Sinds het moederschap kan Malu geen verhaal meer aanhoren of lezen zonder dit op zichzelf te projecteren. En dat vindt ze af en toe best lastig.
‘Neem bijvoorbeeld een tv-programma als ‘Steenrijk, Straatarm’. In gedachte zie ik mezelf dan met kind en al bij de kassa staan, hopend dat m’n pinpas dit keer wél meewerkt.’
Hoe zou ik met zo’n situatie omgaan? Wat nu als wíj geen geld zouden hebben voor een verjaardagscadeau voor onze zoon? Als we vaak ‘nee’ moeten verkopen en nooit met het gezin op vakantie kunnen? Of als Mack op school gepest wordt omdat hij altijd dezelfde kleren draagt en wij ‘m niet eens nieuwe schoenen kunnen geven? Wat een respect voor die ouders, denk ik dan. Want wat moet dat soms lastig zijn.
Lees ook
‘Voel je als moeder niet schuldig als je niet van ieder moment geniet’ >
Maar nog pijnlijkere gedachtes schieten er door mijn hoofd als ik naar het journaal kijk. Dan stel ik me voor dat ook wij de ouders van de Spaanse peuter Julen hadden kunnen zijn. En dat ook wij na bijna twee weken meedogenloze onzekerheid te horen hadden gekregen dat onze zoon er niet meer is…
Ik weet dat mezelf angst aanpraten voor niemand goed is, maar van zware gebeurtenissen kan ik nachten wakker liggen. Ook al is het zo ‘ver van m’n bed’.
Die kwetsbaarheid overvalt me soms. Vooraf had ik namelijk nooit gedacht dat zulke gevoelens zo intens konden zijn. Niet dat je je überhaupt mentaal kan voorbereiden op ‘moeder worden’, maar (buiten de kraamtranen, dan) had niemand mij verteld dat je het leed van anderen je ineens zo persoonlijk aantrekt.
In het begin kon ik daardoor slecht omgaan met heftige verhalen, maar langzaam lukt het me om uit die angst iets positiefs te halen. Ik knuffel mijn zoon nog eens extra en sta vaker stil bij hoe fijn het is dat hij gezond is, dat hij een vader en moeder heeft en dat hij op z’n eerste verjaardag een mooi cadeau krijgt. Als ik ‘m dan tijdens het spelen zo hoor schateren, vergeet ik de slapeloze nachten van afgelopen week en kan ik alleen nog maar meelachen.
Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels acht maanden oud.
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.