Column Saskia
Saskia Toonen (37), getrouwd en moeder van A (6) en B (2), schrijft na twee gecompliceerde spoedkeizersnedes over het fysiek, mentaal en emotioneel herstel van haarzelf en haar jongens. Eerlijk, luchtig en herkenbaar.
Iedereen die ooit in de horeca heeft gewerkt zal het herkennen; de beruchte spits. De paar uur waarin iedereen tegelijk binnen lijkt te komen, de bonnetjes met bestellingen oplopen, er geen tijd is om te plassen, te eten, te drinken, je de benen onder je kont uitrent en het nog allemaal net niet lukt.
Mensen die ongeduldig wuiven, tafels die je door elkaar haalt, de afwas die zich opstapelt waardoor je op den duur het punt bereikt dat je om een kopje koffie te zetten eerst een kopje en lepel moet zoeken en afwassen. Zo’n dag waarbij je reikhalzend uitkijkt tot voorbij lunchtijd, als ieder zijn eigen weg met volle buik weer zal vervolgen en jij de restanten van de veldslag op kan gaan ruimen tot de volgende zich aandient. Wist ik veel dat dit een voorproefje was van het moederschap.
Op een van de vele ochtenden vol driftaanvallen, de hond die nog uit moest terwijl de oudste weigerde naar buiten te gaan, de boterham die niet in stukjes gesneden had moeten worden, de derde beker water die omgestoten werd, een hoofd tegen de punt van de tafel, de natte was nog in de machine op zolder, de buurvrouw aan de deur of hun pakketje bezorgd was en de aandrang om te poepen die ik uit alle macht al anderhalf uur probeerde weg te duwen, ergens in die wirwar realiseerde ik me, fuck, dit is een neverending horecaspits waar ik in vastzit.
Sinds de komst van onze tweede leek het, net als in de drukte in de koffietenten waar ik voorheen werkte, alsof alles tussen mijn vingers door glipte. De grip, het overzicht, het geloof dat ik het nog aankan. Tweeëneenhalf jaar raasde ik maar door, met het geloof dat iedere vrouw dit toch kon, dus ik het ook maar voor elkaar moest zien te krijgen. Ik maakte me hard, ploeterde door, zakte verder weg in weinig slaap, pijn aan mijn lijf en een kort lontje naar mijn lief.
Maar zoals gasten vaak toch vrij plots de rekening vroegen en je uiteindelijk in een lege zaak verbaasd om je heen kijkt en beseft dat je weer adem kan halen, zo liep ik vorige week buiten door het park. En besefte ik me ineens; ik ben uit de min aan het komen.
De afgelopen weken waren voor het eerst in bijna drie jaar welhaast rustig. We sliepen zes, zeven soms zelfs acht uur aaneengesloten (AANEENGESLOTEN!) per nacht. De jongste begint eindelijk echt te praten, wat een hoop frustratie scheelt. Ik volg traumatherapie waarbij ik door het bewust laten trillen van mijn lijf alle opgeslagen spanning loslaat. En ook niet onbelangrijk: de lente hangt in de lucht. Ik betrapte mezelf zowaar een paar keer op een luchtig, bruisend gevoel. Ik was vergeten was dat dat bestond.
Dan wordt de oudste ziek. Veertig en een halve graad koorts. Toch voel ik voor het allereerst sinds ik moeder werd van twee kinderen iets wat ik niet ken, vertrouwen. Holy moly, ik ben uit de min aan het komen realiseer ik me. Er is ruimte in mij ontstaan. Als ik bel met een vriendin, hoor ik mezelf zeggen over de dag met twee kinderen zonder man: ‘Het wordt zwaar, maar ik kan het wel aan.’
Ik kan het wel aan, wow, dat gevoel is totaal nieuw voor mij. En van korte duur. Want nadat de oudste zes dagen ziek was, is twee dagen later de jongste aan de beurt. En dan valt mijn voorzichtig gebouwde kaartenhuis van vertrouwen weer in elkaar. Hallo slapeloze nachten. Hallo bekkenpijn door al het dragen van dat koortsige lijf. Hallo schrijfstress door hijgende deadlines in mijn nek.
Maar hé, zoals de bedeesde jongen in de Tempo Team reclame droog zegt wanneer ie bejubeld is door grijze mannen in pakken: ‘Het waren twee fantastische dagen.’ Ook deze spits zal weer ten einde komen.
Wil je meer te weten komen over Saskia? Via Instagram @saskiatoonen volg je haar avontuur. Hier lees je meer van Saskia’s columns.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
We vroegen jullie op Instagram wat jullie van het tropenrooster vinden. En of jullie een mening hebben!
