Kirsten Schilder is getrouwd met zanger Nick Schilder en moeder van Nikki, Julian en Jackie. Daarnaast is ze oprichter van Making Memories.
Lees verder onder de advertentie
Het is zo cliché dat ik het bijna niet durf op te schrijven: de tijd gaat zó verschrikkelijk snel. Maar hier, op een handdoek op een rustig strandje, terwijl Nick in de zee aan het zwemmen is met Nikki, Julian en Jackie, voel ik het in elke vezel. De tijd dendert door, terwijl ik eindelijk even stil sta. Nou ja, stil lig, op dit moment.
Lees verder onder de advertentie
We zijn twee weken op vakantie. Echt even weg met z’n vijven. Geen lijstjes die ik moet afwerken, geen gesprekken die ik half voer terwijl mijn hoofd ergens anders is. Gewoon tijd. Voor mezelf, voor ons, voor het nu. En juist in dat nu komt iets heel simpels, maar o zo confronterend, naar boven.
Geniet er maar van!
“Kirs, geniet er maar van! De tijd gaat zo snel.” Het is een zin die ik zo vaak heb gehoord. Maar ik denk dat je het pas écht voelt als je stil kunt staan. Tegelijkertijd moet ik ook eerlijk zijn, er zijn genoeg momenten geweest waarop ik juist hoopte dat de tijd wat sneller zou gaan. Fases waarin ik het moederschap pittig en zwaar vond. Waarin ik moe was, kortaf, en dacht: als we hier maar doorheen zijn. Maar nu, met wat afstand, zie ik hoe ook die fases voorbij zijn gegaan, zonder dat ik het merkte. Juist tijdens een vakantie, als er even niets hoeft, valt het me op. We hebben weer echt aandacht voor elkaar. En pas dan zie je hoeveel er in de tussentijd ongemerkt is veranderd.
Lees verder onder de advertentie
Tekst gaat verder onder de foto.
Eigen beeld
Simpel maar groots
De afgelopen weken heb ik me iets voorgenomen. Ik neem elke dag minstens één keer drie minuten de tijd om alleen maar naar onze kinderen te kijken. Niet praten, niet ingrijpen, niet sturen. Alleen maar kijken. Naar hoe ze met elkaar omgaan, hoe ze bewegen, hoe ze van kleine dingen grote verhalen maken. En wat er dan gebeurt, is simpel maar groots: ik zie ze. Echt. Niet als onderdeel van de dagelijkse stroom van dingen die moeten, maar zoals ze zijn, op dat moment.
Lees verder onder de advertentie
Ik moet vaak denken aan een column van Romy Boomsma die ik jaren geleden las. Ze schreef hoe je pas merkt dat je kind in een volgende fase zit, als die eerdere fase eigenlijk al voorbij is. Dat raakte me toen al, maar nu begrijp ik pas echt hoe pijnlijk waar het is. Kinderen veranderen niet met grote aankondigingen, maar sluipenderwijs. En voordat je het doorhebt, zijn ze alweer een stukje verder gegroeid.
Nu is het moment
Daarom wil ik mezelf iets blijven herinneren. Nu is het moment. Niet straks, als het rustiger is, of als het beter uitkomt. Niet alleen tijdens een vakantie, maar juist ook thuis, tussen school, werk en de boodschappen door. Want dit zijn de momenten die je al snel als vanzelfsprekend ziet. En ik wil niet alleen terugkijken met het gevoel dat het mooi was, maar ook weten: ik was erbij.
Lees verder onder de advertentie
En dat door simpelweg af en toe even te kijken. En niets anders.
Meer lezen van Kirsten? Hier vind je haar andere columns.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
De zesjarige Lío, zoon van Lil Kleine en Jaimie Vaes, laat de laatste tijd mooie ontwikkelingen zien in zijn spraak. Waar hij door een vorm van non-verbaal autisme jarenlang nauwelijks verbaal communiceerde, lijkt daar nu voorzichtig verandering in te komen.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. […]