Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Mijn moeder logeerde vorige week bij ons, gezellig natuurlijk zo rond oud en nieuw. Beetje rummikuppen, scibo’en, monopolyen. Ik zag de kids (en oma) zichtbaar genieten.
Op een of andere manier komen alle krachten in zulke situaties samen om een rondje papa bashen te doen. Weten jullie dat jullie papa vroeger… en dan komt er iets gênants over mijn basisschoolkapsels, tienerblunders of die keer dat ik door mijn vader met vla in mijn haar onder de douche werd gezet omdat ik niet doorat, waarop een ander daar nog wel even overheen kan met meer voer voor gegrinnik aan tafel. Ik onderga het altijd met een glimlach. Iets met stilzitten als je geschoten wordt en ik gun hen hun gedeelde momenten.
Maar deze keer bleek het ook een waarheidscommissie over hún jeugd. Want terwijl ik mijn best deed een pan tomatensoep met crème fraise te serveren (“zonder troep, zonder onnatuurlijke rommel”), schoven mijn kinderen ineens foto’s over tafel.
“PAPA KIJK!” riepen ze. En daar stonden ze. Twee mini-versies van mijn kinderen. Stralende ogen, ondeugende grijns. En in hun handen: enorme bekers blauw ijs. Blauw.
Blauw is geen smaak. Blauw hoort in printers. In ruitenvloeistof. In verfblikken die je eerst moet schudden. Maar zeker niet in een kindermond. “Heh? Kregen jullie dat van oma?” vroeg ik.
“Altijd”, lachten ze. “En snoep!” riep de jongste. Met trots. En nul schuldgevoel. Want wat ik heel hun jeugd buiten de deur heb proberen te houden, is bewerkt blauw eten of eigenlijk de kleurstof. Smurfenijs en andere chemisch geladen snoep kwam er bij ons niet in. Mijn moeder roerde in haar thee en glimlachte zoals alleen een oma dat kan: half onschuldig, half triomfantelijk.
“Dat hoorde bij onze uitjes,” zei ze. Ja. Net zoals ik dacht dat ‘uitjes’ bestonden uit speel- en dierentuinen, een meegebrachte appel en hier en daar een frietje. Ik bekeek de foto’s opnieuw. Daar stonden ze bij pretparken, speeltuinen, kraampjes, bankjes in de zon – en altijd met die radioactieve blauwe substantie. Hoe meer lol, hoe blauwer. En ineens dacht ik: waar is dit misgegaan?
Heb ik soms te veel ingezet op ‘verantwoorde vader’? Heb ik ze tekortgedaan in spontane slechte keuzes? Of hebben mijn kinderen en mijn moeder gewoon jarenlang een perfect opererend snackkartel gerund? Ik zag het helemaal voor me: De kinderen en oma na een dagje pretpark, blauwe bekken bevlekt, fluisterend achterin de auto: “Niets zeggen tegen papa.” Mijn moeder, bondgenoot in crime, instemmend knikkend. Misschien wel drie mensen die ergens in een parkeervak bij de Efteling elkaars blauwe tongen als trofeeën vergeleken.
Even fantaseerde ik over met terugwerkende kracht strafpunten uitdelen, privileges intrekken, serieuze gesprekken over kleurstoffen en mijn regels omzeilen. Maar toen keek ik opnieuw naar de foto’s: kleine handjes die de hare vasthouden, pretogen, rommelige haren, ijsvlekken in shirts. Herinneringen die -helaas voor mij – blauw gekleurd zijn. Maar wel vol plezier. Dus ik liet het. Ik slurpte mijn verantwoorde tomatensoep, zij gniffelden complotterig, mijn moeder schonk nog wat water in. En ik dacht maar één ding: “Als jullie dit nog eens doen… zorg dan dat er één foto is waarop ík ook dat blauwe ijs eet.” Niet omdat ik het wil. Goor. Maar omdat ik op z’n minst onderdeel zou willen zijn van het bewijs. En van het complot. En hun lol. Alhoewel. Uit de bodem van mijn hart gun ik hen hun complotten en hun gedeelde herinneringen. Zelfs als ze blauw zijn.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.Mijn moeder logeerde vorige week bij ons, gezellig natuurlijk zo rond oud en nieuw. Beetje rummikuppen, scibo’en, monopolyen. Ik […]