Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (4, 2 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Daar staat ze weer. Klaar voor een nieuwe poging. Ik denk zowat de duizendste. Ze leert lopen. Elke keer kijk ik weer vol bewondering en fascinatie. Niet zozeer naar de geslaagde stappen. Meer naar alles wat daaraan vooraf gaat.
Hoe ze zich optrekt, weer naar de grond zakt, net te snel van start gaat en weer uit balans raakt. Hoe ze uiteindelijk als vanzelf langs de bank scharrelt of achter een krukje de kamer door sjeest. Op cruciale momenten kiest ze tactisch voor handen en knieën. Dan staat er eten, speelgoed of een mensenknuffel op het spel.
Ze valt. Ze staat op. Kijkt vastberaden. Ze gaat ervoor. En valt weer. Ze staat weer op. Ze verliest nooit de moed. Van herpakken is niet eens sprake. Er is geen sprankje oordeel of zelfverwijt te bespeuren. Laat staan de gedachte om het er maar bij te laten zitten.
Fier rechtop en klaar voor de nieuwe poging. Alsof de vorige alweer vergeten is. Niet omdat ze zich al heeft verdiept in het stoïcisme of naar Steven Covey heeft geluisterd. Nee, omdat ze nog niet geleerd heeft zichzelf in de weg te zitten.
En daar zit de sleutel. Voor haar is het geen poging. Het is een te nemen horde in de opbouw naar vakmanschap. Naar het beheersen van die ene skill.
Dit is geen bewuste aanpak. Dit is onze biologie. De neurale paden, de overdracht van signalen, de spieren, de coördinatie, de snelheid, het evenwicht. Een nieuwe handeling moet duizenden keren gedaan worden, wil het hele zooitje als vanzelf gaan. Zo werkt onze menselijke natuur nou eenmaal.
Het geduld hiervoor en het diepgewortelde vertrouwen in de natuur zijn we ergens onderweg kwijtgeraakt. We zijn gaan geloven dat alles in één keer moet lukken. En als dat niet het geval is, dan is het niks voor ons. Komt het even niet uit. Of dan zijn we er niet goed genoeg voor. We verwarren moeite met mislukking. Vallen met falen.
Maar die kleine meid voelt het. Die is niet bezig met het turven van de valpartijen. Die volgt de natuur. De natuur die aanspoort om de volgende stap gewoon te zetten met hetzelfde vertrouwen als de eerste. Omdat het onderdeel is van de bedoeling.
En niemand die raar staat te kijken. Degenen die na een jaar nog graag een leeftijd in maanden uitdrukken daargelaten: ‘Goh, loopt ze nog steeds niet?’ Maar niemand die zegt: misschien is lopen gewoon niks voor jou.
Want is dat niet wat wij gemakshalve vaak doen? Een nieuwe job, dat lastige gesprek, een uitdagende periode thuis, een nieuwe hobby of eindelijk eens voor jezelf opkomen. Geprobeerd – eventjes dan. Lukte niet. Conclusie: misschien toch niet echt mijn ding.
Vertrouwen en tijd
Niemand leert in één dag lopen. Om ergens te komen hebben we twee dingen nodig: vertrouwen en tijd. Tot nieuwe patronen zich nestelen in onze vezels. Tot het lichaam weet wat het moet doen zonder er nog een seconde over na te denken.
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Slimme kids worden niet per se geboren met een voorsprong, vaak krijgen ze die gewoon aan de keukentafel mee. Niet met strenge schema’s, maar met zinnen die je als ouder misschien zo uit je mond laat rollen.
Laat je jouw kind nou wel of niet bij je in bed kruipen? Voor de een is het heiligschennis voor de nachtrust, voor de ander juist pure knuffeltijd.
Een jeugdliefde lijkt vaak onschuldig, maar kan onverwacht uit de hand lopen. Daar kan de 31-jarige Sammy over meepraten, want wat begon als een zwoele vakantieromance, eindigde in een leugen waar ze zich nog steeds voor schaamt.
Emotionele intelligentie zie je niet terug in een rapport, maar in kleine dagelijkse momenten: hoe een kind met gevoelens omgaat, hoe het speelt, rust zoekt of contact maakt.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Cleo.
Je kinderen liefde bijbrengen voor de natuur, dat hoort gewoon bij de opvoeding. Jammer dat die natuur zich vaak niet zo keurig gedraagt als jij zou willen.
