Beeld: van Roxan Fotografie
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
In mijn vorige column schreef ik over de eerste ontmoeting tussen ons en onze twee adoptiezoontjes. Ik vertel graag verder over dit onwerkelijke moment.
De warmte uit het huis, een vrolijk gekleurde woning in het oostelijkste puntje van Hongarije, komt ons al tegemoet. We staan met vijf volwassenen in een heel klein halletje terwijl ons gevraagd wordt onze schoenen uit te doen. Allemaal staan we gebukt aan onze schoenen te rommelen. Met de winterjassen nog aan, de spanning die echt voelbaar is, en de warmte in het huis, breekt het zweet ons uit en ik voel de kriebels in mijn buik. We buigen ons recht na het uitdoen van de schoenen en lopen de kamer in…
Daar zitten ze. Twee broertjes dicht tegen elkaar aan, op een grote blauwe bank met te krappe kleding en gemillimeterd haar.
Ik begin voorzichtig maar enthousiast met de woorden: “Hai jongens! Wat fijn om jullie te zien. Hoe gaat het met jullie?”. Ik heb hier van tevoren niet over nagedacht. Behalve dat onze vertaalster heeft aangegeven dat we alles gewoon in het Nederlands mogen doen, heb ik niet bedacht wát ik als eerste zou zeggen. Alles overkomt me als een tsunami. Net als bij de jongens. Ze weten nog niet heel erg lang dat ze een nieuwe papa en mama krijgen. Wat moet er in hun hoofdjes omgaan?
We gaan door onze hurken zodat we op ooghoogte komen met de jongens. De jongste heeft een vrolijke open blik, de oudste durft ons nog niet zo goed aan te kijken. Hij kijkt naar beneden en rommelt met zijn handen. De jongste begint meteen iets in het Hongaars te kletsen. De oudste vraagt, al kijkend naar de vloer, hoe het met ons gaat. Wat een lieve vraag. We vertellen de jongens dat we, net als zij, heel erg zenuwachtig zijn, maar dat we blij zijn om ze te ontmoeten. De vertaalster vertaalt ondertussen alles. Ze gebaart ons dat het direct tijd is voor de cadeautjes. Om het ijs te breken en om het wat minder ongemakkelijk te maken voor de jongens, hebben we cadeautjes meegenomen.
We halen twee rugtasjes tevoorschijn. Er verschijnen direct twee grote glimlachen op de gezichtjes. Cadeaus zijn natuurlijk altijd goed. Zeker als je beseft dat deze twee kinderen weinig hebben, en bijna nooit iets krijgen. De rugtasjes worden open gemaakt. Het is een magisch moment, de oogjes glimmen, maar ze durven bijna hun handjes niet in de rugtassen te stoppen. Er zitten cadeaus in! Er wordt vrolijk gepraat en er wordt luid en duidelijk verteld aan hun pleegmoeder dat er cadeaus inzitten. Een pen met voetbaldop en lichtje erin wordt met een hoop vreugde uit de tas gevist, net als het tekenblokje met magische tekeningen én een ingepakt cadeautje. Het cadeautje wordt direct uitgepakt. Bij beide zit er een Lego vliegtuigje in. Je merkt dat “Lego” ze niet zoveel zegt. Het is duidelijk dat ze echt niet veel gewend zijn. “En nu mogen jullie onze slaapkamer wel zien”, zegt de jongste.
Iedereen in de kamer reageert op zijn enthousiasme. We staan op en worden door de jongens naar hun slaapkamer gebracht. De Lego doosjes worden open gemaakt, en op onze knieën zetten we op hun bed de vliegtuigjes in elkaar. De jongste begint vrolijk met bouwen, maar is continu afgeleid door de tv op hun kamer. Later blijkt dat deze tv bijna 24/7 aanstaat. Als ze wakker worden, als ze gaan slapen en alles ertussen. De oudste gaat ook aan de gang met het vliegtuig, hij vindt het erg interessant, maar ook hier weer zie je overduidelijk dat ze zoiets nog nooit hebben gedaan. Motorisch is het erg lastig om alle blokjes op elkaar te krijgen en het boekje te volgen. Samen zetten we het vliegtuigje in elkaar. Er is totaal geen focus, maar we zijn lekker bezig.
De oudste heeft ondertussen ontdekt dat als hij met het lampje van zijn nieuwe voetbalpen op het papier van de magische tekeningen schijnt, hij de lijnen van de tekening kan zien en ze kan overtrekken met zijn pen. Mega trots is hij op deze vondst. Iedereen mag het weten dat hij dit ontdekt heeft. Vol concentratie gaat hij aan de slag met de lijntekeningen. Een bibberige balpenlijn komt tevoorschijn. Trots gaat hij het aan de volwassenen in de andere kamer laten zien.
Daar wordt ondertussen over ons en de jongens gepraat met de pleegmoeder. Hij wordt vrolijk ontvangen door iedereen. Direct wordt onze vertaalster aangesproken, want hij weet bij wie hij moet zijn om zichzelf duidelijk te maken aan ons. Er moet een foto gemaakt worden van ons, hemzelf en zijn broertje. Ik ben geraakt door zijn enthousiasme en vrolijkheid. Er wordt een foto gemaakt. Trots gaan het Legovliegtuig en de gemaakte lijntekening omhoog.
Ondertussen zien we onze reeds toegestuurde fotoboekjes liggen. We wijzen ernaar, en direct worden de boekjes erbij gepakt. Ze bladeren door de foto’s heen. Ongelooflijk. Ze weten alle namen en zijn heel blij en vrolijk over onze kater. Voordat we af zouden reizen naar Hongarije hebben we een fotoboekje voor ze gemaakt met ons, ons huis en familie. Op deze manier kon het pleeggezin ze voorbereiden op wat er te gebeuren stond. Na het bekijken van de fotoboekjes worden ze, naast de net gekregen cadeautjes, in het rugtasje opgeborgen. Zo trots op hun nieuwe bezit.
Tijdens het bouwen van de Lego vliegtuigjes kijken wij uiteraard ook om ons heen. In de kamer staan een groot dressoir, twee grote anderhalfpersoonsbedden, een hangkast, en een tv. Het is er enorm warm. In de kast staan hun speelgoedauto’s te pronken. Het zijn er ongeveer vijftien. Van grotere afstand bestuurbare auto’s zonder batterijen en afstandsbedieningen, tot kleinere babyachtige auto’s. Ze laten ze vol trots zien. Dit is van ons! Wat een verschil met de gemiddelde kids in Nederland. In de hangkast hangt niet veel kleding, naast wat blouses en shirts hangen ook hun jassen daar. De kleding die ze dragen is ook duidelijk te klein en te krap. Wat zal hun wereld veranderen en vergroot worden. Het is bijna niet te beseffen wat dit met ze zal gaan doen. Hoe gaan ze dit allemaal verwerken, en hoe zullen ze ermee omgaan?
Na ongeveer anderhalf uur zit onze eerste ontmoeting erop. We nemen afscheid van de broertjes. De jongste vraagt of we morgen weer komen? Super zoet en heel erg fijn. Het is inderdaad de bedoeling dat we morgen weer komen. In de eerste week van dit adoptieproces gaan we elke dag naar het pleeggezin. Onderweg terug naar huis kijken we elkaar aan… Zitten wij echt in deze film?
Meer lezen over het verhaal van Angela en haar gezin? Haar andere columns vind je hier.
Veel mensen vragen zich weleens af of hun partner hen over jaren nog steeds aantrekkelijk zal vinden. Zeker na kinderen, stress, ouder worden of lichamelijke veranderingen kan die onzekerheid behoorlijk groot worden.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Eileen, die een Tikkie stuurde naar een vriendin die haar als gratis opvang beschouwde.
De zesjarige Lío, zoon van Lil Kleine en Jaimie Vaes, laat de laatste tijd mooie ontwikkelingen zien in zijn spraak. Waar hij door een vorm van non-verbaal autisme jarenlang nauwelijks verbaal communiceerde, lijkt daar nu voorzichtig verandering in te komen.
Iedere relatie heeft wel eens een moment waarop je denkt: oké, en nu? Of het nou je partner is, je moeder, je vriendin of die ene collega die je normaal prima trekt behalve tijdens Teams-meetings, relaties kunnen ingewikkeld zijn.
Beschuit met blauwe muisjes in huize Gorgels, want Kaj en Jessie Jazz Vuijk zijn voor de tweede keer ouders geworden van een zoon. Dat deelt het stel op Instagram met intieme beelden van de kraamweek.
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. […]