Beeld: Paulien van Beusekom
Kimberley is getrouwd met Kevin en (bonus)moeder van Norah (6) en Jackie (2).
Ik had het nog zo gezegd. Mezelf gezworen dit jaar een beetje normaal te doen. Vorig jaar had ik slapeloze nachten van de driptaartkeuzestress voor Jackies eerste verjaardag. Dat kon niet helemaal de bedoeling zijn. Maar goed, dat was de eerste keer. Zo’n tweede jaar pak je toch anders aan. Ha-ha.
Ik weet niet wat het is, maar vlak voor zo’n mijlpaal (of nou ja, eigenlijk in juni al) word ik een beetje wild. Om niet te zeggen: maniakaal. Het hele jaar door pleit ik voor verantwoord houten speelgoed in huis. Duurzaam. Goed voor de ontwikkeling, rustig voor het (lees: mijn) oog, anti-plastic-soep. Sta ik, de dag voor D-day, toch weer een plastic gevaarte op wielen met honderdduizend geluidsopties af te rekenen waar ik de 364 andere dagen per jaar krankjorum van word. Om niet te spreken van al die folieballonnen die ik op een onbewaakt, vaak nachtelijk, moment bestel. In ijsjesthema.
Welke sprong het is, geen idee. Maar Jackie weet met haar twee jaar ineens te prioriteren en kiest de woorden uit haar peutervocabulaire zeer bewust. ‘IJs’ is het woord van het moment. Sinds ze weet waar die dingen op stokjes en op hoorntjes worden bewaard, staat ze als een bezetene aan de deur van de vriezer te trekken. Om acht uur ‘s ochtends. ‘IJsss, ijsss, ijsss.’ De ‘sss’ slist ze, als een soort Sméagol die zijn precious beschermt. Dus je begrijpt: alles moest in thema. Haar traktatie op de opvang ook, dus sloeg ik in juni de volledige voorraad ijshoornzandvormpjes in bij de Hema. Stel je voor dat ze in september uitverkocht zouden zijn.
Lees ook – ‘Happy Meal als ontbijt? Prima, doen we!’
Krijg ik, een dag voor haar verjaardag, een mail van de opvang. Onder het mom van ‘wij hanteren een gezond beleid, gaan voor een gezonde toekomst en die begint vandaag’ mogen de kinderen niet meer trakteren. Wacht, wat? Kan dat niet vanaf overmorgen? Wat moet ik dan met al die vormpjes die al maanden in mijn berging liggen, zakken met Manna Plofrijst en haar hoofd – gephotoshopt mét een ijsjesmuts – in veelvoud geprint?
Kijk, ik snap best dat het misschien wat uit de hand liep allemaal, met die traktaties. Door al die andere ietwat maniakale ouders die met snoepjes én boekjes én gepersonaliseerde spelttaartjes van de gebaksjuwelier aan kwamen zetten. Maar zo’n zerotolerancebeleid is toch ook wat. Ik wil niet de Johan Derksen zijn van de traktaties en zeggen dat tegenwoordig ook niets meer mag, maar als zelfs een babykomkommer met plakoogjes niet meer kan… Dat stemt me toch treurig, en dat was ik al bij het zien van die ieniemienie babyfoto’s. Och, wat was ze klein en oh, wat voelt twee jaar ineens lang geleden. Drie gedachtesprongen verder heeft ze verkering met die knul linksachter in de klas met wiskunde, zit ze bij een of andere studentenvereniging en zie ik haar nog maar eens per maand als haar geld op is. Wat nou, de eerste verjaardag heftig? Die tweede is next level.
Lang verhaal kort. Ik stuurde een bericht in de OuderApp (ja, ik ben zo’n ouder) en Jackie mocht gewoon haar ‘ijsjes’ trakteren. ‘Voor deze ene keer.’ Ik vervloekte mezelf er de hele avond voor dat ik ermee aan het fröbelen was. Jackie vond het fantastisch, al had ze het vast niet als enorm gemis ervaren als het hele feest niet door was gegaan. Weet zij veel, ze is twee.
“De ‘sss’ slist ze, als een soort Sméagol die zijn precious beschermt”
Daar gaat het ook niet om. Ook niet om het speelgoed (weet ik nu ik dat herrieding weer vervloek), de taart (dat had ik vorig jaar al geleerd) of wat ze wel of niet trakteert. Het gaat erom dat ik zo ongelooflijk veel van mijn – toch niet meer zó – kleine ijssméagol hou, dat ik de tijd zou willen stilzetten. En door er, je zou het wat obsessief kunnen noemen, mee bezig te zijn, doe ik dat ook. Min of meer. Zo voelt het tenminste wel als ik met de zestiende traktatie van de avond bezig ben.
Nu dat ineens old school en verleden tijd is, overweeg ík maar eens een sprongetje te maken. Begin ik gewoon de godganse dag ‘Aperol Spritzzz’ te slissen voor die vriezer. Eens kijken of een Ik-trakteer-mijn-moeder-op-een-borrel-fase haar volgende is.
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Donderdag zat Soundos El Ahmadi (44) aan tafel bij de Vlaamse VRT-talkshow De Afspraak, waar het ging over onveiligheid voor vrouwen. Presentator Bart Schols (51) twijfelde of het probleem wel zo groot is, maar Soundos liet zich niet van de wijs brengen.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.