Beeld: Eigen beeld
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Mijn jongste zoon is vier en zit, heel leeftijdsadequaat, in een nogal fantasierijke fase. Dat begint vaak ‘s ochtends al met vertellen waar hij over gedroomd heeft. Zijn dromen gaan opvallend vaak over superheldachtige figuren die superheldachtige taken hebben verricht. En hij was daar dan onderdeel van. Zo vloog hij afgelopen week meerdere nachten door de lucht met Superman, tilde samen met de sterkste man van de wereld een vrachtwagen op en redde daarbij oma én zijn buurmeisje van een enorm zeemonster. Terwijl hij praat lijkt het verhaal zichzelf te schrijven. Een detail erbij. Nog een. En als hij merkt dat er geluisterd wordt, wordt het steeds specifieker.
Ook op school gebeuren opvallende dingen. Soms nogal extreem: “Mamma, iemand in de klas was op de rand van de zandbak gevallen en toen was haar hoofd eraf.” “Oh jeetje wat heftig, hoe gaat het nu met haar?” “Oh goed hoor, ze kreeg een pleister en mocht daarna het hulpje van de juf zijn.”
Wij horen dit soort verhalen met een glimlach, (meestal) oprechte interesse en enige scepsis aan. Het lijntje tussen waarheid en fantasie is soms dun, maar niks is zo vervelend als niet serieus genomen worden. Luisteren begint daarom altijd met de gedachte dat dit best eens waar zou kunnen zijn. Vaak volgt dit al binnen een minuut de constatering dat dit klinkklare onzin is, maar dat spreken we uiteraard niet uit.
Bij zijn grote broer gaat dit er de laatste tijd niet meer in. Die heeft met zijn bijna 9 jaar enorme behoefte aan feiten, logica en waarheidsbevinding. Op zich een hele gezonde ontwikkeling voor iemand in groep 5. Echter niet erg functioneel voor de broederband. Vaak begint het al in de ochtend. De jongste vertelt met een hap chocopops in zijn mond weer over één van zijn superheldendromen: “Nou weetje, ik droomde dus vannacht weer dat ik met Superman-”
“Sorry,” zegt zijn broer, onderwijl met zijn ogen rollend, “maar dit is echt niet waar.” “JAWEL!” “Je kunt niet elke nacht over exact dezelfde personen dromen. Je kunt je hoofd niet sturen namelijk. En bovendien onthouden mensen hun dromen vaak helemaal niet, snap je. Dus jij kunt niet iedere dag je droom onthouden en dan ook nog eens elke nacht hetzelfde verhaal dromen. Dat slaat echt hélemaal nergens op.”
De jongste is even stil. Dan pakt hij z’n verhaal weer op: “Nou dussuh, ik ging met Superman vliegen over hele hoge gebouwen…” Broer zucht en vraagt klagend of hij van tafel mag. Hij kan het niet meer aan.
’s Avonds ontstaat er bij het avondeten een gesprek over toekomstambities. De jongste vertelt enthousiast wat hij later wil worden: “Een brandweerman die in een ambulance rijdt en in het weekend astronaut is.” Zijn broer kijkt hem geïrriteerd aan.
“Je snapt toch zelf ook wel dat een brandweerman niet in een ambulance kan rijden? Hij heeft een heel ander pak aan. En bovendien heeft hij geleerd hoe hij branden moet blussen. Dat is echt totáál iets anders. En hoe kun je nou in het weekend astronaut zijn? Als je naar de maan gaat ben je vet lang weg, dan ben je na het weekend nog helemaal niet terug!”
Stilte. “JIJ WEET ER ECHT NIKS VAN!” “Nou ik weet toevallig veel meer dan jij, want ik zit in groep 5. Jij weet bijvoorbeeld niet eens wat 2+2 is.” “IK WEET HEUS WEL WAT 2+2 IS!” “Zeg dan.” Stilte. “HA! ZIE JE WEL.” En dit dus continu. Geestig, vermoeiend en vervelend.
Maar het grappige is dat, wanneer het hem uitkomt, de oudste ineens ook weer aan het fantaseren slaat. Dan is de drift tot waarheidsvinding ineens ver te zoeken. Zoals laatst toen op vrijdagavond het buurmeisje kwam oppassen. De opdracht aan mijn oudste was simpel: een leuke avond, niet te laat naar bed en geen hele film. Hij had voor het eten al televisiegekeken.
De volgende ochtend vraag ik hoe het was. “Ja het was heel leuk. Eerst heb ik haar Carcassonne uitgelegd, want dat kende ze nog niet. Toen hebben we twee potjes gedaan. Daarna hebben we nog een ander spel gedaan en even Jeugdjournaal gekeken en toen heb ik nog lekker in mijn boek gelezen.” Aha. Dat is me nogal een programma. “Nou dan lag je er zeker pas om 22:00 in?!”
“Nee joh, mam. Ik lag om acht uur gewoon in bed”. Hij kijkt weg. Ik voel de bui al hangen en besluit om hem te confronteren. “’Zou het kunnen dat je toch een film hebt gekeken?’ Ja hoor, de ondeugende lach verschijnt. “Ja oké ik heb gevraagd of we Dolfje Weerwolfje nog een keer konden kijken, want die kende zij nog niet! Echt waar mam, ik deed het voor haar!” Blijkbaar is waarheidsvinding vooral belangrijk als iemand anders aan het woord is.
Meer avonturen, observaties en herkenbare momenten van Laurie en haar jongens lees je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]