Beeld: Liane Bron Fotografie
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze ouders mee in herkenbare momenten en deelt af en toe een kleine tip voor thuis of op school.
Ik kwam nieuw op deze school. Vigo zat in groep 7 waar ik twee dagen per week les zou gaan geven. Hij was hier als kleuter gekomen en ging langzaam achteruit door een spierziekte. Ik draaide de klas samen met mijn collega. Hij drie dagen, ik twee. Mijn collega, een man die op een heel andere manier met Vigo omging dan ik.
Die eerste weken zijn zo’n fase waarin je als nieuwe leerkracht nog alles aan het plaatsen bent. Ik was geraakt door het verhaal van Vigo dat natuurlijk allang begonnen was voordat ik instapte. Hij bewoog door de klas en de school alsof hij precies wist waar hij was. Alsof het allemaal vanzelfsprekend was.
In mijn klas probeerde ik altijd rust te creëren. Rustige pianomuziek op de achtergrond, een vaste structuur, weinig prikkels. Dat was mijn manier om kinderen ruimte te geven om te kunnen zijn wie ze waren. Vigo paste daarin. Op zijn manier. Hij had een vriend in de klas: Mees. Zijn buddy. Iemand die altijd naast hem liep, hem hielp waar nodig en er simpelweg altijd was.
Mijn collega had een talent om met Vigo om te gaan. Hij deed het anders dan ik. Lichter. Vrijer. Ik zie ze nog door de gang racen: Marco achter de rolstoel, Vigo erin. Met een vaart, alsof het een spel was. Mijn collega duwend en lachend. En Vigo die schaterde. Ik stond in de deuropening te kijken en dacht: zo kan het dus ook.
Op een dag kwam er een ambulante begeleider vanuit het speciaal onderwijs voor Vigo in de klas. Hij bleef even zitten, keek rond, zei weinig. Na afloop kwam hij naar me toe. “Is het speciaal onderwijs niet iets voor jou?” vroeg hij. Ik weet nog dat ik even moest lachen, omdat het tegelijk een compliment én een spiegel was. “De sfeer in je klas is zo rustig en sereen.”
Ik was gevleid. Echt. Maar ergens voelde ik ook meteen: ik zou dit werk niet kunnen dragen op de manier waarop sommige collega’s dat wel kunnen. De intensiteit, het dichtbij komen van alles wat kwetsbaar is.
En toch bleef één beeld hangen. Vigo die lacht in de gang. Niet omdat iemand voorzichtig met hem deed, maar juist omdat er ruimte was voor luchtigheid. Voor beweging. Voor gewoon even kind zijn. En misschien is dat wat me het meest is bijgebleven uit die tijd: dat er niet één juiste manier is om er voor een kind te zijn. Soms is de ene manier rustig en voorspelbaar. En soms is de andere licht en speels.
Tekst gaat verder onder de podcast
Ik heb lang gedacht dat je als leerkracht overal iets mee moet kunnen. Alles moeten begrijpen, oplossen, dragen. Maar in die klas leerde ik iets anders. Dat goed onderwijs niet één vorm heeft. En dat kinderen soms juist groeien op plekken waar iemand anders nét iets lichter, vrijer of speelser kan zijn dan jijzelf. En dat dat niet minder goed is. Maar gewoon anders.
Als ik terugdenk, zie ik geen zwaar verhaal. Ik zie een jongen die lacht in een gang. Een collega die durft te spelen met wat er is. En een begeleider die mij even liet nadenken over mijn eigen plek daarin. En misschien is dat wel de echte les uit die tijd: dat je als leerkracht niet overal goed in hoeft te zijn. Zolang een kind zich maar gezien voelt door iemand.
Volg Wijzer over de Basisschool op Instagram voor tips en tricks. Meer columns van Juf Carola vind je hier.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Het nieuwe seizoen van Een huis vol krijgt er een gezin bij dat meteen voor extra dynamiek zorgt. Familie De Lange schuift aan naast de vertrouwde families Bal, Blom en López. Sil en Melissa nemen de kijkers mee in hun dagelijks leven met acht kinderen, variërend in leeftijd van nul tot vijftien jaar.
Een snoepje minder in de eerste levensjaren zou tientallen jaren later mogelijk verschil kunnen maken voor de gezondheid van je hersenen.
