Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Je gaat scheiden. Je krijgt een nieuwe partner. Maar wanneer is dan het moment dat je deze nieuwe lover introduceert? Bij je kids, je vrienden, je familie? Ik kan je vertellen: daar zijn de meningen nogal over verdeeld. Sterker nog, íedereen, maar dan ook echt iedereen, heeft daar een mening over. En ook nog eens zeer ongezouten mening…
Als er íets is dat ik van mijn scheiding heb geleerd, is het wel om niet te oordelen over anderen. Want omg, wat doen we dat met z’n allen toch veel. Het lastige is dat je zelf ook geen idee hebt wat het beste is; Ik laat me voortdurend heen en weer slingeren tussen de (morele) ideeën van anderen. Terwijl ik het eigenlijk juist zo belangrijk vind dat je op je gut feeling moet vertrouwen én naar handelen.
Bij ons ging het een beetje rommelig, moet ik toegeven. En dat rommelig is misschien nog wel een understatement. Mijn oudste dochter had namelijk per ongeluk een paar appjes gevonden in mijn telefoon. En ik had ze nog wel op ‘gearchiveerd’ gezet! Dom natuurlijk. Maar ja, als je verliefd bent, wil je alles bewaren wat van je nieuwe lover is.
Dom natuurlijk. Maar ja, als je verliefd bent, wil je alles bewaren wat van je nieuwe lover is
Zo heb ik nog een oude doos in mijn kast staan, waar ooit mijn Palladiums (je weet wel, die schoenen) in zaten. Daar bewaar ik alle relikwieën van de grote liefdes in mijn leven in. Oke, niet lachen alsjeblieft, maar daar zitten dus o.a. een oude onderbroek in, een FA-deo, een pakje sigaretten, kaartjes van een Michael Jackson-concert, plukjes haar (seriously?, yup) en natuurlijk een stapel liefdesbrieven. Mijn nieuwe lover klimt ook graag in de pen, dus na 30 jaar wordt die doos langzaam weer aangevuld.
Goed, het was natuurlijk beter geweest als ik zijn appjes meteen had gewist, zodat mijn kinderen wat langer de tijd hadden gehad om de scheiding te verwerken voordat er een nieuwe partner in beeld kwam. Maar dit kón ik niet terugdraaien. De damage was done. Dus besloot ik dat dicht bij de waarheid blijven de beste optie was. Dat was moeilijk. Voor iedereen, want daardoor ging alles in een stroomversnelling. En natuurlijk wilde ze in het begin niets van hem weten. Logisch!. Who the hell is die nieuwe man? Maar nu we wat verder zijn, zie ik dat ik vette mazzel heb. Met mijn kinderen, met mijn ex-man en mijn nieuwe liefde.
Soms moet je door een storm om weer helderheid te vinden. Want ondanks al het verdriet, is eerlijkheid voor mij een stevig houvast. Mijn kinderen weten nu dat ik ze altijd de waarheid vertel, ook als die soms rauw en ongemakkelijk is. Natuurlijk was het was beter geweest als er iets meer tijd overheen was gegaan. Ik ben de eerste die dat toegeeft! Maar ik geloof dat eerlijkheid vertrouwen geeft en hen sterker maakt, dat ze leren omgaan met de grillen van het leven, en dat ze weten dat ze altijd op mij kunnen rekenen, ook als het ingewikkeld wordt…
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
De zoon van Janine doet wel vaker gekke dingen. Ze dacht dat dat gewoon jongenseigen was. Maar nu heeft hij iets gedaan, waardoor ze zich zorgen maakt of er niet meer aan de hand is.
Je kent het wel: jij kijkt naar een woonkamer vol rondslingerend speelgoed, was die al drie dagen op een stoel ligt en een aanrecht dat zichzelf blijkbaar ook niet gaat opruimen. Ondertussen loopt hij er doodleuk langs.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
