Beeld: Mandy Brander
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. Ze werkt als journalist, tekstschrijver en fotograaf. Ze woont samen met haar man en twee zonen van 8 en 6.
De trampolinegate. Zo noem ik het.
Eerst wat context: ik woon in een straat die circa 250 meter lang is, aan beide kanten jaren-30 rijtjeshuizen, 80 stuks in totaal. Uitgaande van gemiddeld twee mensen per huis kom je op 160 mensen. Voortuinen met bloemenperkjes, glas-in-loodramen, bankjes voor het huis. Gezinnen met kinderen nemen de straat langzaam over – hallo veryupping – maar er wonen ook nog genoeg ouderen die er zijn geboren en getogen.
Hoogtepunt van de straat: de brede groenstrook in het midden. Die is formeel van de gemeente. Informeel niet. Op dat laatste heb ik niks tegen. Zelf zit ik met enige regelmaat aan een van de picknicktafels die er oogluikend zijn neergezet. Mijn kinderen zetten er doeltjes neer om te voetballen. Straatgenoten lezen er een boek in een campingstoel. De groenstrookcommissie onderhoudt de rozenperken. Met buren stopten we bloembollen in de grond ter nagedachtenis aan onze overleden buurvrouw. Het is een voetbalveld, tennisveld, picknickveld, tuinierveld, vrijdagmiddagborrelveld, soms ook parkeerveld. Alles in één.
Laatst had iemand het idee opgevat om er een trampoline neer te zetten. Geen gek idee, ik zie het zo vaak op andere plekken in onze wijk. Maar waar die op andere plekken blijft staan, heeft onze straat het in korte tijd twee keer gepresteerd dat de gemeente ‘m weg kwam halen.
De eerste keer werd er binnen enkele dagen korte metten mee gemaakt. Eén anoniem telefoontje uit de straat aan de gemeente was genoeg.
De initiatiefnemers lieten het er niet bij. Ze gingen huizen langs, stuurden een tikkie rond. Er kwam een nieuwe trampoline mét duidelijkere regels, dat zou overlast beperken. Bij drukte om de vijf minuten wisselen. Alleen tussen 8.30 uur en 20.00 uur. Schoenen uit. Maximaal vier kinderen tegelijk. Een sceptische buurman hoorde ik zeggen: ‘maar ik ga er niet als politieagent bij staan’.
Het ging even goed. Maar al snel kwamen de eerste klachten: geluidsoverlast, kinderen uit andere wijken met een grote mond (alsof kinderen uit onze wijk engeltjes zijn), en hangjongeren ‘s avonds laat.
En toen ging iemand tegenover de trampoline een huis verkopen. De trampoline zou potentiële kopers afschrikken. Of die op een andere plek kon, al was het maar tijdelijk. De discussie in de straat-app barstte los. Een Tweede Kamerdebat is er niks bij. Er was nog iemand die zijn huis ging verkopen, dus daar kon die ook niet. Op een andere plek hield een kind een middagdutje. Ter hoogte van het speeltuintje was teveel van het goede. De een wilde geen spelbreker zijn, de ander gedoogde het. De een stelde een peiling voor, de ander een roulatiesysteem. Ik weet niet of dit sarcastisch was.
Ik zag het online gepolder met lede ogen aan. Pakte er af en toe denkbeeldige popcorn bij. Ik had het er met vrienden over, sommigen waren ervan overtuigd dat een trampoline voor de deur de waarde van een huis zou verhogen. Gratis kindervermaak voor de deur, wat wil een mens nog meer? Alles loste zich vanzelf weer op na de volgende anonieme melding bij de gemeente. Of diegene zich kon melden in de app? Het bleef stil, de gemeente kwam de trampoline weer halen.
Al fietsend door de stad kwam ik een spreuk tegen, geplakt op een verkeerslicht: ‘lichtheid is volwassen moed’. Ik dacht erover na, vond ‘m treffend. Al die volwassenen discussiërend over een trampoline, dat kon wel wat lichtheid gebruiken. Een buurman wist hoe. Hij deelde een foto gemaakt met AI: onze straat met daarin honderd trampolines. Daaronder de tekst: ‘hij moest toch weg?’.
Meer lezen van Simone? Je vindt haar andere columns hier.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Lady Gaga en haar verloofde Michael Polansky hebben hun eerste kind verwelkomd, werd vorige week bekend. Nu blijkt dat ze al maanden geleden is bevallen.
Van realityster en feestbeest naar vader, ondernemer en professioneel bokser: Dave Roelvink (30) heeft de afgelopen jaren een flinke verandering doorgemaakt.
