Lieke Martens openhartig over verlies van zoontje Eden: ‘Ik voelde hem al bewegen in mijn buik’
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
Foto: Talpa/Beeldbrigade
Soms wil je als ouder gewoon een goede indruk maken… en soms gaat dat dus grandioos mis. Het is een big moment voor Johan en Janneke Jelies: de eerste officiële ontmoeting met de vriend van hun dochter Aida.
En dat zorgt voor de nodige gezonde spanning, inclusief opmerking die een flinke indruk achterlaat.
In een café wachten Johan en Janneke samen met hun achttienjarige dochter op haar nieuwe liefde. “Hoe laat zou hij komen?”, vraagt Johan ongeduldig. Volgens Aida hoeven ze niet lang meer te wachten: hij is zelfs eerder gestopt met werken om haar ouders te ontmoeten. Kijk, dat zijn alvast punten gescoord.
De verwachtingen zijn positief. Janneke heeft haar twijfels niet – Aida’s verhalen klinken goed. “Ik heb per ongeluk zijn moeder een keer gezien”, vertelt ze. Maar toch blijft het spannend: “Ik vind het vooral spannend dat hij jullie gaat ontmoeten.” De jongen is trouwens geen compleet onbekende. Johan en Janneke zagen hem eerder al in actie als chef-kok. “Ik zag direct al een klik tussen jullie en dacht: dit wordt gevaarlijk”, grapt Janneke. Maar ze stelt zichzelf gerust: “Nee hoor, het is een lieve jongen.”
En dan is het zover. Anouar komt binnen, stelt zich netjes voor en geeft Aida een kus op haar voorhoofd. Het gesprek komt al snel op eten. Altijd een veilige keuze, zou je denken. “Ik hou van eten”, zegt Janneke. Johan nuanceert dat meteen, waarna Janneke zichzelf in het Engels probeert te verbeteren. En daar gaat het mis: “Nee, maar I like cock.”
Aida weet niet waar ze moet kijken en slaat haar handen voor haar gezicht. Janneke bedoelt natuurlijk dat ze van koken houdt, maar gebruikt per ongeluk een héél ander woord. De schaamte is echt: “Ik zeg maar niks meer. Ik schaam me dat ik dit heb gezegd,”, roept ze rood aangelopen.
Gelukkig kan Anouar er wel om lachen en probeert hij het gesprek soepel een andere kant op te sturen. Daarna waagt Janneke nog een poging om over kibbeling te vertellen, maar laat het vertalen liever aan Johan over: “Ik ben bang dat ik weer rare dingen ga zeggen.” Eind goed, al goed: glazen omhoog en een eerste ontmoeting die ze waarschijnlijk nog jaren gaan oprakelen aan de keukentafel.
Eerder worstelde moeder Janneke Jelies met gemis. Je leest hier waarom.
Beluister onze nieuwste podcast-aflevering hieronder!