Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Sommige mensen zien hun break-up als heldere koplampen op hun relatie afkomen. Bij sommige stellen ziet één van de twee het duidelijk aankomen. En bij sommigen zien beiden het niet aankomen. In die laatste categorie schaar ik me. Ik denk dat zowel mijn ex-man als ik een echte scheiding niet hadden voorzien. Ons huwelijk was net zoals bij veel van onze soortgenoten opgeslokt door de ratrace die het leven is. Baby’s, slapeloze nachten, snotneuzen, werk, belletjes van de crèche dat je ze moet komen ophalen, ontstoken ogen van huisdieren, 10-minutengesprekken met leuke, maar ook niet leuke docenten, kerstdiners voor twaalf personen, werk, schoonouders aandacht geven, werk, verjaardagstaart één, verjaardagstaart twee, verjaardagstaart drie en verjaardagstaart vier. O, en had ik ‘werk’ al gezegd?
Lees ook – Patricia: ‘Eigenlijk is het toch knettergek dat we speelgoedpistolen voor onze kinderen kopen?’
Het leven was leuk, maar ook echt heel erg druk. En ik was als moeder ook vaak zoekend. Zoekend naar mijn rol in de maatschappij. Zoekend naar een passende baan. Zoekend naar, en daar kom dat woordje waar ik echt een hekel aan heb, ‘balans’. Kan ik fulltime werken? Wat gebeurt er dan met de kinderen? Kunnen die vijf dagen naar de BSO? En als ik dan vijf dagen ga werken, dan verdien ik nog steeds niet zoveel als hij. Is het dan wel de moeite waard?
Goed, wellicht herken je jezelf hierin en wellicht ook helemaal niet. Dat laatste kan zeer zeker ook. Ik heb genoeg vriendinnen die heel content zijn met hun work-life balance. Die een Dik Voormekaar Show hebben. Of althans zo beweren.
“Je kunt zo verstrikt raken in de drukte van het dagelijks leven, dat je niet eens doorhebt dat je de afslag naar elkaar allang hebt gemist”
Goed, de moraal van dit verhaal is dat ik tijdens mijn scheiding werd geconfronteerd met veel meer maatschappelijke verwachtingen en vooroordelen dan ik ooit had gedacht. In normale taal: ik merkte pas achteraf hoeveel onuitgesproken regels er zijn over de vrouw. Een simpel voorbeeld: op het moment dat ik meer begon te werken, vroegen mensen direct of ik wel genoeg thuis kon zijn voor de kinderen. Ehm. Hij werkt al 20 jaar fulltime….
Misschien zagen we de scheiding niet aankomen, maar de ratrace waarin we zaten, die was er allang. En dat beschouw ik dan maar als de echte les: je kunt zo verstrikt raken in de drukte van het dagelijks leven, dat je niet eens doorhebt dat je de afslag naar elkaar allang hebt gemist.
Een dure, maar waardevolle les.
Doe er je voordeel mee…
X Patricia
In de extra dikke special van Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.