Eigen beeld
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
Mijn vader vraagt zich af of het me wel gaat lukken, een hele dag mijn mond houden. Zelf kan ik ook wel een beetje gniffelen om de self-care branche. Want zijn we nu echt niet in staat om onze telefoon aan de kant te leggen, uit het raam te staren of een wachtkamer te benutten waar hij voor bedoeld is? Blijkbaar niet, want hier zit ik. Vanaf onze yogamatjes stellen we – vermoeide ouders, hardnekkige prikkelzoekers en andere rustelozen – ons aan elkaar voor. In één zin delen we onze intentie voor vandaag, om daarna over te gaan tot stilte. De mijne: even niet beschikbaar zijn. Alleen voor mezelf.
Van tevoren zijn we gewaarschuwd dat gedurende de stiltedag uiteenlopende gevoelens de revue kunnen passeren. Daar blijkt geen woord van gelogen. Tijdens de yoga voel ik me bevrijd. Wanneer ik in het zonnetje mijn koffie drink en een hommel observeer, overvalt me een gevoel van pure dankbaarheid. Terwijl ik een mandala zit in te kleuren: ronduit chagrijnig. Kleurboeken hebben we thuis ook, om zelden te worden aangeraakt. Driftig kleurend realiseer ik me bovendien dat de was die ik vandaag niet doe, morgen op me wacht. Even later betrap ik mezelf erop dat ik ‘mindful’ zit te berekenen hoeveel onze host aan deze dag moet verdienen. Zou het een droombaan kunnen zijn? Het publiek lijkt me in ieder geval fantastisch: je kunt ze de hele dag opdrachten geven en krijgt nergens commentaar op.
Ik heb nog nooit zo langzaam op mijn lunch gekauwd. Een uur mag ik erover doen. Een úúr. En zoveel eet ik helemaal niet. Zelfs onze oudste dochter zou lang en breed haar eten op krijgen, met zo’n middagpauze. Ik weet niet of het de zuurdesem of mijn aandacht is, maar wat is dít lekker brood. Bij gebrek aan een notitieblok of mijn telefoon, probeer ik alle ingrediënten van de salade te memoriseren voor thuis. Wortel, appel, radijs, koriander…
Het gebrek aan persoonlijk contact blijkt weldadig. Niemand die taken, eisen of wensen naar mijn hoofd slingert. Ook geen impliciete. Ik hoef nergens naar te kijken (‘Mam, mam, mamaaaaa! Kijk, mijn tekening/knie/steen/heksensoep!’), niemand uit school te halen, niets klaar te maken of te regelen – helemaal niets. In plaats daarvan voel ik de zon op mijn gezicht. Laat ik mijn aandacht meevoeren door dwarrelende blaadjes en mijn eigen hartslag. Ik geniet van de boswandeling in mijn eentje en tijdens de begeleide bodyscan val ik half in slaap. En het instrumentale sound bath is rustgevend en overweldigend tegelijk. Maar het meest geniet ik van het niets hoeven. Het herinnert me aan het gevoel van zes weken zomervakantie toen ik nog op de basisschool zat. Wanneer komt dat nog voor?
Toen ik vanmorgen de grote stad in reed was ik, getroffen door de levendigheid, nog voornemens er te blijven wonen. Aan het einde van de middag lijkt het klooster me ook wel wat. Ik kan niet anders dan concluderen dat ik flink onderschat hoeveel energie de gebruikelijke dagelijkse prikkels me moeten kosten. Misschien hoeft het niet groots en meeslepend. In stilte thee zetten, hem warm opdrinken en mindful toezien hoe mijn brillenglazen beslaan. Dat lijkt me een mooi begin.
Meer columns lezen van Rianne? Je vindt ze hier!
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
De zesjarige Lío, zoon van Lil Kleine en Jaimie Vaes, laat de laatste tijd mooie ontwikkelingen zien in zijn spraak. Waar hij door een vorm van non-verbaal autisme jarenlang nauwelijks verbaal communiceerde, lijkt daar nu voorzichtig verandering in te komen.
Beschuit met blauwe muisjes in huize Gorgels, want Kaj en Jessie Jazz Vuijk zijn voor de tweede keer ouders geworden van een zoon. Dat deelt het stel op Instagram met intieme beelden van de kraamweek.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. […]
