Meet Johanna (36): biologiedocent, seksuele gezondheidsconsulent, en mama van twee jongens (5 en 7). Na haar recente scheiding jongleert ze met het ouderschap en deelt ze haar avonturen en inzichten
“De zomervakanties waren onze gloriemomenten. Iedere zomervakantie gingen wij in ieder geval drie weken op pad, voordat we de kinderen hadden samen met elkaar in een tent op de bonnefooi rondtoerend en met de kinderen in een grotere tent op twee gezinscampings.
Lees ook – Dit vinden wij vrouwen het meest stressvol aan op vakantie gaan
De laatste zomervakantie, nu een jaar geleden, staat nog in mijn geheugen gegrift. Er was in mijn beleving geen vuiltje aan de lucht. We verbleven in prachtige gebieden, maar de tweede camping was niet naar onze wens en uiteindelijk hebben we een paar dagen eerder de boel gepakt en zijn we in een fantastische airbnb verbleven in het gerenoveerd boven appartement van de schuur van een chateau. Daar was het heerlijk vertoeven en hebben we zelfs onze vakantie verlengt. Ja, het was thuis niet koek en ei en we liepen tegen enkele zaken aan, maar tijdens de vakantie was het als vanouds. Ik had dus nooit gedacht dat mijn – toen nog – man, de handdoek in de ring zou gooien.
Lees ook – Patricia gaat door een hele moeilijke periode: ‘Ik ga scheiden’
Na onze terugkomst van de vakantie leek het alsof de zomer niet meer bestond, onze relatie bevond zich in de vriezer. De scholen begonnen weer en ik liep op eierschalen, beseffende dat er iets flink mis was, maar niet wetende dat hij vanbinnen een storm ervoer over het gezinsleven. Na enkele weken trok ik het niet meer en vroeg ik: “Wat wil je nou eigenlijk?!”. Zijn antwoord was hard, maar nog niet definitief: hij wilde ruimte en het liefst op zichzelf, stond al met een been buiten de relatie. Een steen in mijn maag sjouwde ik de komende dagen mee….ik schreef een brief waarin ik smeekte dat hij ons huwelijk en ons gezin nog een kans zou geven…maar enkele dagen later, toen ik bijna uit elkaar barste van ellende zijn we een rondje gaan lopen. Hij draalde eromheen totdat ik het maar tussen ons in gooide: “Dus we gaan uit elkaar?” – “Ja..”
Lees ook – ‘Door mijn eerste reis zonder mijn gezin wist ik dat ik wilde scheiden’
“Het dal was erg diep en het leek op dat moment alsof het nooit beter zou worden”
Alles in mijn brak uiteen en de maanden daarop waren een rollercoaster aan bizarre wendingen van het leven. De kinderen kregen het te horen, hij ging op reis – naar zijn huidige vriendin – niet lang erna kochten zij een huis samen en in de tussentijd moesten er zaken geregeld worden rondom de scheiding en het co-ouderschap.
Het dal was erg diep en het leek op dat moment alsof het nooit beter zou worden. Na een dikke negen maanden alles voelen wat er te voelen valt, heel veel luid ugly crying, therapie, zelfhulpboeken en columns schrijven, merkte ik opeens dat het wat lichter werd. De terugvallen in de fasen van mijn rouwverwerking werden steeds korter. Er zijn nog steeds momenten dat het allemaal te veel wordt en ik een uur lang alleen maar kan huilen, maar gelukkig met de mensen om mij heen die me lief hebben en met alle stappen die ik heb genomen is het nu behapbaar.
Over een week ga ik, met de kinderen, samen met een vriendin en haar kind, kamperen. Tien dagen naar een camping in Frankrijk. Nu dus zonder hem, zonder compleet gezin, maar wel met mensen die mij lief hebben. De kinderen hebben het er moeilijk mee en het voelt voor mij ook zwaar. Dit is de laatste “eerste keer”. We zijn bijna een jaar rond met alle bijzondere dagen en gebeurtenissen die je dan op een andere manier moet ervaren. Het zal ook het tweede jaar niet makkelijk zijn, maar dan ben je in ieder geval voorbereid, is de scherpte er van af. Misschien is er zelfs ruimte voor leuke nieuwe eerste keren.”
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
