Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Gisteren, toen ik mijn uniform inleverde op precies dezelfde plek waar ik het een half jaar eerder nog met trots had opgehaald, werd ik overspoeld door het besef: dit is definitief. En alles waar je woorden als permanent, voor altijd, nooit meer of das war einmal aan vast kunt plakken, vind ik van nature lastig. Ik ben ooit gestopt met roken door er niet het stoplabel op te plakken, maar gewoon te denken: nu even niet.
Maar daar, op Schiphol-Oost, was ik getuige van mijn eigen onomkeerbare keuze. En toen de baliemedewerkster, uit pure nieuwsgierigheid, vroeg of het mijn eigen beslissing was om te stoppen, nam mijn ego het even over en zei ik trots: ‘ja!’
Dat mijn zelfvertrouwen daar aan de balie, ondanks mijn innerlijke verdriet, de overhand wist te nemen, was onder andere omdat, sinds mijn coming-out om na vier maanden te stoppen met dit tot de verbeelding sprekende beroep, men mij louter heeft bejubeld om mijn stoere keuze.
Kennelijk is de stekker uit iets trekken voor veel mensen een dappere daad. Ik heb me de afgelopen weken vooral een lafaard gevoeld. Niet omdat ik niet achter mijn keuze stond, maar omdat die oude twijfel, die ik als vrouw vaak voel, weer even naar de oppervlakte kwam. En omdat de langspeelplaat in mijn hoofd overuren maakte met mantra’s als ‘Had ik niet langer moeten volhouden?’, ‘Wie stopt er nou met zo’n kans?’ en ‘Weet je het echt, echt, echt zeker?’
Waarom vinden we stoppen eigenlijk zo moeilijk? Waarom blijven we zo vaak hangen in banen, relaties, levens die ergens onderweg niet meer zijn gaan kloppen? Is het omdat we er al zoveel in hebben geïnvesteerd? Onze tijd en energie hebben gegeven, of omdat het zelfs onze identiteit is binnen gekropen? Want dan zou stoppen betekenen dat het allemaal voor niets is geweest. En dat is precies dat supergekke spanningsveld wat ik voel. Van binnen twijfel ik enorm, maar ben ik ook zeker, maar van buitenaf krijg ik louter applaus.
Als ik alles heb ingeleverd, van mijn ovenhandschoenen tot aan de glanzende speldjes met daarop ‘Cabin Crew’, voel ik ook iets dat lijkt op opluchting. En durf ik mezelf weer te vertrouwen dat ik echt de goede keuze heb gemaakt.
Als ik me omdraai om voor eens en voor altijd dit avontuur achter me te laten, zie ik een ex-collega met prachtige zilveren lokken een paar gympen passen. Ze kijkt me aan en zegt dat het, na veertig (!) jaar op hakken te hebben gewerkt, tijd werd om wat liever voor haar voeten te zijn. Maar dat ze er wel twee jaar voor nodig heeft gehad om daar aan toe te geven. Ze lacht die bekende lach die alleen een echte stewardess heeft. Maar ik denk de vermoeidheid er doorheen te zien sijpelen en vraag me af hoe vaak zij met de gedachte heeft gespeeld om te stoppen.
Hoe dan ook, ik vind haar dapper, omdat blijven soms net zoveel lef vraagt als stoppen.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Tien keer de GelreDome uitverkocht krijgen is niet zomaar een prestatie, maar voor Suzan en Freek is het inmiddels realiteit.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Simena, wiens influencervriendin haar laat betalen voor gekregen items.
Ze staan er hoor: de Bloms, bekend van Een huis vol, in hun splinternieuwe stek.
Een nieuw huis, een nieuw dorp en een compleet nieuwe start: voor de familie Blom was de afgelopen periode allesbehalve rustig.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Sharon, die nogal van de koude kermis thuis kwam na een leuk afspraakje.
