Fotografie: Kee & Kee
Kirsten Schilder is getrouwd met zanger Nick Schilder en moeder van Nikki, Julian en Jackie. Daarnaast is ze oprichter van Making Memories.
Het is zo cliché dat ik het bijna niet durf op te schrijven: de tijd gaat zó verschrikkelijk snel. Maar hier, op een handdoek op een rustig strandje, terwijl Nick in de zee aan het zwemmen is met Nikki, Julian en Jackie, voel ik het in elke vezel. De tijd dendert door, terwijl ik eindelijk even stil sta. Nou ja, stil lig, op dit moment.
We zijn twee weken op vakantie. Echt even weg met z’n vijven. Geen lijstjes die ik moet afwerken, geen gesprekken die ik half voer terwijl mijn hoofd ergens anders is. Gewoon tijd. Voor mezelf, voor ons, voor het nu. En juist in dat nu komt iets heel simpels, maar o zo confronterend, naar boven.
“Kirs, geniet er maar van! De tijd gaat zo snel.” Het is een zin die ik zo vaak heb gehoord. Maar ik denk dat je het pas écht voelt als je stil kunt staan. Tegelijkertijd moet ik ook eerlijk zijn, er zijn genoeg momenten geweest waarop ik juist hoopte dat de tijd wat sneller zou gaan. Fases waarin ik het moederschap pittig en zwaar vond. Waarin ik moe was, kortaf, en dacht: als we hier maar doorheen zijn. Maar nu, met wat afstand, zie ik hoe ook die fases voorbij zijn gegaan, zonder dat ik het merkte. Juist tijdens een vakantie, als er even niets hoeft, valt het me op. We hebben weer echt aandacht voor elkaar. En pas dan zie je hoeveel er in de tussentijd ongemerkt is veranderd.
Tekst gaat verder onder de foto.
De afgelopen weken heb ik me iets voorgenomen. Ik neem elke dag minstens één keer drie minuten de tijd om alleen maar naar onze kinderen te kijken. Niet praten, niet ingrijpen, niet sturen. Alleen maar kijken. Naar hoe ze met elkaar omgaan, hoe ze bewegen, hoe ze van kleine dingen grote verhalen maken. En wat er dan gebeurt, is simpel maar groots: ik zie ze. Echt. Niet als onderdeel van de dagelijkse stroom van dingen die moeten, maar zoals ze zijn, op dat moment.
Ik moet vaak denken aan een column van Romy Boomsma die ik jaren geleden las. Ze schreef hoe je pas merkt dat je kind in een volgende fase zit, als die eerdere fase eigenlijk al voorbij is. Dat raakte me toen al, maar nu begrijp ik pas echt hoe pijnlijk waar het is. Kinderen veranderen niet met grote aankondigingen, maar sluipenderwijs. En voordat je het doorhebt, zijn ze alweer een stukje verder gegroeid.
Daarom wil ik mezelf iets blijven herinneren. Nu is het moment. Niet straks, als het rustiger is, of als het beter uitkomt. Niet alleen tijdens een vakantie, maar juist ook thuis, tussen school, werk en de boodschappen door. Want dit zijn de momenten die je al snel als vanzelfsprekend ziet. En ik wil niet alleen terugkijken met het gevoel dat het mooi was, maar ook weten: ik was erbij.
En dat door simpelweg af en toe even te kijken. En niets anders.
Meer lezen van Kirsten? Hier vind je haar andere columns.
In huize Jelies is het vaak een kwestie van geven en nemen, maar soms ook gewoon van doorduwen en afwachten. Vooral als de plannen van de één sneller gaan dan die van de ander, kan een simpel gesprek zomaar uitgroeien tot een mini-onderhandeling.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken.
De 29-jarige Emma wordt binnenkort voor het eerst moeder en werd daarom verrast met een babyshower. Helaas kijkt ze daar niet met een warm gevoel op terug. Ze werd namelijk uitgelachen op haar eigen feest.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (1). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Wie dit weekend op social media heeft gescrold, kon er niet onderuit: Coachella. En dat was er een om niet snel te vergeten. Justin Bieber gaf een optreden dat diepe indruk maakte. Natuurlijk was ook zijn vrouw Hailey ook van de partij om manlief te supporten, samen met hun zoon Jack.
Sommige dingen zie je niet meteen terug in foto’s of op schoolrapporten. Toch nemen kinderen ze wel degelijk mee in hun rugzak als ze opgroeien in een huis waar spanning de boventoon voert.