Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
In Denemarken is kortgeleden een oma veroordeeld omdat ze foto’s van de geboorte van haar kleinkind op Facebook zette. Øma vond dat kennelijk de perfecte gelegenheid om direct een digitaal fotoalbum open te gooien en met de foto’s te scoren bij de vriendinnen van haar koffieclub. Daar sta je dan: boven een geboortebad, met dieprode wangen van de persweeën, maar wel al met je gezicht op social media. De rechter vond dat minder leuk. En eerlijk: ik begrijp het wel.
Ik moest meteen terugdenken aan de geboorte van mijn tweede. Dat waren de laatste dagen van Hyves – een periode waarin glitterplaatjes en dansende bananen de norm waren. Je had daar een carrouselfunctie. Foto’s die ombeurten verschenen alsof ze een rondje maakten over de kermis van je ziel.
In de euforie van een gezonde, prachtige dochter in mijn armen sluiten stuurde ik mijn moeder een paar foto’s. Intiem, rauw, kersverse-moeder-35-uur-gebaard-en-nu-dood-op-maar-extatisch-foto’s. Denk: baby met baarmoederwas (of hoe je dat wittige vettige goedje ook noemt), borst, bloed, en de blik van een vrouw die net een Iron Man heeft gelopen, achterstevoren. Natuurlijk gingen die foto’s naar mijn moeder. Wie anders wil je dat laten zien? Behalve dat ik dus vergat: mijn moeder had toen een man. Niet míjn vader. Niet eens in de buurt van mijn vader. Meer een tussenpersoon die ooit besloot dat hij met mijn moeder de mooie sier wilde maken, maar dan wel met veel bombarie en een gebrek aan empathie. Die dus.
We kwamen erachter dat hij die foto’s had gepakt, via mijn moeder, en had geüpload. In die carrousel. Daar draaiden ze, op het wereldwijde web, als een soort traumatisch rad van fortuin. Ik logde in. Klikte. Zag. En voelde het bloed uit mijn wangen verdwijnen. Een paar vloeken ontsnapten aan mijn lippen. Ik belde meteen.
Mijn moeder nam op. Ik brieste: “Mam! Wat heb je gedaan?! Wat heb je geplaatst?! Haal die foto’s NU offline!” En toen kreeg ik hem zelf aan de lijn, laat ik hem Kees noemen. Op een toon van: ik heb net de Eiffeltoren steen voor steen opgebouwd. “Ja hallo,” zei Kees. “Weet je wel hoeveel moeite ik daarvoor heb gedaan?” Alsof ik hem moest bedanken. Het stoom spoot uit mijn oren. Ik voelde niets minder dan kortsluiting. “Nu. Er. Af!” was het enige dat ik nog kon zeggen.
Mijn moeder, gelukkig nog verbonden met de realiteit, fluisterde: “Doe nou maar wat ie zegt, Kees.” En tegen mij zei ze: “Sorry, we zijn van een andere generatie. Internet is soms lastig.”
Dat begreep ik. Echt. Alleen voelde het als iemand die je ondergoed als vlag aan de vlaggenmast hangt. Met spotlights. En een openingsdans. Sindsdien stuur ik foto’s mét voetnoot: Dit blijft privé. Niet delen. Niet uploaden, niet op Facebook en ook niet naar je vriendinnen graag.
‘Ja joh,’ zegt ze dan lichtjes geïrriteerd en vervolgens gaat ze weer stralen als ze naar de nieuwste foto van mij en/of haar kleinkinderen kijkt. Dat werkt. Dus ja, die Deense oma die veroordeeld werd? Aanklagen was misschien wat drastisch geweest. Maar een stevige aanwijzing, een digitale time-out, en in het uiterste geval een verbod op social media-accounts boven de 65? Daar kan ik me dan weer best in vinden (knipoog emoticon).
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Een relatie die goed voelt, geeft energie in plaats van energie te kosten. Het zijn de mensen bij wie je jezelf kunt zijn, bij wie je je gezien voelt en bij wie je na een gesprek vaak net iets lichter de deur uitloopt. Zulke verbindingen zijn waardevol, maar ontstaan niet vanzelf.
Heeft jouw kind op dit moment krentenbaard? Hij of zij is niet de enige. Het aantal kinderen met deze besmettelijke huidziekte is flink toegenomen vorige week.
Alsof het gemis van Jade Kops nog niet groot genoeg was, krijgt haar familie opnieuw een zware klap te verwerken. Via Instagram maakt haar zus Amber bekend dat ook hun opa is overleden. Nog geen paar maanden nadat ze afscheid moesten nemen van Jade, volgt opnieuw een ingrijpend verlies.
Veel mensen om mij heen willen bewust geen kinderen.
Een samengesteld gezin vormen is altijd spannend. Ook voor Ellen Callebout, de partner van Studio 100-baas Gert Verhulst. In de Vlaamse podcast Peter Van de Veire & De Zandloper vertelt ze over het moment waarop ze Viktor en Marie Verhulst voor het eerst ontmoette.
Ouders willen het goed doen. Liefst overal tegelijk: gezond eten op tafel, genoeg hobby’s, goede schoolprestaties en vooral een blije kindertijd. En zodra er een beetje stilte of verveling ontstaat, voelt dat voor veel ouders als iets dat meteen opgelost moet worden.