Beeld: Mandy Brander
Simone de Bruijn verwondert zich vaak over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Het leven reikt in die zin elke keer weer iets aan. Soms zijn het alledaagse dingen, zoals de vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. Ze werkt als journalist, tekstschrijver en fotograaf. Ze woont samen met haar man en twee zonen van 8 en 6.
De trampolinegate. Zo noem ik het.
Eerst wat context: ik woon in een straat die circa 250 meter lang is, aan beide kanten jaren-30 rijtjeshuizen, 80 stuks in totaal. Uitgaande van gemiddeld twee mensen per huis kom je op 160 mensen. Voortuinen met bloemenperkjes, glas-in-loodramen, bankjes voor het huis. Gezinnen met kinderen nemen de straat langzaam over – hallo veryupping – maar er wonen ook nog genoeg ouderen die er zijn geboren en getogen.
Hoogtepunt van de straat: de brede groenstrook in het midden. Die is formeel van de gemeente. Informeel niet. Op dat laatste heb ik niks tegen. Zelf zit ik met enige regelmaat aan een van de picknicktafels die er oogluikend zijn neergezet. Mijn kinderen zetten er doeltjes neer om te voetballen. Straatgenoten lezen er een boek in een campingstoel. De groenstrookcommissie onderhoudt de rozenperken. Met buren stopten we bloembollen in de grond ter nagedachtenis aan onze overleden buurvrouw. Het is een voetbalveld, tennisveld, picknickveld, tuinierveld, vrijdagmiddagborrelveld, soms ook parkeerveld. Alles in één.
Laatst had iemand het idee opgevat om er een trampoline neer te zetten. Geen gek idee, ik zie het zo vaak op andere plekken in onze wijk. Maar waar die op andere plekken blijft staan, heeft onze straat het in korte tijd twee keer gepresteerd dat de gemeente ‘m weg kwam halen.
De eerste keer werd er binnen enkele dagen korte metten mee gemaakt. Eén anoniem telefoontje uit de straat aan de gemeente was genoeg.
De initiatiefnemers lieten het er niet bij. Ze gingen huizen langs, stuurden een tikkie rond. Er kwam een nieuwe trampoline mét duidelijkere regels, dat zou overlast beperken. Bij drukte om de vijf minuten wisselen. Alleen tussen 8.30 uur en 20.00 uur. Schoenen uit. Maximaal vier kinderen tegelijk. Een sceptische buurman hoorde ik zeggen: ‘maar ik ga er niet als politieagent bij staan’.
Het ging even goed. Maar al snel kwamen de eerste klachten: geluidsoverlast, kinderen uit andere wijken met een grote mond (alsof kinderen uit onze wijk engeltjes zijn), en hangjongeren ‘s avonds laat.
En toen ging iemand tegenover de trampoline een huis verkopen. De trampoline zou potentiële kopers afschrikken. Of die op een andere plek kon, al was het maar tijdelijk. De discussie in de straat-app barstte los. Een Tweede Kamerdebat is er niks bij. Er was nog iemand die zijn huis ging verkopen, dus daar kon die ook niet. Op een andere plek hield een kind een middagdutje. Ter hoogte van het speeltuintje was teveel van het goede. De een wilde geen spelbreker zijn, de ander gedoogde het. De een stelde een peiling voor, de ander een roulatiesysteem. Ik weet niet of dit sarcastisch was.
Ik zag het online gepolder met lede ogen aan. Pakte er af en toe denkbeeldige popcorn bij. Ik had het er met vrienden over, sommigen waren ervan overtuigd dat een trampoline voor de deur de waarde van een huis zou verhogen. Gratis kindervermaak voor de deur, wat wil een mens nog meer? Alles loste zich vanzelf weer op na de volgende anonieme melding bij de gemeente. Of diegene zich kon melden in de app? Het bleef stil, de gemeente kwam de trampoline weer halen.
Al fietsend door de stad kwam ik een spreuk tegen, geplakt op een verkeerslicht: ‘lichtheid is volwassen moed’. Ik dacht erover na, vond ‘m treffend. Al die volwassenen discussiërend over een trampoline, dat kon wel wat lichtheid gebruiken. Een buurman wist hoe. Hij deelde een foto gemaakt met AI: onze straat met daarin honderd trampolines. Daaronder de tekst: ‘hij moest toch weg?’.
Meer lezen van Simone? Je vindt haar andere columns hier.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Marije (39) haar dilemma. Haar 12-jarige zoon wil dolgraag op boksen, maar zelf krijgt ze het al benauwd bij het idee van deze sport.
Emigreren naar Amerika, dat is Marjoleins droom. Haar man ziet het echter totaal niet zitten. ‘Het afvoerputje van de wereld’, noemt hij het. Daar wil je je kinderen toch niet groot brengen?
Wil jij het gamegedrag van je kind binnen de perken houden? Dan zijn alleen strenge regels niet genoeg, zo blijkt uit onderzoek.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
