Sinds het moederschap kan Malu geen verhaal meer aanhoren of lezen zonder dit op zichzelf te projecteren. En dat vindt ze af en toe best lastig.
‘Neem bijvoorbeeld een tv-programma als ‘Steenrijk, Straatarm’. In gedachte zie ik mezelf dan met kind en al bij de kassa staan, hopend dat m’n pinpas dit keer wél meewerkt.’
Hoe zou ik met zo’n situatie omgaan? Wat nu als wíj geen geld zouden hebben voor een verjaardagscadeau voor onze zoon? Als we vaak ‘nee’ moeten verkopen en nooit met het gezin op vakantie kunnen? Of als Mack op school gepest wordt omdat hij altijd dezelfde kleren draagt en wij ‘m niet eens nieuwe schoenen kunnen geven? Wat een respect voor die ouders, denk ik dan. Want wat moet dat soms lastig zijn.
Lees ook
‘Voel je als moeder niet schuldig als je niet van ieder moment geniet’ >
Maar nog pijnlijkere gedachtes schieten er door mijn hoofd als ik naar het journaal kijk. Dan stel ik me voor dat ook wij de ouders van de Spaanse peuter Julen hadden kunnen zijn. En dat ook wij na bijna twee weken meedogenloze onzekerheid te horen hadden gekregen dat onze zoon er niet meer is…
Ik weet dat mezelf angst aanpraten voor niemand goed is, maar van zware gebeurtenissen kan ik nachten wakker liggen. Ook al is het zo ‘ver van m’n bed’.
Die kwetsbaarheid overvalt me soms. Vooraf had ik namelijk nooit gedacht dat zulke gevoelens zo intens konden zijn. Niet dat je je überhaupt mentaal kan voorbereiden op ‘moeder worden’, maar (buiten de kraamtranen, dan) had niemand mij verteld dat je het leed van anderen je ineens zo persoonlijk aantrekt.
In het begin kon ik daardoor slecht omgaan met heftige verhalen, maar langzaam lukt het me om uit die angst iets positiefs te halen. Ik knuffel mijn zoon nog eens extra en sta vaker stil bij hoe fijn het is dat hij gezond is, dat hij een vader en moeder heeft en dat hij op z’n eerste verjaardag een mooi cadeau krijgt. Als ik ‘m dan tijdens het spelen zo hoor schateren, vergeet ik de slapeloze nachten van afgelopen week en kan ik alleen nog maar meelachen.
Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels acht maanden oud.
De zon schijnt, de ramen kunnen open en heel Nederland krijgt ineens de drang om kasten uit te mesten, plinten af te soppen en dat ene keukenkastje (je weet welke) eindelijk aan te pakken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Spreekbeurten waren ooit bedoeld als een simpele opdracht, maar in sommige huishoudens uitgegroeid tot een complete productie. Waar het ene kind nog last-minute wat feitjes van Wikipedia print, zit het andere al weken in een strak gepland traject, met dank aan moeders die er nét iets te veel in opgaan.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]
Eline’s buren hadden blijkbaar problemen met haar kinderen. In plaats van dat gewoon aan te geven, besloten ze het op een ander manier aan te kaarten.
Wie jonge kinderen heeft, herkent het speelgoed ongetwijfeld: een zingende speelgoedtelefoon, tellende theepot of kletsende kinderkassa. Maar van wie is toch dat vrolijke stemmetje? Grote kans dat de 25-jarige Elaine Hakkaart dagelijks door je woonkamer klinkt.