Beeld: Norbert Kleijn
Rachelle (38) is arts en oprichter van Practice Your Health, moeder van drie (4, 2 en 1 jaar) en op missie om een brug te slaan tussen de westerse geneeskunde en holistische gezondheidszorg. Ze ziet kinderen als spiegels van wat er écht speelt binnen het gezin. In haar columns schrijft ze over hoe we als ouders beter naar onszelf én onze kinderen kunnen luisteren.
Het was zo’n klittenbandmiddag. Bij elke stap die ik in huis zette, werd ik achtervolgd met kleine voetjes. Of ik hoorde binnen 15 seconden nadat ik de kamer verliet: ‘Mama, waar ben je?’
Zij wilden gewoon samen zijn en ik wilde wat gedaan krijgen. Je kent het wel. Niet echt een lekkere match. Rommelend in de schoonmaakkast vonden ze wat gadgets. ‘Wat is dit?’, vroegen ze in koor. ‘Nou… dat zal ik eens even laten zien.’ Ik nam ze mee naar het grote raam, op kinderhoogte. De een met de spons en de ander met de trekker. De volgorde van taken was nog even zoeken, maar daarna gingen ze als een speer. Zij lekker bezig, ik lekker bezig.
Uit het zicht kon ik ze horen kletsen. Opeens trok iets mijn aandacht. ‘Houd je van mij?’ vroeg de oudste aan haar broertje. ‘Ja’, zei hij, terwijl hij driftig verderging met poetsen. Totaal niet verrast had hij zijn antwoord paraat. ‘Wij houden van elkaar toch?’, zocht ze naar nog meer bevestiging. ‘Ja’, en hij ging weer verder.
Het fascineerde me. Een deel in mij dacht: Nou zeg, dit vraag je niet zomaar. Dat zegt iemand tegen je als diegene dat zelf graag wilt zeggen. Je vraagt er niet om. Een ander deel in me wist dat dit precies is wat we allemaal voelen. Maar niet uitspreken.
We hunkeren naar liefde, naar bevestiging, naar die paar woorden van bekrachtiging. De woorden die maken dat we ons gezien voelen, geliefd. Waardoor we erkenning krijgen die zo nodig is. Ik kon alleen maar bewondering hebben voor de reflexmatigheid van hun ‘gesprekje’. Want waarom ook niet. Waarom niet zonder poeha vragen wat je wilt van een ander.
Zij zijn nog onbeschreven bladen, zonder vlekken, scheurtjes of krassen. Bij ons volwassenen is het blad niet meer zo blanco. We hebben tegenslagen gehad. Hele kleine en wellicht grotere, heel veel achter elkaar of een aantal met genoeg impact.
Die momenten hebben zich als stenen op elkaar gestapeld, een muur gevormd tussen ons diepe verlangen en de boze wereld om ons heen. Soms zijn we zo ingeklemd binnen dat muurtje van gestapelde stenen dat die eigen behoefte bijna onvindbaar is. Wat wil ik eigenlijk? Wat is goed voor mij?
Of je bent juist waakzaam en vooral bezig met de ander. Wat wil die van mij? Wat kan ik voor hem of haar doen? Of je weet wel wat je graag zou willen, maar je krijgt het je strot niet uit. Dan stamel je wat en verwacht je dat de ander wel ontcijfert wat de onderliggende boodschap is.
We stuntelen maar wat aan. Uit angst voor conflict of afwijzing. Want dat zijn de risico’s van de sprong wagen. En dus vermijden we vervolgens écht contact. Echt contact met de ander en met onszelf.
Wij, de grote kinderen, zijn door schade en schande niet veel wijzer geworden. De prangende verlangens van vandaag zijn gewoon de onvervulde behoeften van toen. Van de kleine jongetjes en meisjes in ons. Die we dag in dag uit met ons meedragen.
Dit kleine meisje bij het raam voelt wat ze wil en spreekt het uit. Geen angst. Puur verlangen. En ondanks dat het antwoord soms ‘Nee’ is, blijft ze het gewoon vragen: ‘Houd je van mij?’ Ze springt en neemt het risico. Keer op keer. Wat een heldin.
Meer lezen van Rachelle? Haar andere columns vind je hier.
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
Sommige mama’s lijken wel een ingebouwd radarapparaat te hebben. Ze voelen het meteen als er iets mis is, nog voordat jij zelf doorhebt dat er een probleem is.
Soms komen kinderen met vragen waar je als ouder even op moet schakelen, en precies dat gebeurt bij Roxeanne Hazes thuis.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Alsof een doorsnee gender reveal niet feestelijk genoeg is, doet de familie Kraan er gewoon nog een schepje bovenop. Want als je met z’n tienen bent (bijna dan), pak je dat soort momenten natuurlijk groots uit.
