Beeld: Canva
Ze dacht dat ze als moeder inmiddels al heel veel had gezien, maar deze bizarre vondst in de luier van haar zoontje maakte de 41-jarige Mirthe zelfs sprakeloos.
Mirthe (41) is moeder van drie kinderen (7 jaar, 5 jaar en 8 maanden): “Kijk, het moederschap zorgt nou eenmaal voor verrassende situaties, maar wat ik laatst ontdekte had ik niet eerder meegemaakt.
Het was een maandagmiddag toen ik mijn baby ophaalde bij de kinderopvang. Ik was nog maar net binnen of de leidster kwam mij tegemoet lopen met mijn zoontje op haar arm. Meteen zag ik het: zijn oogjes een beetje rood, zijn snoetje niet zo ontspannen als normaal.
“Hij was vandaag wat huilerig”, zei ze. Het was voor mij geen verrassing. In die week zaten we namelijk middenin de periode van doorkomende tandjes, sprongetjes en griepvirussen. Ik knikte en nam hem van haar over. Hij nestelde zich tegen me aan, een beetje hangerig. “Komt goed, lieverd” zei ik zachtjes, terwijl ik hem een kus gaf. Maar mijn gevoel zei ook dat hij echt niet helemaal zichzelf was.
Thuis legde ik hem op het aankleedkussen. Hij trappelde wel een beetje, maar het was allemaal wat minder enthousiast dan normaal. Ik praatte tegen hem, zoals altijd. Een beetje kletsen en een beetje gek doen. Misschien vrolijkte hem dat wat op, dacht ik. Ik maakte zijn romper los, op de automatische piloot. Dit deed ik inmiddels zonder nadenken. Totdat ik zijn luier opende.
Ik weet nog precies dat mijn eerste gedachte was: huh? En daarna: wacht… wat zie ik nou? Mijn handen bleven stil hangen en ik staarde naar de inhoud van die luier alsof mijn brein even moest resetten. In de luier vond ik namelijk een bizarre vondst: een hommel! “Och, ventje toch..”, hoorde ik mezelf zachtjes zeggen.
Ik keek nog eens goed. Misschien was het iets anders. Een plukje stof? Iets wat erop leek? Maar nee. Vleugeltjes. Een pluizig lijfje. En ja hoor, zelfs een stevig achterpootje. Bijna helemaal intact. Mijn hoofd sloeg compleet op hol. Hoe komt dit hier? Heeft hij dit… opgegeten? Maar hoe dan?! En als hij ’m heeft doorgeslikt… waarom ziet dat ding er dan nog zo uit? Dat kan toch helemaal niet? Of is ie in z’n luier gekropen? Maar hoe dan? Tijdens het verschonen op de opvang? Is dat beest gewoon in zijn luier gevlogen? Dat klinkt nog absurder.
Tekst gaat hieronder verder
Ik voelde een lichte paniek opkomen, gemixt met totale verbazing. Ik keek mijn zoontje aan. Hij leek er geen last van te hebben, probeerde ik mezelf gerust te stellen. Hij huilt niet, hij is niet overstuur, dus misschien valt het mee? Maar tegelijkertijd dacht ik: dit is zó niet normaal.
Ik bleef ernaar kijken, alsof ik hoopte dat het zou verdwijnen als ik lang genoeg staarde. Dat gebeurde natuurlijk niet. Nadat ik de luier had dicht gevouwen en ‘m had verwisseld voor een schone luier, belde ik toch even de huisarts op. Het beestje leefde niet meer, maar wat als ie m’n zoontje had gestoken? Ik zocht naar antwoorden en hoopte dat de huisarts die mij kon geven. Na een kort gesprek over de status van mijn zoontje, hoorde de huisarts geen alarmbellen, dus kon ik gewoon verder met de orde van de dag. Mijn baby leek gelukkig ook alweer wat vrolijker.
Later die avond dacht ik weer aan de woorden van de leidster: “Hij was wat huilerig vandaag.” Ja, geen wonder misschien. Maar wat er nou precies was gebeurd? Of hij dat beest echt had doorgeslikt of dat er een andere, minstens zo bizarre verklaring was? Ik heb oprecht geen idee. Maar een bizarre ontdekking is het zeker.”
Redacteur Elsemieke deed vorig jaar ook een bijzondere vondst, dit keer een leuke. En wel op de kleedjesmarkt tijdens Koningsdag. Welke parel ze voor een prikkie scoorde lees je hier.
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Na een periode waarin het leven voor Greetje Hakvoort niet altijd even soepel liep, lijkt er nu vooral ruimte voor iets veel mooiers: blijdschap in de familie.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Ze heeft 2 jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen met het leven over de grens met een jong gezin en de hoogtepunten en worstelingen van […]
Opvoeden: we doen allemaal maar wat. Want laten we eerlijk zijn, niemand heeft een handleiding gekregen. Maar leraren valt het meteen op.
Mijn 2-jarige dochter onderhandelt tegenwoordig met mij. Ik vrees dat dit mijn eigen schuld is.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
