Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Wow, de column van vorige week heeft duidelijk wat losgemaakt! Terwijl het oud papier er nog niet eens bij is gekomen, blijft de discussie op de Facebook-pagina van Kek Mama volop doorgaan. Wat je in de media een ‘backlash’ noemt – oftewel de lawine aan (vaak negatieve) reacties die je kunt krijgen als je je uitspreekt. En in mijn geval? Ging het om een eerlijke column, recht uit mijn hart, over hoe mijn ex-man en ik elkaar zijn kwijtgeraakt. Blijkbaar precies genoeg om iedereen hun digitale pen te laten oppakken en, onder het mom van ‘bezorgdheid’, flink wat gemene dingen te spuien. Want niets geeft meer kracht aan haat dan een vleugje verzonnen moraal. “De kinderen…!” Ja, die zag ik vaak voorbijkomen
Mocht je mijn column niet hebben gelezen, ik vertelde over de affaires waardoor mijn ex-man en ik uit elkaar gingen. I mean… hoe duidelijk wil je het hebben, als je beiden er een ander erop nahoudt.
Goed, een veel gehoord comment was dat mijn kinderen de dupe zijn. En dat ik zeer egoïstisch ben. Die vond ik toch moeilijk om te lezen. De andere comments over dat ik ‘ lekker makkelijk mijn benen voor iemand anders opengooien’, vond ik zelfs lachwekkend. Daar lees ik over heen. Maar zodra het over je kinderen gaat, raak je een gevoelige snaar. Niet alleen als schrijver, maar vooral als moeder. Want hallo, #momguilt is sowieso altijd aanwezig, en tijdens een scheiding schiet dat gevoel helemaal through the roof!
Natuurlijk denk je aan je kinderen. Je wilt dat ze een liefdevol, veilig en gelukkig leven hebben. Maar laten we eerlijk zijn: als papa en mama elkaar niet meer gelukkig maken, wat hebben die kinderen er dan écht aan? Bij elkaar blijven voor de kids is in mijn ogen de domste keuze die je kunt maken. Serieus, dan speel je toch gewoon toneel? Of nog erger: dan groeien je kinderen op met een versie van jou die ver van je beste zelf ligt… en spiegelen ze zich eraan!
Begrijp me niet verkeerd, ik snap het vechten voor je huwelijk. Echt. Je wilt dat het werkt en dat iedereen gelukkig is. Maar op een gegeven moment moet je ook accepteren dat je maar één leven hebt, en dat dat leven ook om jouw geluk draait.
Tja, en als we dan zo heftig blijven reageren op een scheiding dan blijven we de kinderen van gescheiden partners traumatiseren. Met de torenhoge scheidingscijfers van tegenwoordig, is het misschien tijd om niet meteen te oordelen.
“Als we zo heftig blijven reageren op een scheiding, blijven we de kinderen van gescheiden partners traumatiseren”
Maar het was niet alleen maar negatief wat ik ontving! Je wilt niet weten hoeveel dm’s ik heb gekregen van vrouwen én mannen die zich in mijn verhaal herkende. En mij vertelde dat ze vaak hun mond houden, omdat ze bang zijn voor de commentaren uit hun omgeving. Voor jullie schrijf ik door. Want in the end zijn we allemaal maar mens. Met onze eigen gebreken, groei en lessen.
Liefs, P
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]