Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (11) en Phaedra (8). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
En dan ineens is daar een bericht waarvan je weet: dit is niet goed. Een bericht dat direct als een zware steen met vlijmscherpe randen op je maag ligt. Een bericht waar je je geen raad mee weet, omdat het eigenlijk boven je ouderlijke pet gaat.
Het is de allergrootste nachtmerrie voor een ouder. Dat je niet weet waar je kind is. Dat hij of zij niet is thuisgekomen en dat je zeker weet dat het niet klopt. Dat er op het moment van besef een adrenalinestoot van alleen maar slechte voorspellingen door je lijf raast. Het overkwam de ouders van Sam…
‘Sam, 17 jaar vermist’
Toen ik dit las, begaf ik me direct in de hel van mijn eigen gedachten. Ik waande me er in de donkerste uithoeken waar berichten als die van Anne Faber en de kinderen van het Stint-drama hun pijn hebben achtergelaten. Sam, een 17-jarige jongen die na een avondje bij vrienden thuis in de zoveelste lockdown op zijn fiets stapte om vervolgens nooit meer thuis te komen.
Het laatste wat ik wil is er een ‘how can I make this about me’-column van maken, maar ik ken de plek van het ongeluk heel goed. Zelf ben ik er in mijn jeugd talloze keren langs gefietst. Mijn dochters gaan dat in de nabije toekomst ook doen, en die gedachte laat me niet los: over een paar jaar gaan ze, net zoals Sam, ook ‘hangen’ bij vrienden en fietsen ze ook alleen naar huis. Welke gevaren staan hun allemaal te wachten?
Lees ook
Kind opeens in de bovenbouw: ‘Heb ik hem wel voldoende losgelaten?’ >
Ik heb jaren geleden een pact met mezelf gesloten: als één van mijn kinderen ooit wordt ontvoerd, ga ik elk huis ter wereld af tot ik ze heb gevonden. Een moederbrein gaat nu eenmaal ver. Heel ver. En ik weet zeker dat ook de moeder van Sam een oceaan had kunnen overzwemmen als ze haar zoon daarmee had kunnen redden.
Na het vreselijke ongeluk is er direct een petitie op touw gezet om deze vaart te voorzien van hekjes. Een kleine geruststelling voor ouders zoals ik waarvan hun kinderen langs ditzelfde water (gaan) fietsen.
Maar voor Sam en zijn ouders is het te laat… En daarom huilt mijn hart voor hun.
Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van 2 lab baby’s Maria (11) en Phaedra (8). Ze werkte o.a. bij Qmusic en 100% NL. Haar succesvolle podcast serie Let’s Talk About Sex(e) hoor je nu op GoodLIFE Radio. Haar man woont doordeweeks in Zwitserland, wanneer ze probeert kids, werk en girls nights zo goed en zo kwaad te combineren. In haar debuut roman ‘De Lab Baby’ vertelt ze over haar persoonlijke ervaringen met IVF.
Meer columns van Patricia? Elke vrijdag komt er een nieuwe column op KekMama.nl. Lees hier de eerdere columns.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]