Kimberley van Heiningen woont samen met Kevin, is (bonus)mama van Norah (5) en Jackie (1). Ze schrijft over het moederschap, het leven en alles wat daarbij komt kijken. Deze keer over hoe niet haar dreumes, maar driptaarten en loopfietsen haar uit haar slaap houden.
Ik lig wakker. Al een uur of twee, met een tabblad of tien open. Te malen en te malen. Het is dat het donker is in de slaapkamer, anders zou je beslist een stressvlek – of twee, drie – kunnen zien. Niet omdat de bossen in de fik staan. De ijskappen smelten. Dat je zowat een orgaan moet afstaan om een huis te kunnen kopen. Of andere plausibele reden voor plafonddienst. Nee, ik breek mijn hoofd over een driptaart. En welke smaak ik zou nemen. En de grootte van de plastic jungledieren die ik erop wil plaatsen. Of nouja, jungledieren… Wil Jackie dat wel? Ik zou willen dat ze een sprong of wat verder was en me kon vertellen dat ze liever Nijntje heeft. Of niet, maar aan ‘mamamam’, hoe schattig ook, heb je precies niets als je harde keuzes zoals deze (pun intented) moet maken.
Lees ook – ‘Bevallen is kutter’ >
Laat ik uitnodigingen drukken? Plak ik Jackie in een hysterische collage? Vieren we het met familie én vrienden? Doen we aan shifts, zoete inval of komt de hele goegemeente tegelijk? Moeten de ballonnen ook in thema? ‘Maar niet díe ballonnen bestellen hoor’, waarschuwt een vriendin, ‘mijn lippen brandden een uur na het blazen nog.’ En hoeveel wieltjes moeten er eigenlijk aan haar eerste loopfiets zitten?
Ik wind me op zoals ik me opwond toen ik nog zwanger was en de muren precies in die ene tint terra moesten en er een gigantische pluchen giraffe móest komen die nog altijd de halve babykamer blokkeert. Slaapt Jackie eindelijk – een soort van – door, houdt zo’n Pinterestbord met traktaties me uit mijn slaap.
Mijn vriend snapt weinig van de feeststress (‘Doe gewoon normaal, je bent toch geen Kardashian!’), net als mijn ouders. ‘Ze krijgt er zelf toch niets van mee’, zeggen zij. Maak je niet druk, koop een slagroomsnit. Dat idee. Maar voor mij is het een mijlpaal, voor ons is het een mijlpaal. We hebben Level 1 van de tropenjaren overleefd!
“Maak je niet druk, koop een slagroomsnit. Dat idee”
Dat eerste jaar is voorbijgevlogen én gekropen. Ik dacht dat ik wel wist waar ik aan begon. Ha-ha, little did I know. Weer een sprongetje. Een krampje. Iets nieuws. Steeds als ik dacht dat ik haar had uitgedokterd, kwam ze weer met een update waar ik geen handleiding bij kreeg. Ze groeide sneller uit haar rompers dan ik in mijn moederrol. Doe ik het wel goed? Straks laat ik haar vallen… Ze was zo klein. Ik wenste haar vaak net iets groter en nu kijk ik iedere dag naar de foto’s van toen ze nog in maatje 44 paste. En mis ik dát. Al maakt de dreumes van nu me ook zo trots: hoe ze op haar beentjes staat, kletst in haar eigen taal, schaterlacht… Ze maakt de kleine dingen groots en mij mama. Hoeveel folieballonnen heb je nodig om die liefde uit te drukken?
“Ze groeide sneller uit haar rompers dan ik in mijn moederrol”
Uiteindelijk twijfel ik zo lang over de versiering, dat deze pas een dag na het feestje wordt geleverd. Zet ik maar een paar verdwaalde Playmobildieren van zus Norah in de taart, waar Jackie maar een zuinig hapje van neemt. Het feestbeest zelf slaapt het halve partijtje, heeft – inderdaad – geen enkel benul van de mijlpaal. Note to self voor volgend jaar: zo’n slagroomsnit is toch zo gek nog niet.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Donderdag zat Soundos El Ahmadi (44) aan tafel bij de Vlaamse VRT-talkshow De Afspraak, waar het ging over onveiligheid voor vrouwen. Presentator Bart Schols (51) twijfelde of het probleem wel zo groot is, maar Soundos liet zich niet van de wijs brengen.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.