Beeld: Mandy Brander
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. Ze werkt als journalist, tekstschrijver en fotograaf. Ze woont samen met haar man en twee zonen van 8 en 6.
De trampolinegate. Zo noem ik het.
Eerst wat context: ik woon in een straat die circa 250 meter lang is, aan beide kanten jaren-30 rijtjeshuizen, 80 stuks in totaal. Uitgaande van gemiddeld twee mensen per huis kom je op 160 mensen. Voortuinen met bloemenperkjes, glas-in-loodramen, bankjes voor het huis. Gezinnen met kinderen nemen de straat langzaam over – hallo veryupping – maar er wonen ook nog genoeg ouderen die er zijn geboren en getogen.
Hoogtepunt van de straat: de brede groenstrook in het midden. Die is formeel van de gemeente. Informeel niet. Op dat laatste heb ik niks tegen. Zelf zit ik met enige regelmaat aan een van de picknicktafels die er oogluikend zijn neergezet. Mijn kinderen zetten er doeltjes neer om te voetballen. Straatgenoten lezen er een boek in een campingstoel. De groenstrookcommissie onderhoudt de rozenperken. Met buren stopten we bloembollen in de grond ter nagedachtenis aan onze overleden buurvrouw. Het is een voetbalveld, tennisveld, picknickveld, tuinierveld, vrijdagmiddagborrelveld, soms ook parkeerveld. Alles in één.
Laatst had iemand het idee opgevat om er een trampoline neer te zetten. Geen gek idee, ik zie het zo vaak op andere plekken in onze wijk. Maar waar die op andere plekken blijft staan, heeft onze straat het in korte tijd twee keer gepresteerd dat de gemeente ‘m weg kwam halen.
De eerste keer werd er binnen enkele dagen korte metten mee gemaakt. Eén anoniem telefoontje uit de straat aan de gemeente was genoeg.
De initiatiefnemers lieten het er niet bij. Ze gingen huizen langs, stuurden een tikkie rond. Er kwam een nieuwe trampoline mét duidelijkere regels, dat zou overlast beperken. Bij drukte om de vijf minuten wisselen. Alleen tussen 8.30 uur en 20.00 uur. Schoenen uit. Maximaal vier kinderen tegelijk. Een sceptische buurman hoorde ik zeggen: ‘maar ik ga er niet als politieagent bij staan’.
Het ging even goed. Maar al snel kwamen de eerste klachten: geluidsoverlast, kinderen uit andere wijken met een grote mond (alsof kinderen uit onze wijk engeltjes zijn), en hangjongeren ‘s avonds laat.
En toen ging iemand tegenover de trampoline een huis verkopen. De trampoline zou potentiële kopers afschrikken. Of die op een andere plek kon, al was het maar tijdelijk. De discussie in de straat-app barstte los. Een Tweede Kamerdebat is er niks bij. Er was nog iemand die zijn huis ging verkopen, dus daar kon die ook niet. Op een andere plek hield een kind een middagdutje. Ter hoogte van het speeltuintje was teveel van het goede. De een wilde geen spelbreker zijn, de ander gedoogde het. De een stelde een peiling voor, de ander een roulatiesysteem. Ik weet niet of dit sarcastisch was.
Ik zag het online gepolder met lede ogen aan. Pakte er af en toe denkbeeldige popcorn bij. Ik had het er met vrienden over, sommigen waren ervan overtuigd dat een trampoline voor de deur de waarde van een huis zou verhogen. Gratis kindervermaak voor de deur, wat wil een mens nog meer? Alles loste zich vanzelf weer op na de volgende anonieme melding bij de gemeente. Of diegene zich kon melden in de app? Het bleef stil, de gemeente kwam de trampoline weer halen.
Al fietsend door de stad kwam ik een spreuk tegen, geplakt op een verkeerslicht: ‘lichtheid is volwassen moed’. Ik dacht erover na, vond ‘m treffend. Al die volwassenen discussiërend over een trampoline, dat kon wel wat lichtheid gebruiken. Een buurman wist hoe. Hij deelde een foto gemaakt met AI: onze straat met daarin honderd trampolines. Daaronder de tekst: ‘hij moest toch weg?’.
Meer lezen van Simone? Je vindt haar andere columns hier.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Lorraine (39) is gelukkig getrouwd en moeder van acht kinderen in de leeftijd van 19, 17, 15, 13, een tweeling van 5, 3 en 1 jaar oud. Alsof dat nog niet genoeg is, is ze sinds 2007 gastouder van op dit moment twee kinderen.
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
Wanneer Myrna (37) na weken appen eindelijk afspreekt met een man die haar hart sneller laat kloppen, lijkt alles op zijn plek te vallen. Maar nog voor het hoofdgerecht op tafel staat, rent haar date het restaurant uit. Toch maakt juist dat onverwachte moment hem alleen maar aantrekkelijker.
Voor veel gezinnen verandert een verhuizing naar het buitenland niet alleen het dagelijks leven, maar ook de toekomst van hun kinderen. Dat geldt ook voor Reinout Oerlemans (55), die samen met zijn gezin al jaren in de Verenigde Staten woont.
