Beeld: van Roxan Fotografie
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze 3 jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van 3 jaar geleden.
In mijn vorige columns vertelde ik over het moment dat onze adoptiezoons afscheid moesten nemen van hun pleegouders en hoe de eerste middag en avond daarna verliepen. We gaan een stapje terug. Het moment dat voor altijd op mijn netvlies zal blijven staan. Onze eerste ontmoeting…
We staan in een heel warme woonkamer. Hongarije, het bijna oostelijkste puntje, tien kilometer vanaf de Oekraïense grens. Ik zie twee kleine mannetjes op een grote bank zitten. Ze kijken verlegen naar hun voetjes, die in een paar vrolijke crocs-look-a-likes gestoken zijn. Ik kijk in twee paar onzekere maar open blikken. Daar staan we dan, na een reis van bijna elf jaar. Een avontuur waarvan we heel eerlijk gezegd niet zo goed weten waar we aan beginnen. Vanmorgen maakte ik nog een vrolijke selfie van ons samen, met de twee rugtasjes in onze handen, die we aan de jongens cadeau willen geven. We staan er vrolijk op, en hebben er zin in! Ja, we zijn super zenuwachtig en onzeker, maar we zijn blij dat het nu eindelijk zover is.
De twee mannetjes op de grote bank in die super warme woonkamer worden onze kinderen… Op dat moment besef ik me dat niet helemaal. Ik sta eerlijk gezegd, helemaal stijf van de zenuwen en adrenaline. Vrolijk zeg ik gewoon in het Nederlands “Hey jongens! Hoe gaat het met jullie? Wat fijn om jullie te zien.”. Achter ons staan een medewerker van de Raad van de Kinderbescherming, onze vertaalster en de voogd van de twee jongens. Uiteraard is ook hun pleegmoeder thuis. We staan dus met zes volwassenen in de kamer tegenover twee kleine, onzekere mannetjes. Het is niet te beseffen wat er in hun hoofdjes om gaat. Zijn ze bang voor ons? Weten ze goed wat er te gebeuren staat? Hoe gaan we met ze communiceren? Naast mij loopt onze vertaalster met ons mee richting de jongens. We gaan op onze knieën zitten, zodat we op ooghoogte komen met hen. De jongste begint direct vrolijk, open en met een hoop onbevangenheid te kletsen. Uiteraard in het Hongaars, dus wij verstaan er niets van. De oudste kijkt nog steeds verlegen naar beneden en is druk met zijn handjes.
Vijf dagen voor dit moment sta ik nog huilend in mijn eigen keuken in Nederland. Het is zo veel, en het vergt zoveel energie, dat mijn emmertje helemaal overgelopen is. Daar sta je dan in je keuken, alle laatste klusjes zijn gedaan, het is al donker want het is november. Morgen sta je vroeg op om te vertrekken naar een avontuur waarvan je de uitkomst niet weet. De drukte, de onzekerheid, de emoties, ze hebben je doen wankelen waardoor je helemaal uitgewrongen bent. Op 4 november om 7.00 uur vertrekken we met onze auto richting Hongarije. Op naar onze twee zoons, van vijf en zeven jaar oud. Eindelijk worden we papa en mama. Niet zoals we gehoopt hadden. Want aan dit avontuur gaat, zoals vaker met een avontuur, een lange weg vooraf. Elf jaar kinderwens. Ziekenhuizen, medicaties, injecties, onzekerheid, ontroostbare momenten, jaloezie, uitputting, verdriet, alternatieve behandelingen, psychologen, het is allemaal de revue gepasseerd en heeft zijn littekens achter gelaten. Iedereen leeft met ons mee, dus zodra bekend is dat wij eindelijk aan twee jongens gematcht zijn, en we na lang wachten aan onze adoptiereis mogen beginnen, volgt er een hoop medeleven, aanmoediging en lieve berichten.
Omdat de adoptieprocedure in Hongarije ongeveer twee maanden duurt, en ik daarna ook zeker nog zes maanden niet kan en mag werken, moet er een plan gemaakt worden. Met twee eigen bedrijven, en dus geen inkomsten, maar ook opdrachtgevers die nog op mooie producten wachten, moet er even keihard gewerkt worden. Daarnaast is er natuurlijk ook een hoop te regelen. Er zijn zoveel dingen te doen dat het overzicht soms een beetje weg is, waardoor het heel onrustig en zenuwachtig aanvoelt. We gaan van autostoeltjes naar onderbroeken, van de zorgverzekering naar het inschrijven bij de basisschool, van dakdragers voor de auto naar kinderkamers die af moeten, van kinderparacetamol naar dagritmekaarten, van geschikte leesboeken en spelletjes naar klussen in huis die nog gedaan moeten worden… Ondertussen vier ik ook nog m’n veertigste verjaardag én krijgen we nog een heerlijke afscheidsbrunch met familie én een feestje van vrienden. Heel erg fijn om iedereen nog even te zien. Het heeft ons mega veel energie gegeven, en tegelijkertijd ook uitgeput. Maar fijn was het zeker!
Een uur voordat we de kamer van het pleeggezin binnen stapten, hadden we nog een gesprek met de Raad van de Kinderbescherming. We mogen in dat gesprek onze laatste vragen stellen, voordat we daadwerkelijk naar de jongens gaan. We rijden vanaf de stad de snelweg op. Een brede en rustige weg, er is weinig ander verkeer om ons heen. Alle rust dus om het gesprek samen te bespreken en onze spanning met elkaar te delen. De snelweg houd op, en gaat over in kleine weggetjes langs diverse dorpjes. Kleine huisjes, een spoorweg, plaatselijke katholieke kerkjes, kleine supermarktjes lijken in krakkemikkige woningen hun onderkomen te hebben. De tijd verstrijkt. We rijden hét dorp van onze jongens binnen. Ook hier weer een kerkje, we zien een school (zouden ze hier op school zitten?) en een groot sportveld. We slaan een klein doodlopend weggetje in. Hier moet het zijn…
Het huis van het pleeggezin bevindt zich, zoals bijna alle huizen hier in Hongarije, achter een groot hek. De voogd van onze jongens staat ons, onze vertaalster en de medewerkster van de Raad van de Kinderbescherming al op te wachten. Er wordt even afgesproken in welke volgorde we naar binnen gaan. De voogd vertelt ons dat ze weten dat we eraan komen, en dat ze vol spanning op ons wachten. Poeh, de spanning giert echt door onze lijven. Dit wordt hét moment. Later blijkt het een moment te zijn die we nooit meer van ons netvlies af zullen krijgen.
Meer lezen over het verhaal van Angela en haar gezin? Haar andere columns vind je hier.
Slimme kids worden niet per se geboren met een voorsprong, vaak krijgen ze die gewoon aan de keukentafel mee. Niet met strenge schema’s, maar met zinnen die je als ouder misschien zo uit je mond laat rollen.
Laat je jouw kind nou wel of niet bij je in bed kruipen? Voor de een is het heiligschennis voor de nachtrust, voor de ander juist pure knuffeltijd.
Een jeugdliefde lijkt vaak onschuldig, maar kan onverwacht uit de hand lopen. Daar kan de 31-jarige Sammy over meepraten, want wat begon als een zwoele vakantieromance, eindigde in een leugen waar ze zich nog steeds voor schaamt.
Emotionele intelligentie zie je niet terug in een rapport, maar in kleine dagelijkse momenten: hoe een kind met gevoelens omgaat, hoe het speelt, rust zoekt of contact maakt.
Tikkie ontvangen voor een halve wortel uit iemand anders’ maaltijdsalade? In deze rubriek verzamelen we de meest onterechte, ongemakkelijke en gewoon ronduit gênante betaalverzoeken. Deze week Cleo.
Je kinderen liefde bijbrengen voor de natuur, dat hoort gewoon bij de opvoeding. Jammer dat die natuur zich vaak niet zo keurig gedraagt als jij zou willen.