Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (13) en Phaedra (11). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Terwijl de laatste bloemblaadjes van mijn Moederdagrozen langzaam naar de vensterbank dwarrelen, zit ik met een vriendin te kletsen over de relaties die we hebben met onze ouders, en in het bijzonder met onze moeders. Mijn vriendin heeft het contact met haar moeder drie jaar geleden verbroken. Haar ouders zijn gescheiden en de relatie met haar moeder verliep altijd al moeizaam. Het gedonder begon in haar pubertijd. Haar ouders hadden geen liefdevol huwelijk, maar hebben het – totdat ze twintig jaar was – samen volgehouden. En wellicht met de beste bedoelingen, maar met een zeer rommelig effect op de gezinsdynamiek, als ik mijn vriendin mag geloven.
Lees ook – Patricia over weerzien eerste vibrator: ‘Stemde me een beetje verdrietig’ >
Terwijl haar ouders dus een façade van een huwelijk ophielden, speelde emotionele chantage een grote rol bij haar thuis, iets wat zij pas veel later in haar leven had leren herkennen. Als kind begrijp je dat simpelweg niet: je neemt aan dat je ouders het beste met je voor hebben, en denk je niet na over mogelijke onderliggende manipulaties. Sterker nog, zo ver gaat je denkvermogen niet.
Ze heeft jaren therapie nodig gehad om in te zien dat niet zij, maar haar ouders verantwoordelijk waren voor haar belastende jeugd. Ze vertelde dat het een pijnlijk proces is geweest om zichzelf vrij te pleiten van schuldgevoelens die haar onterecht zijn opgelegd. In onze maatschappij wordt het vaak eerst naar het kind gekeken. De schuld zal wel bij het kind liggen. Het kind is ontspoord of heeft ADHD. Maar wat mij betreft kijken we wat vaker kritischer naar ouders. Want je breekt echt niet zomaar met een ouder. Aan dat feit gaan veel mensen aan voorbij, die zien daar niet de diepte van in.
Mijn eigen moeder is er niet meer, maar onze relatie was ook complex. Haar dood bracht ook een zekere opluchting, een gevoel van bevrijding. En dat durf ik nu na een aantal jaren hardop te zeggen. Maar met de jaren slijt ook het gevoel. Ik pleit niemand vrij, maar ik probeer sommige zaken wel in context te plaatsen. En dat doe ik vooral voor mijn eigen gemoedsrust.
Ik denk dat de bos verwelkte rozen onbewust de aanzet gaf voor ons gesprek. Het deed me realiseren dat we zeker niet de enigen zijn die worstelen met dit soort complexe gevoelens. Dus als deze woorden je bekend in de oren klinken, is deze column voor jou. Je staat er niet alleen voor.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Als je kind af en toe slaapwandelt, kijk je er op een gegeven moment niet meer van op als hij midden in de nacht ineens op de gang staat. Ook Marjo en haar man zijn wel wat gewend van hun zoon Luuk. Maar wat hij op een nacht in hun slaapkamer deed, zagen ze absoluut […]
Een fietstochtje met het gezin, wat kan daar nou misgaan? Lauren (34) dacht er precies zo over. Tot haar man Lars (36) onderweg één beslissing nam waar zij totaal niet over te spreken was. Vooral omdat dochter Jade (6) precies deed wat kinderen nou eenmaal doen: het voorbeeld van haar vader volgen.
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Dat het ouderschap uitdagend is hoeven we je niet te vertellen. Er is geen handboek en er is geen one size fits all. Logisch dus dat je soms met vragen en dilemma’s zit. Deze week Iris, die ineens zeker weet dat haar man vreemdgaat met een collega.
Je begint vol goede moed aan een gezellig potje Mens erger je niet en een halfuur later ligt er iemand mokkend onder tafel. Of wordt er ineens héél kritisch gekeken of papa zich eigenlijk wel aan de regels houdt. Herkenbaar?
Een babynaam kiezen is al lastig genoeg, dus als je dé naam eenmaal hebt gevonden, wil je natuurlijk dat iedereen hem goed gebruikt. Bibi’s oma denkt daar alleen nét even anders over en noemt haar dochter al bijna drie jaar consequent bij een andere naam.
