Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Er is een label waar we collectief zeer laissez-faire mee om gaan. Een titel die voor velen verheven is tot geuzentitel. De halve bevolking draagt deze zelfverklaarde psychische aandoening met trots. Maar hoort dit fenomeen eigenlijk wel in de eregalerij thuis?
Ook ik heb het merendeel van mijn volwassen leven, mezelf onder deze vlag geschaard. En het benoemen ervan bleef niet uitsluitend in privékringen, nee, ook in mijn werkende leven heb ik er vaak mee gepronkt als een Real Housewife met haar gelijk. Ik heb het zelfs overwogen om op mijn cv te zetten. Maar besloot dat een mondelinge toelichting van deze eigenschap daadkrachtiger zou zijn. Want het was niet louter een aanvulling, maar eerder een waardevolle aanvulling op mijn persoonlijkheid. Het is een eigenschap die je als mens eigenlijk toch wel behoort te hebben. Want als je het niet hebt, neem je het leven blijkbaar net iets minder serieus.
En dus zijn we allemaal zelfverklaarde controlfreaks.
Maar nu, in de tweede helft van mijn leven, merk ik dat het helemaal geen positieve eigenschap is. Want controle lijkt misschien op kracht, maar het is in werkelijkheid vooral veel wantrouwen. Naar de wereld, naar anderen en misschien nog wel het meest naar jezelf.
Ik voelde de constante overtuiging dat als ik het niet doe, het volledig misgaat. Dat loslaten gelijkstaat aan falen. En dus hou ik alles lekker strak vast. Strakker dan nodig is. Strakker dan gezond is.
In het moederschap komt het vaak in zijn meest pure vorm naar boven. Je denkt misschien dat je je nakomelingen beschermt, maar in de realiteit probeer je de boel vooral te beheersen. Van slaapschema’s tot aan parabeen vrij wasmiddel, alles moet kloppen. En álles moet vooral goed gaan. Want stel je toch voor dat je iets over het hoofd ziet!
Misschien is het ook niet zo gek dat zoveel vrouwen zichzelf controlfreak noemen. We belonen het gedrag immers voortdurend. De moeder die alles regelt is verantwoordelijk. De vrouw die overal aan denkt is competent. Controle wordt verkocht als kracht, terwijl het soms niets anders is dan angst in een nette verpakking.
Want de drang naar controle komt vaak niet voort uit iets van het heden, maar uit onze jeugd. Ik weet dondersgoed waar mijn control-freakerigegedrag vandaan komt, namelijk een trauma waarbij ik als kind zag hoe mijn zusje bijna verdronk. En ondanks dat ik dat al lang weet, heb ik er toch bijna zevenveertig jaar voor nodig gehad om het in het juiste perspectief te zien. Mede dus omdat we met z’n allen controle vaak zien als iets positiefs.
En nu moet ik dus in therapie. Om te leren loslaten. My control sisters begrijpen: ik heb wel alvast een lijstje gemaakt met de belangrijkste punten die ik en mijn therapeut moeten bespreken…
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Maxime Meiland heeft haar volgers via een video op Instagram een uitgebreid kijkje gegeven in haar nieuwe huis. In de zogenoemde house tour laat ze bijna elke ruimte zien, iets wat online meteen flink wat reacties oproept.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Dat haar alcoholtolerantie zo zou afnemen na haar zwangerschap, had Helena niet zien aankomen. Net jammer dat ze daar pas achter kwam op het tienminutengesprek van haar oudste zoon.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Melinde, die de zorg voor haar moeder het liefst zou willen uitbesteden aan een tehuis.
Conflicten aangaan en kwetsbaarheid tonen zijn belangrijke vaardigheden in elke relatie. Maar wat gebeurt er als jij jouw deel doet, maar het niet terug krijgt?
