Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Er is een label waar we collectief zeer laissez-faire mee om gaan. Een titel die voor velen verheven is tot geuzentitel. De halve bevolking draagt deze zelfverklaarde psychische aandoening met trots. Maar hoort dit fenomeen eigenlijk wel in de eregalerij thuis?
Ook ik heb het merendeel van mijn volwassen leven, mezelf onder deze vlag geschaard. En het benoemen ervan bleef niet uitsluitend in privékringen, nee, ook in mijn werkende leven heb ik er vaak mee gepronkt als een Real Housewife met haar gelijk. Ik heb het zelfs overwogen om op mijn cv te zetten. Maar besloot dat een mondelinge toelichting van deze eigenschap daadkrachtiger zou zijn. Want het was niet louter een aanvulling, maar eerder een waardevolle aanvulling op mijn persoonlijkheid. Het is een eigenschap die je als mens eigenlijk toch wel behoort te hebben. Want als je het niet hebt, neem je het leven blijkbaar net iets minder serieus.
En dus zijn we allemaal zelfverklaarde controlfreaks.
Maar nu, in de tweede helft van mijn leven, merk ik dat het helemaal geen positieve eigenschap is. Want controle lijkt misschien op kracht, maar het is in werkelijkheid vooral veel wantrouwen. Naar de wereld, naar anderen en misschien nog wel het meest naar jezelf.
Ik voelde de constante overtuiging dat als ik het niet doe, het volledig misgaat. Dat loslaten gelijkstaat aan falen. En dus hou ik alles lekker strak vast. Strakker dan nodig is. Strakker dan gezond is.
In het moederschap komt het vaak in zijn meest pure vorm naar boven. Je denkt misschien dat je je nakomelingen beschermt, maar in de realiteit probeer je de boel vooral te beheersen. Van slaapschema’s tot aan parabeen vrij wasmiddel, alles moet kloppen. En álles moet vooral goed gaan. Want stel je toch voor dat je iets over het hoofd ziet!
Misschien is het ook niet zo gek dat zoveel vrouwen zichzelf controlfreak noemen. We belonen het gedrag immers voortdurend. De moeder die alles regelt is verantwoordelijk. De vrouw die overal aan denkt is competent. Controle wordt verkocht als kracht, terwijl het soms niets anders is dan angst in een nette verpakking.
Want de drang naar controle komt vaak niet voort uit iets van het heden, maar uit onze jeugd. Ik weet dondersgoed waar mijn control-freakerigegedrag vandaan komt, namelijk een trauma waarbij ik als kind zag hoe mijn zusje bijna verdronk. En ondanks dat ik dat al lang weet, heb ik er toch bijna zevenveertig jaar voor nodig gehad om het in het juiste perspectief te zien. Mede dus omdat we met z’n allen controle vaak zien als iets positiefs.
En nu moet ik dus in therapie. Om te leren loslaten. My control sisters begrijpen: ik heb wel alvast een lijstje gemaakt met de belangrijkste punten die ik en mijn therapeut moeten bespreken…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Toen dochter Melody uit de kast kwam, was voor vader Jörgen meteen duidelijk dat zijn liefde en steun voor haar nooit ter discussie zouden staan, zo vertelt hij tijdens een interview met Libelle.
Even snel een appje beantwoorden tijdens het spelen, nog één keer je mail checken aan tafel of gedachteloos door je telefoon scrollen terwijl je kind een verhaal vertelt.
Yolanthe Cabau geniet volop van de tijd met haar zoon Xess Xava in de Verenigde Staten. Tijdens een bijzonder uitstapje legde ze een mooi moment vast dat haar duidelijk raakt.
Een ongeluk zit helaas in een klein hoekje, zeker als kinderen lekker aan het spelen zijn. Voor Kim Kötter en haar gezin kreeg hun vakantie dan ook een heel andere wending dan gehoopt.
De eerste dagen met een pasgeboren baby zijn vaak een mix van geluk, verwondering én gebroken nachten. Dat ervaart ook Daní Zijlstra, die samen met Joy van Swieten onlangs hun eerste kind mocht verwelkomen.
Voor het eerst sinds de bekendmaking van haar relatiebreuk met Rico Verhoeven laat Naomy van Beem van zich horen.
