Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Iedere vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘Mam, ik zou niet eens meer willen dat papa en jij weer bij elkaar komen,’ zei mijn oudste afgelopen week uit het niets. We zaten samen in de auto, met een prachtige zonsondergang voor ons. We zitten vaak en veel in de auto samen, en niet elk moment is gevuld met een gesprek. Maar soms heb je zo’n ritje waarin een quasinonchalante opmerking de deur opent naar een wat gelaagder gesprek.
Ik weet niet of jouw kinderen spraakwatervallen zijn, maar mijn kinderen reageren in ieder geval nooit enthousiast op mijn oprechte vragen als ze uit school komen. ‘Hoe was het vandaag?’ levert zelden meer op dan een ‘goed’ of een ‘gaat wel’. Ik was vroeger dan ook super jaloers op een vriendin van mij wiens dochter wél uitgebreid vertelde over van alles en nog wat. ‘Dan ga ik op de badrand zitten en vertelt ze me echt alles!’ zei ze dan tegen mij. Waarop ik direct mijn moederschap in twijfel trok. En niet zo’n klein beetje ook. Meer in de trant van het was beter geweest als de dokter me na de geboorte van mijn eerste direct had gesteriliseerd. Dat werk.
Mijn kinderen waren oesters. Wat zeg ik, oesters dichtgeplakt met superlijm. Maar kennelijk als we bewegen – niet statisch tegenover elkaar zitten, geen direct oogcontact – dan willen ze nog weleens wat zeggen. En in de auto, met de weg als neutrale achtergrond, gaan mijn kleine oesters soms ineens een beetje open. En dan moet ik echt mijn tong afbijten om niet meteen een vragenpeloton op ze af te voeren. Dan moet ik mezelf echt dwingen om te luisteren. I don’t want to ruin the moment.
Goed, na haar onverwachte opmerking moest ik even processen hoe ik me voelde. Mijn innerlijke kompas was van de rel. Was ik hier nu blij mee, of juist niet? Mijn tranen moest ik in ieder geval goed verborgen houden. De meeste mensen zullen denken: Maar Patries, natuurlijk moet je blij zijn dat het goed gaat met je kinderen na een scheiding. Maar het had ook iets dubbels. En het kostte me even voordat ik doorhad waarom.
Ik denk namelijk dat het onder andere komt, omdat ik de laatste tijd net iets te vaak heb gehoord dat kinderen eigenlijk het allerliefste willen dat hun ouders bij elkaar blijven. Ja, tenzij het thuis echt kut was. Waar een kind aan onderdoor gaat. Maar dat was bij ons helemaal niet het geval. Het was eigenlijk best goed. Tuurlijk hadden we de nodige discussies. Maar echt niet meer dan mijn getrouwde vrienden. Maar ja, we zijn wel elkaar echt kwijtgeraakt. We hadden werk te doen aan onszelf, apart. Dat moge duidelijk zijn.
Mijn innerlijke kompas was van slag. Was ik hier nu blij mee, of juist niet?
Toch kwamen haar haar woorden ongefilterd en rauw binnen. En maakte de scheiding zo definitief. Tja, ons nieuwe leven zit kennelijk best goed in elkaar. Ze zei niet dat het vroeger slecht was. Ze zei ook niet dat ze het toen niet fijn vond. Ze zei alleen dat ze niet meer terug zou willen. En misschien is dat wel het mooiste én het moeilijkste tegelijk: dat we precies zijn waar we moeten zijn.
De zon zakt langzaam achter de horizon, en ik besef: vooruit is de enige richting…
Eerder schreef Patricia dat gescheiden zijn soms superkut is. Lees die column hier.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
In Capelle aan den IJssel is grote ontsteltenis ontstaan na twee opeenvolgende suïcides van middelbare scholieren, waarbij de nasleep breed is vastgelegd en gedeeld door omstanders, zo meldt De Telegraaf.
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
