Janneke Jelies deelt op haar Instagram een openhartig bericht over haar struggle met haar gewicht. ‘Ik zie een vrouw die zwaar ongelukkig is met zichzelf.’
Lees verder onder de advertentie
‘Iets wat ik best lastig vind om over te praten, maar wel graag met jullie wil delen,’ zo begint de moeder haar verhaal. ‘Degene die mij een beetje kent en ons al een tijdje volgen, weet dat ik veel struggle met mijn gewicht en dat ik voor de zwangerschap van Johni veel was afgevallen. Ook na de zwangerschap van Harrie ben ik in een keer 35 kilo afgevallen.’ Maar, zo schrijft Janneke, ‘bij iedere zwangerschap zat het er gewoon weer aan’.
Lees verder onder de advertentie
Ze weet niet of het aanleg is of een kwestie van ‘ieder pondje gaat door het mondje’. Janneke: ‘Waarschijnlijk is het een combinatie van beiden.’
De beelden van de serie Een Huis Vol Emigreert vindt Janneke confronterend om te zien. ‘Het enige wat ik zag was vooral een ongezonde vrouw die echt gelukkig is met haar gezin en wat we nu allemaal doen… maar zwaar ongelukkig is met zichzelf.’ Vanaf dat moment gaat bij haar dan ook de knop om: gezond eten, sporten. En niet alleen bij haar: ze gooit haar leven over een gezondere boeg samen met dochter Jennie. Een coach helpt moeder en dochter om weer lekker in hun vel te zitten. Het gaat al de goede kant op. Ze besluit: ‘Zou er nog wel meer af willen, maar dat komt nog wel.’
In de extra dikke special van Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]