Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (4, 2 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Daar staat ze weer. Klaar voor een nieuwe poging. Ik denk zowat de duizendste. Ze leert lopen. Elke keer kijk ik weer vol bewondering en fascinatie. Niet zozeer naar de geslaagde stappen. Meer naar alles wat daaraan vooraf gaat.
Hoe ze zich optrekt, weer naar de grond zakt, net te snel van start gaat en weer uit balans raakt. Hoe ze uiteindelijk als vanzelf langs de bank scharrelt of achter een krukje de kamer door sjeest. Op cruciale momenten kiest ze tactisch voor handen en knieën. Dan staat er eten, speelgoed of een mensenknuffel op het spel.
Ze valt. Ze staat op. Kijkt vastberaden. Ze gaat ervoor. En valt weer. Ze staat weer op. Ze verliest nooit de moed. Van herpakken is niet eens sprake. Er is geen sprankje oordeel of zelfverwijt te bespeuren. Laat staan de gedachte om het er maar bij te laten zitten.
Fier rechtop en klaar voor de nieuwe poging. Alsof de vorige alweer vergeten is. Niet omdat ze zich al heeft verdiept in het stoïcisme of naar Steven Covey heeft geluisterd. Nee, omdat ze nog niet geleerd heeft zichzelf in de weg te zitten.
En daar zit de sleutel. Voor haar is het geen poging. Het is een te nemen horde in de opbouw naar vakmanschap. Naar het beheersen van die ene skill.
Dit is geen bewuste aanpak. Dit is onze biologie. De neurale paden, de overdracht van signalen, de spieren, de coördinatie, de snelheid, het evenwicht. Een nieuwe handeling moet duizenden keren gedaan worden, wil het hele zooitje als vanzelf gaan. Zo werkt onze menselijke natuur nou eenmaal.
Het geduld hiervoor en het diepgewortelde vertrouwen in de natuur zijn we ergens onderweg kwijtgeraakt. We zijn gaan geloven dat alles in één keer moet lukken. En als dat niet het geval is, dan is het niks voor ons. Komt het even niet uit. Of dan zijn we er niet goed genoeg voor. We verwarren moeite met mislukking. Vallen met falen.
Maar die kleine meid voelt het. Die is niet bezig met het turven van de valpartijen. Die volgt de natuur. De natuur die aanspoort om de volgende stap gewoon te zetten met hetzelfde vertrouwen als de eerste. Omdat het onderdeel is van de bedoeling.
En niemand die raar staat te kijken. Degenen die na een jaar nog graag een leeftijd in maanden uitdrukken daargelaten: ‘Goh, loopt ze nog steeds niet?’ Maar niemand die zegt: misschien is lopen gewoon niks voor jou.
Want is dat niet wat wij gemakshalve vaak doen? Een nieuwe job, dat lastige gesprek, een uitdagende periode thuis, een nieuwe hobby of eindelijk eens voor jezelf opkomen. Geprobeerd – eventjes dan. Lukte niet. Conclusie: misschien toch niet echt mijn ding.
Vertrouwen en tijd
Niemand leert in één dag lopen. Om ergens te komen hebben we twee dingen nodig: vertrouwen en tijd. Tot nieuwe patronen zich nestelen in onze vezels. Tot het lichaam weet wat het moet doen zonder er nog een seconde over na te denken.
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Voor de Belgische international Jérémy Doku stond deze week niet het voetbal, maar zijn privéleven centraal.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
In de jaren negentig stond hij wekelijks op de buis met programma’s die bijna iedereen kende: van spelshows tot romantische televisie. Robert ten Brink beleefde zijn drukste jaren als presentator, terwijl thuis ondertussen gewoon het gezinsleven doordraaide met vijf dochters.
Bridget Maasland geeft haar volgers een kijkje in een moeilijke periode binnen haar gezin. De presentatrice deelt een kwetsbare foto van haar moeder Elly, die in bed ligt, en vertelt dat de afgelopen weken erg zwaar zijn geweest.
