Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Waar je op veel van mijn andere schoeisel gerust het label overbodige luxe kunt plakken, zijn de kilometers in mijn hardloopschoenen inmiddels iets té zichtbaar geworden. Ik heb me daarom laten overhalen door mijn vriendje om het advies van een professional in te schakelen. Kennelijk was ik in zijn ogen een serieuze hardloper geworden en mijn ego vond dat maar al te vleiend. En dus liep ik vorige week een wereld binnen van loopbanden, meetapparatuur en sportief uitziende verkoopmedewerkers.
Maar ik had direct spijt. Want ik winkel het liefste alleen, geheel anoniem en ver buiten het zicht van nee-maar-dat-staat-je-echt-geweldig-verkopers. Ik vermijd dan ook elk oogcontact en schuifel als een schuchter Disneyfiguur langs de kledingrekken. Visueel ben ik op mijn scherpst; als een havik scan ik de winkel en mijn vingers glijden als kroongetuige langs de stoffen. Jagend op een stille dopamine-rush op klaarlichte dag.
Als we de winkel binnenkomen, worden we direct aangesproken. Ik zeg dat ik niet veel tijd heb, in de stille hoop onder een ingewikkeld verkoopproces uit te komen. De verkoper, die eruitziet als een fanatieke gymleraar, stelt me gerust. Ik hoef echt maar één keer te rennen voor een analysevideo. Aan de hand daarvan weet hij precies welke sportschoen ik nodig heb.
Net voordat ik met frisse tegenzin mijn innerlijke Femke Bol aanzet, roept hij nog dat ik ook mijn broekspijpen moet oprollen; mijn enkels blijken eveneens een rol van betekenis te spelen in dit proces.
De moed zakt me in de schoenen, maar het is te laat en ik laat me volledig doorlichten. Ik ren nog twee keer op en neer en er volgt een gesprek waarin voetafwikkeling, looppatronen en schokabsorptie het hoofdthema zijn. Uiteindelijk komen we uit op een schoen die drie (!) maten groter is dan mijn normale maat. Als ik naar beneden kijk, zie ik een object waarmee je met één stap een klein continent zou kunnen vermorzelen. En over de kleur? Ach, daar durf ik het niet eens met je over te hebben.
Ondanks alle weerstand gaat alles heel snel en voordat ik het weet verschijnt er een groen vinkje op mijn scherm en rond ik de betaling af.
Maar weet je wat het allerergste is? Achteraf blijkt dat niet eens mijn grootste fout van die middag te zijn. Als de medewerker vraagt of ik de doos mee wil, zeg ik vol overtuiging: nee. En we weten allemaal: zonder doos valt er niets te ruilen.
Als ik een dag later mijn aankoop uit het tasje haal en ze aantrek, realiseer ik me dat ik nu misschien wel tot de serieuze hardlopers behoor, maar voorlopig een stuk minder stevig in mijn schoenen sta…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Wie rond de eeuwwisseling een kind kreeg, koos vaak voor namen die overal opdoken: op schoolpleinen, in televisieseries en zelfs in de hitlijsten.