Mariëtte Middelbeek is auteur en columnist en mamavlogger voor Kek Mama. Samen met haar man Erik heeft ze zoon Casper en dochter Nora.
Dit is een haastige column, op een haastige dag in een haastige week. Haastig is namelijk het woord om ons leven samen te vatten, wat opvallend is in een tijd dat je niet veel de hort op kan en minder verplichtingen hebt dan anders. Toch voelt het alsof ik voortdurend van alle kanten word opgejaagd. Over deze column doe ik bijvoorbeeld al drie dagen. In snippertjes van anderhalve minuut, twee als ik geluk heb.
Natuurlijk hebben we bso en oppas, maar er valt toch nog vaak iets buiten de planning, wat ik dan moet zien te doen als de kinderen thuis zijn. Als ik probeer uit te vinden hoe het kan dat even niet gestoord worden een utopie is, kom ik al snel op alledaagse zaken als omgevallen bekers, de bel die honderd keer per dag gaat en de zin ‘ik heb hongerrrrr’ die, hoeveel eten ik ook beschikbaar stel, om de paar minuten klinkt. Begrijp me niet verkeerd, dat is geen klacht, ik ben alleen soms nog steeds verbaasd hoe vaak ik loop te rennen en vliegen en hoe je haast ongemerkt cadeau krijgt bij het ouderschap. Althans, ik.
Lees ook
Mariëtte vraagt zich af: ‘Kun je leed vergelijken?’ >
Vorige week zaten we in de auto. Ik amechtig van het stressen, Nora vrolijk op de achterbank en naast mij ons buurmeisje. Ik probeerde in drie minuten de afstand te overbruggen tussen ons huis en het boerderijtje waar de meiden paardrijles hebben. We waren laat omdat de juf laat was geweest, ik per ongeluk aan Casper had beloofd dat hij niet mee hoefde naar paardrijden en hij me daar stampend aan herinnerde, we dus nog langs ons huis moesten en er een trekker voor ons zat.
“Heb jij altijd haast?” vroeg mijn buurmeisje. Welja, dacht ik, gooi er even een confronterende vraag in. “Eigenlijk wel, ja”, zei ik. Ik werd er zelf een beetje treurig van. Waarom altijd mijn planning zo ramvol maken? Waarom leer ik geen nee zeggen?
“Ga je mee, mama?” vroeg Nora, die nog niet zelfstandig kan paardrijden. Hoewel ik eigenlijk een halfuurtje haastig mails beantwoorden had willen inlassen, had ik ineens zin om gewoon naast een pony te lopen. Mijn kind te zien genieten. “Natuurlijk schat”, zei ik, en het was heerlijk. En die mails, die bleken best te kunnen wachten.
Deze column staat in Kek Mama 07-2021.
Meer lezen? Neem hier een abonnement op Kek Mama, de #1 glossy voor moeders.
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Er is opnieuw babyvoeding uit de schappen gehaald.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
Wat begint als een luchtig uitje, verandert al snel in een rit vol rauwe eerlijkheid en kippenvelmomenten. In Vier handen op één buik deelt Nilay (18) haar verhaal, eentje dat schuurt, raakt en laat zien hoe dun de lijn soms is tussen overleven en opgeven.