ik weer tijdelijk moeten onderbreken, omdat ik net heb ontdekt dat ik weer zwanger ben. Als ik dertig ben, hebben we twee kinderen op school zitten, wonen we iets minder studentikoos, heb ik hopelijk een baan bij een GGZ-instelling en Daan zijn eigen restaurantje. En dan staan we in ons eentje op de dansvloer, omdat onze vrienden dan net aan kinderen zijn begonnen.”
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

buitenbaarmoedelijke zwangerschap
Beeld: Pixabay

Ze had gewoon flinke obstipatie, dacht Marieke (32) toen ze zich bij de huisarts meldde met buikpijn. Op de spoedeisende hulp werd een buitenbaarmoederlijke zwangerschap vastgesteld.

“De huisarts dacht aan een blindedarmontsteking, toen ik me ellendig van de pijn rechtsonder in mijn buik bij hem meldde. Zelf was ik er ook niet helemaal gerust op; ik kon al dagen niet naar de wc terwijl ik wel het gevoel had dat ik moest, en voelde me alles behalve lekker. ‘Misschien ben ik wel gewoon zwanger, hoor’, grapte ik nog – me geen seconde bewust dat het weleens echt zo zou kunnen zijn. Mijn vriend Lars en ik hadden pas drie maanden eerder besloten de pil in de kliko te gooien. ‘Ik bel de spoedeisende hulp dat je er nú aankomt’, reageerde de huisarts geschrokken, ‘hoe lang proberen jullie het al?’
 

'Voor ik het wist stond er een gynaecoloog'

Lam geslagen onderging ik nog geen twee uur later een echo. Zó ziek voelde ik me nou ook weer niet; bij een blindedarmontsteking crepeer je toch van de pijn? ‘Ik bel even naar de arts’, zei de echoscopist in het ziekenhuis, zonder me verdere uitleg te geven. Voor ik het wist stond er een gynaecoloog in de kamer.
 

Van dolblij naar diep ongelukkig

‘Kijk’, wees ze op het scherm. ‘Daar klopt het hartje.’ Ik was bijna acht weken zwanger, gokte ze. Ik sprong bijna van de tafel van geluk, maar begreep niet waarom verder niemand lachte. En waarom ik niks gemerkt had trouwens, want ik was dan wel wat moe en misselijk, maar ik was óók gewoon ongesteld geweest, dacht ik.

‘Het vruchtje is ingenesteld in je eileider’, zei de gynaecoloog. ‘Daar kan het niet overleven, en voor jou is zo’n buitenbaarmoederlijke zwangerschap ook gevaarlijk.’ Wat ik had aangezien voor menstruatie bleken bloedingen in mijn eileider; het was opmerkelijk dat het hartje van mijn kind nog klopte. Ik moest met spoed geopereerd worden om het weg te halen. Van dolblij naar diep ongelukkig in één seconde: zo’n emotionele duikval gun je niemand.
 

'Daar gaat onze kinderwens'

Diezelfde avond nog werd ik geopereerd. Mijn eileider was niet meer te redden en moest verwijderd worden. ‘Daar gaat onze kinderwens’, dacht ik. Ik was pas negentwintig. Maar de gynaecoloog, die de volgende ochtend meteen langskwam, was verbazingwekkend optimistisch. Zei: ‘Zit even twee volledige cycli uit om te ontzwangeren en herstellen, dan mogen jullie daarna weer aan de slag.’ Met één eileider zou ik nog steeds hartstikke vruchtbaar moeten zijn.
 

'Wat als het nog een keer fout zou gaan?'

Voor Lars en mij was het even schakelen. In minder dan vierentwintig uur tijd hadden we onze blijdschap om mijn zwangerschap moeten verruilen voor verdriet om ons niet levensvatbare kindje, en moest ik ook nog het verlies van mijn eileider verwerken. Het laatste waar ik nu aan dacht, was opnieuw zwanger worden; wat als het nog een keer fout zou gaan? Die kans was volgens de gynaecoloog inderdaad iets verhoogd, maar niet zodanig dat ik me er zorgen over hoefde te maken.
 

Een probleemloze zwangerschap

Mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap is inmiddels drie jaar geleden. Anderhalf jaar geleden werd Simon geboren, inderdaad na een probleemloze zwangerschap – voor de zekerheid wel onder begeleiding van de gynaecoloog. Dat heeft me minder bang gemaakt voor een volgende zwangerschap; Lars en ik knutselen hard aan een tweede baby.”

 

Lees ook
Dit zijn de meest voorkomende zwangerschapssymptomen >


 

Wat is het?

Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap nestelt een bevruchte eicel zich in op een andere plek dan de baarmoeder. Meestal in de eileider, maar heel soms ook in de buikholte of de baarmoederhals. Vaak komt een buitenbaarmoederlijke zwangerschap door een eerdere beschadiging aan de eileider(s), bijvoorbeeld door een ontsteking of operatie, maar er kunnen tal van andere oorzaken zijn.

Of een zwangerschap buitenbaarmoederlijk is, merk je in eerste instantie meestal niet. Je kunt een positieve zwangerschapstest hebben, omdat je lichaam wel het zwangerschapshormoon HCG aanmaakt (hoewel vaak minder dan bij een ‘gezonde’ zwangerschap), waardoor je ook geen eisprong meer krijgt en dus niet meer ongesteld wordt. Ook kun je daardoor zwangerschapssymptomen krijgen als gevoelige borsten en misselijkheid. Uiteindelijk ontstaan vaak pijnklachten op de plek waar het vruchtje is ingenesteld, en kun je last krijgen van bloedingen.

Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kan nooit voldragen worden, omdat een baby alleen in de baarmoeder ruimte heeft om te groeien. Daarom kan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap die laat wordt opgemerkt gevaarlijk zijn; wanneer het vruchtje in de eileider is genesteld en te groot wordt, kan de eileider barsten.

Na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap wordt bijna zestig procent van de vrouwen gewoon weer zwanger. De kans dat dat uitmondt in een tweede baarmoederlijke zwangerschap is gelukkig relatief klein: zo’n tien tot twaalf procent.
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

kerstvakantie begint
Beeld: Shutterstock

Hè hè, kerstvakantie. Daar denkt Jorinde Benner van alles bij. Zoals dit.

  1. Héérlijk, twee hele weken uitslapen!
     
  2. O nee, de kínderen hebben kerstvakantie. Ik heb alleen een paar vrije dagen.
     
  3. Zou oma een paar dagen tijd hebben om op te passen? Als ik een tulband voor haar bak?
     
  4. Waarom moet dat eigenlijk, twee weken vakantie? Twéé hele weken! Hebben andere mensen daar wél tijd voor dan?
     
  5. Wel gezellig, de kinderen de hele ochtend in pyjama’s en samen tulbanden bakken. En kerstliedjes draaien enzo.
     
  6. En dat ik even niet de generaal hoef uit te hangen omdat ze moeten opschieten met aankleden, omdat school zo begint. Of gymkleding op zweetsokkengeur moet controleren. En alle hoofdsteden van Europa moet overhoren. Stom dat ik nog altijd Boedapest en Boekarest door elkaar haal trouwens, als weldenkend mens.
     
  7. Echt lekker, vakantie. Gaan we eindelijk schaatsen, de Lego opnieuw in elkaar zetten, naar de film én een logeerfeest geven.
     
  8. Ze mogen eigenlijk best alle twee een afzonderlijk logeerfeest geven. Gezellig. Het is tenslotte vakantie.
     
  9. Wacht, is Kerstavond zondag al? Déze zondag? Wie heeft dat nou weer bedacht, twéé dagen na de laatste schooldag? Zou de boodschappenbezorgdienst nog bereikbaar zijn?
     
  10. Nou, laat die nieuwe kerstoutfit dan maar zitten. Dat zwarte jurkje van vorig jaar herinnert vast niemand zich meer.
     
  11. Met een stropdas en gekamde haren ziet elke jongensoutfit er best kerstig uit, toch?
     
  12. Ik leg geen cadeautjes onder de boom hoor, het is net Sinterklaas geweest.
     
  13. Oké, eentje per kind dan.
     
  14. Vooruit, twee. Geldt dat ‘vandaag besteld, morgen in huis’ ook vlak voor kerst?
     
  15. Wacht even, dus die hele kerstvakantie bestaat eigenlijk maar uit vijf vrij te besteden dagen.
     
  16. Ze zijn te jong voor de late avondfilm hè?
     
  17. Nou, één gezamenlijk logeerfeest moet lukken. En die Lego kunnen ze ook bouwen zonder mij; kruip ik er met mijn laptop naast. Ook gezellig.
     
  18. Op nieuwjaarsochtend is er vast geen kip op de schaatsbaan. Als ik me nou een beetje inhoud met de champagne met oudjaar, redden we dat nog best…
     
  19. Yeah, right.
     
  20. Fijn, kerstvakantie. Ik vind ‘m alleen véél te kort.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >