Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze ouders mee in herkenbare momenten en deelt af en toe een kleine tip voor thuis of op school.
Lees verder onder de advertentie
Ik kwam nieuw op deze school. Vigo zat in groep 7 waar ik twee dagen per week les zou gaan geven. Hij was hier als kleuter gekomen en ging langzaam achteruit door een spierziekte. Ik draaide de klas samen met mijn collega. Hij drie dagen, ik twee. Mijn collega, een man die op een heel andere manier met Vigo omging dan ik.
Lees verder onder de advertentie
Die eerste weken zijn zo’n fase waarin je als nieuwe leerkracht nog alles aan het plaatsen bent. Ik was geraakt door het verhaal van Vigo dat natuurlijk allang begonnen was voordat ik instapte. Hij bewoog door de klas en de school alsof hij precies wist waar hij was. Alsof het allemaal vanzelfsprekend was.
Een klas vol gewoonheid
In mijn klas probeerde ik altijd rust te creëren. Rustige pianomuziek op de achtergrond, een vaste structuur, weinig prikkels. Dat was mijn manier om kinderen ruimte te geven om te kunnen zijn wie ze waren. Vigo paste daarin. Op zijn manier. Hij had een vriend in de klas: Mees. Zijn buddy. Iemand die altijd naast hem liep, hem hielp waar nodig en er simpelweg altijd was.
Mijn collega had een talent om met Vigo om te gaan. Hij deed het anders dan ik. Lichter. Vrijer. Ik zie ze nog door de gang racen: Marco achter de rolstoel, Vigo erin. Met een vaart, alsof het een spel was. Mijn collega duwend en lachend. En Vigo die schaterde. Ik stond in de deuropening te kijken en dacht: zo kan het dus ook.
Andere manier van kijken
Op een dag kwam er een ambulante begeleider vanuit het speciaal onderwijs voor Vigo in de klas. Hij bleef even zitten, keek rond, zei weinig. Na afloop kwam hij naar me toe. “Is het speciaal onderwijs niet iets voor jou?” vroeg hij. Ik weet nog dat ik even moest lachen, omdat het tegelijk een compliment én een spiegel was. “De sfeer in je klas is zo rustig en sereen.”
Lees verder onder de advertentie
Ik was gevleid. Echt. Maar ergens voelde ik ook meteen: ik zou dit werk niet kunnen dragen op de manier waarop sommige collega’s dat wel kunnen. De intensiteit, het dichtbij komen van alles wat kwetsbaar is.
Leren zonder woorden
En toch bleef één beeld hangen. Vigo die lacht in de gang. Niet omdat iemand voorzichtig met hem deed, maar juist omdat er ruimte was voor luchtigheid. Voor beweging. Voor gewoon even kind zijn. En misschien is dat wat me het meest is bijgebleven uit die tijd: dat er niet één juiste manier is om er voor een kind te zijn. Soms is de ene manier rustig en voorspelbaar. En soms is de andere licht en speels.
Lees verder onder de advertentie
Tekst gaat verder onder de podcast
Niet alles hoeft je eigen manier te zijn
Ik heb lang gedacht dat je als leerkracht overal iets mee moet kunnen. Alles moeten begrijpen, oplossen, dragen. Maar in die klas leerde ik iets anders. Dat goed onderwijs niet één vorm heeft. En dat kinderen soms juist groeien op plekken waar iemand anders nét iets lichter, vrijer of speelser kan zijn dan jijzelf. En dat dat niet minder goed is. Maar gewoon anders.
Lees verder onder de advertentie
Wat blijft
Als ik terugdenk, zie ik geen zwaar verhaal. Ik zie een jongen die lacht in een gang. Een collega die durft te spelen met wat er is. En een begeleider die mij even liet nadenken over mijn eigen plek daarin. En misschien is dat wel de echte les uit die tijd: dat je als leerkracht niet overal goed in hoeft te zijn. Zolang een kind zich maar gezien voelt door iemand.
Lees verder onder de advertentie
Volg Wijzer over de Basisschool op Instagram voor tips en tricks.Meer columns van Juf Carola vind je hier.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Vader worden is één ding, maar ontdekken wat voor vader je wilt zijn, is soms een heel proces. André Hazes kijkt in De kapper van de sterren van LINDA. openhartig terug op de eerste jaren met zijn zoon Dré.
Als het schooljaar erop zit, vraagt Chantal (39) haar zoon Milan (9) om zelf een leuk afscheidscadeautje voor zijn juf te bedenken. Hij regelt alles zonder hulp en is apetrots. Tot Chantal bij het ophalen iets op het bureau van juf Sanne ziet staan wat haar wel héél bekend voorkomt.
Een nieuwe liefde vinden is nog niet zo eenvoudig, zeker als je precies weet wat je zoekt. Monique Westenberg zoekt een nieuwe liefde en krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek: haar vriendin gaat op Instagram op zoek naar een geschikte man voor haar.
Sommige uitspraken van je kind vergeet je niet snel. Zeker niet als ze laten zien hoe goed ze jou eigenlijk in de gaten houden. Monica Geuze (31) werd onlangs verrast door een bijzonder lief voorstel van haar dochter Lizzy (8).
In elk gezin wordt weleens gekibbeld. Over rondslingerende sokken, de vaatwasser of wie er nou eigenlijk aan de beurt is om de boodschappen te doen. Niks aan de hand, zou je denken. Maar voor kinderen kan zo’n onschuldige discussie een stuk groter voelen. Want wat als papa en mama straks niet meer samen willen zijn?