Beeld: Liane Bron Fotografie
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze ouders mee in herkenbare momenten en deelt af en toe een kleine tip voor thuis of op school.
Toen ik solliciteerde op een tijdelijke functie in een combinatiegroep 5/7, had ik nog geen idee hoe de groep zou zijn. De combinatie was ontstaan omdat het praktisch uitkwam, niet per se omdat het pedagogisch ideaal was.
Na het sollicitatiegesprek liep ik samen met de directeur de klas binnen. En daar overviel het me: een golvend, levendig geroezemoes. Kinderen werkten. Overlegden. Praatten met elkaar. Geen chaos, maar… veel. Te veel voor mij.
Ik voelde het direct in mijn lijf. Als ik hier elke dag in moest staan, was ik aan het einde van de middag leeg. Niet leeg van het lesgeven, maar leeg van het geluid. En toch begon ik. Want de groep was leuk. Echt leuk. Lief naar elkaar, open naar mij. Alleen: met 28 kinderen en een combinatiegroep wist ik dat het zonder duidelijke kaders niet zou werken. Voor hen niet. En voor mij al helemaal niet.
Ik hou van rust. Van overzicht. Van weten waar je aan toe bent. En ik weet ook: in het begin mag je best duidelijk zijn. Niet hard, niet streng-streng, maar helder. Zodat kinderen voelen: deze juf weet wat ze doet.
Dus op de eerste dag schoof ik een tafel naar voren. Ik ging erop zitten. Iets hoger, zodat ik iedereen kon zien. En zij mij. De kennismaking was warm. Daarna gingen de rekenboeken open. Ik gaf instructie, de kinderen gingen aan het werk… en binnen een paar minuten begonnen de eerste fluister-overleggen alweer.
Ze keken naar mij. Zo van: mag dit? Ik glimlachte. En schudde zacht mijn hoofd. Geen woorden. Geen stemverheffing. Alleen een blik die zei: je kunt dit zelf. Dat deed ik bij ieder kind. Liefdevol, consequent, duidelijk. Het was even zoeken. Voor hen én voor mij. Maar na een paar weken gebeurde er iets bijzonders.
Ik kon weer achter mijn bureau zitten. Niet om afstand te nemen, maar omdat het niet meer nodig was om continu te corrigeren. De rust was er. De gezelligheid ook. We lachten, leerden, werkten samen. In een tempo dat klopte.
En toen, na een paar maanden, kwam het moment van afscheid. De vaste leerkracht kwam terug. Mijn tijd zat erop. Op mijn laatste dag werd ik bij de deur tegengehouden door twee leerlingen. “Je mag nog niet naar binnen.” Achter de deur hoorde ik geschuif, gegiechel, gefluister. Ik voelde me even net zo nieuwsgierig als zij zich vaak voelden. Toen mocht ik naar binnen.
Confetti. Overal confetti. De tafels stonden aan de kant. De stoelen in een kring. Kinderen stonden erop, lachend, roepend, stralend. En midden in dat alles kreeg ik een grote bos zonnebloemen. “We hebben samen geld ingezameld,” zei een kind trots. “Zonder vaders en moeders.” Ik slikte. Want ja, je twijfelt altijd als leerkracht. Was ik niet te streng? Had het anders gekund? Maar dit moment zei genoeg.
Ik nam die dag afscheid met confetti in mijn haar en zonnebloemen in mijn armen. Maar wat ik echt meenam, was iets anders. De zekerheid dat zachtheid en duidelijkheid elkaar niet uitsluiten. Dat rust niet ontstaat door minder te doen, maar door precies genoeg te begrenzen. En dat een groep kinderen je soms beter laat zien dan woorden ooit kunnen: dit voelde veilig voor ons.
Dat is misschien wel het mooiste wat je als juf kunt achterlaten.
Volg Wijzer over de Basisschool op Instagram voor tips en tricks. Meer columns van Juf Carola vind je hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.
