Beeld: Marlon van Efferink Fotografie
Bernike (30) is getrouwd met Ruben (32) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Er was een congres. Van mijn werk. Het was aan het einde van de wereld, of zo voelde het althans. Vroeger zag ik weken op tegen dit soort dagen. Dan piekerde ik over netwerkborrels, naambordjes met veiligheidsspelden en glazige blikken van vreemden zodra ik probeer uit te leggen wat ik nou eigenlijk doe voor werk.
Nu voelde het als een uitje. Eindelijk kon ik mezelf weer eens uit mijn bevlekte moedertenue pellen. Ik trok een pantalon aan. Een blouse. Oorbellen. En het hoogtepunt; pumps! Ik verwijderde de laatste spinnenwebben en wurmde mijn voeten in het oncomfortabele schoeisel. Tevreden keek ik in de spiegel. Ik zag geen moeder. Ik zag een professional.
Om 06.45 uur vertrok ik. Ik pikte mijn collega op bij onze vaste carpoolplek en samen zetten we koers richting de enorme evenementenhal. De routeplanner voorspelde een keurige aankomsttijd. Dat had achteraf een eerste waarschuwing moeten zijn. Drie uur later waren we er nog steeds niet.
Vanwege werkzaamheden bleek de parkeerplaats van het congres ontoegankelijk. Verkeersregelaars stuurden ons door naar een P+R vijf kilometer verderop, met het vriendelijke advies de tram terug te nemen naar de locatie. We keken elkaar aan, en besloten woordeloos dit advies volledig te negeren.
Vastberaden reden we verder. Langs hekken, bouwputten, omleidingen en stukken braakliggend terrein, tot we uiteindelijk een parkeerplek vonden. We gniffelden zelfingenomen om onze eigen genialiteit. Wie zegt dat vrouwen niet kunnen navigeren?
De overwinning was van korte duur. Want… waar waren we eigenlijk? Voorzichtig stapten we uit. Om ons heen lag een landschap dat het midden hield tussen een industrieterrein en een maanlandschap. In de verte zagen we iets wat mogelijk de congreshal was (of was het een energiecentrale?)
Op dat moment begon het te regenen. We keken naar onze pumps. We keken naar de modder. Er volgde een stilte waarin twee hoogopgeleide vrouwen serieus overwogen of congrespunten halen echt opwoog tegen natte pumps.
En toen gebeurde er een wonder. De hemel opende zich, en uit het niets verscheen… een Reddende Engel. Deze engel had geen vleugels, maar een pufferjas en een golfkarretje. Voorin zat een kranige vrouw van midden veertig. Met piepende banden kwam ze naast ons tot stilstand. “Hebben jullie een lift nodig, dames?”
In elk ander scenario had ik geleerd dat je niet zomaar instapt bij onbekenden. Maar na drie uur reizen, een parkeerodyssee en de dreiging van nat suède verdwijnen bepaalde principes verrassend snel. Dus stapten we in.
Terwijl de vrouw ons over het terrein vervoerde, vertelde ze enthousiast over haar haakclub. Onderweg pikten we nog twee andere verdwaalde congresgangers op. Binnen enkele minuten vormden we een klein gezelschap van nette mensen die zich zonder enige weerstand hadden overgegeven aan een onbekende bestuurder in een golfkar.
Niemand stelde vragen. Niemand wilde het lot tarten. Even later werden we pal voor de ingang afgezet. Droog. Op tijd genoeg. Gered. Toen we ons omdraaiden om De Engel te bedanken, was deze net zo plots verdwenen als dat zij verscheen.
Het congres zelf was uitstekend. Interessante lezingen, goede gesprekken, nieuwe inzichten. Maar eerlijk gezegd herinner ik me daar verrassend weinig van. Wat ik me vooral herinner, is die Engel in dat golfkarretje. Want van alle sprekers die dag, maakte zij verreweg de meeste impact.
Benieuwd naar meer columns van Bernike? Je vindt ze hier.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Mirna (31), die een Tikkie van nog geen euro ontving.
Wie kinderen heeft, weet hoe snel het kan gaan. Voor Monique Westenberg lijkt het moment waarop haar zoon Dré langzaam richting de tienerjaren gaat ineens wel héél dichtbij te komen.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Naomi (34), die na een kinderfeestje wel een heel vreemd betaalverzoek kreeg.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Bo (31), die na een spontaan speeltuinbezoekje een opmerkelijk betaalverzoek kreeg.
Een oppasdag hier, een tas met kleertjes daar en ondertussen nog even vertellen hoe zij het vroeger deden: opa en oma spelen bij veel gezinnen een belangrijke rol. Toch zit niet iedere ouder op hun bemoeienis te wachten.
Chiara, moeder van Joah (nét 1 jaar) en redacteur bij Kek Mama, speurt samen met haar man Dan naar de perfecte balans tussen (zelf)liefde en luiers.
