Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is schrijver en moeder van Maria (16) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘Ben je daar niet twintig jaar te vroeg mee?’, zegt mijn vader spottend. De mussen vallen dood van het dak en we zitten in de tuin met een koud glaasje prik. Vandaag even geen alcohol. Het is te warm.
‘Ik heb nog wel wat boekjes voor je liggen’, zegt hij vervolgens met een grijns op zijn gezicht en staat op. Even later komt hij terug met een glimmend boekje en een flinke ringband. Het is onmiskenbaar een boekje van de PostcodeLoterij. ‘Hier lieverd, kun je je helemaal uitleven!’
Ik moet toegeven dat ik in een vreemde fase van mijn leven ben. Waar ik de fascinatie van Susan Smit voor bomen een paar maanden geleden nog flauwekul vond, heb ik ineens een bizarre aantrekkingskracht tot de natuur. Spoiler alert: nee, ik knuffel geen bomen.
Het begon tijdens mijn vakantie, toen ik wakker werd van een vogel die klonk alsof hij een pakje zware shag per dag rookt en tóch een zangcarrière nastreeft. Ik had nog nooit zo’n lelijk vogelgeluid gehoord. Mijn nieuwsgierigheid trok me naar het raam.
Daar op de rand van het hek zat het mooiste schepsel dat ik ooit had gezien. Daar in de Mallorcaanse ochtendzon, zat een vogel met een verenkleed zo mooi dat Fred van Leer er spontaan een moodboard van zou maken. Zijn kaneel-oranje kuif stond fier overeind, afgewerkt met zwarte puntjes alsof iemand er nog nét even een penseeltje langs had gehaald. En toen hij zijn vleugels een stukje spreidde, verschenen er zwart-witte strepen die deden denken aan een zebra in galakleding. Maar toen hij (of zij op dat niveau vogelaar ben ik nog niet) zijn keel weer opzette, bedekte ik met mijn handen mijn oren als een klein kind.
Maar ik was betoverd. De dagen erna werd ik wakker met maar één vraag: zou hij er weer zitten? Mijn FOMO had zich kennelijk verplaatst van festivals naar flora en fauna. What the hell happened with me?!
Terwijl onze ijsthees voor ons verdampen, landt er een doodgewone stadsduif op de schutting. Mijn vader ziet me kijken, grijnst en schuift het vogelboekje mijn kant op. ‘Neem nou maar gewoon mee.’
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
