Eigen beeld
Lara Temme is tekstschrijver en woont samen met haar zoon (9) en dochter (11) in Brabant. Thuis wordt er veel gelachen, geknuffeld, gehuppeld en gezongen. Wel vals, maar daar heeft het gezin zelf weinig last van. Evenals de altijd rommelige zolder.
Na een paar keer draaien, reikt mijn hand naar mijn nachtkastje. Ik weet dat ik het niet moet doen, maar ik wil weten waar ik aan toe ben. Ik klap mijn telefoon open om de tijd te zien. Bijna half drie – nog uren voordat het licht wordt. Mijn hartslag versnelt, mijn ademhaling schiet omhoog. De wetenschap dat het nog lang donker zal zijn, beneemt me veel te snel de adem.
Als ik ’s nachts wakker word en in de paniekmodus schiet, is er maar één ding dat helpt: dat de zon opkomt. En wel nu meteen, alsjeblieft. Ik snap daar zelf nog steeds niets van. Ik ben niet bang in het donker – ik houd juist van sterren kijken, van het gevoel van tijdloosheid en van de sfeer die alleen de nacht kan oproepen. Toch is het donker vaak mijn vijand. De nachtelijke paniek komt in periodes, meestal de zomer: de minst erge tijd, omdat het dan zo vroeg licht wordt. Nu het bijna winter is voelt het allemaal een stuk benauwder, en ik weet niet waarom het ineens de kop op is gestoken. Is het de heftige gebeurtenis in onze straat, vorig jaar vlak voor Sinterklaas, waarvoor de traumahelikopter moest uitrukken en waar ik nog steeds vaak aan denk? Is het de optelsom van alle stressvolle gebeurtenissen in de familie van het afgelopen jaar? Of is het de pre overgang, waarvan ik vermoed dat mijn lijf die fase is aanbeland? Ik heb geen flauw idee, ik weet alleen dat mijn spiegelbeeld er niet florissanter op wordt.
De eerste nachten nadat de paniekaanvallen een vast patroon begonnen aan te nemen, probeerde ik zo lang mogelijk wakker te blijven, zodat de kans kleiner was dat ik midden in de nacht wakker werd. Maar door een venijnige schouderblessure, waardoor slapen een pijnlijke aangelegenheid is, mislukte mijn plan. Er zit niets anders op: het is wachten tot deze fase weer stilletjes ons huisje voorbij rijdt. Dat gaat ook wel gebeuren, maar alle stress die ermee gepaard gaat, zou ik graag missen. Slaaptekort maakt je vatbaarder voor angst, waardoor mijn OCD zich geniepig meer en meer door de dagen wringt en me aan elke beslissing doet twijfelen. Angstige gedachten nemen in rap tempo toe, waardoor elke simpele handeling gevaarlijk lijkt te zijn.
De kinderen dartelen energiek van de Sintvreugde om me heen, ik sleep me door de dagen. Mijn enthousiasme is onverminderd aanwezig, maar mijn energie is achtergebleven tussen de sterren en de maan. In mijn nek zitten staalkabels, mijn kaken voelen als beton en mijn hoofd gonst. Mijn dochter, die sinds kort op zelfverdediging zit, zei toen ze haar oefeningen voordeed: “Jij moet jezelf ook leren verdedigen, mam. Hebben ze ook Krav Maga voor ouderen?”
Met mijn middagdutjes op de bank (vaak) en het ‘pas op mijn schouder!’ (nog vaker) kon ik het haar niet kwalijk nemen. Het is de hoogste tijd dat ik weer als een jonge hinde door de dagen ga dartelen. Daarom kijk ik, ook al vind ik de sinterklaasperiode heerlijk, weer reikhalzend uit naar 21 december. Na die donkerste dag sijpelt er langzaamaan steeds meer zon in de dagen, waardoor ik het gevoel heb dat ik weer kan ademhalen. Hopelijk komt met dat licht ook wat meer slaap en energie, zodat ik vol goede moed kan beginnen aan een nieuw sportavontuur: ik wil ook op Krav Maga. Baf, paniekaanvallen, beng, slaaptekort, ik zal jullie eens wat laten zien binnenkort! Met m’n lamme schouder.
Benieuwd naar meer columns van Lara? Je vindt ze hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
