Beeld: van Roxan Fotografie
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze 3 jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van 3 jaar geleden.
In mijn vorige column vertelde ik over het moment dat onze adoptiezoons afscheid moesten nemen van hun pleegouders. Het was een hartverscheurend en moeilijk moment. Na een rit in de auto, waar ze, volkomen logisch, vooral boos en verdrietig waren, komen we na ongeveer 15 minuten aan bij ons tijdelijke huis. Geen onbekend terrein voor de jongens, want we zijn hier de afgelopen week elke dag geweest met z’n vieren. Alleen gaan ze vanmiddag niet meer terug naar het pleeggezin. We blijven hier 30 dagen voor de zorgplicht.
Eenmaal aangekomen bij ons huis, laten we de jongens uit de auto. Ze lopen verslagen en moe met ons mee naar de voordeur. We doen de voordeur open en ze gaan mee naar binnen. Ik schenk wat te drinken voor ze in en voor onszelf een kopje koffie. We toveren ook wat lekkers op tafel en de twee cadeautjes halen we tevoorschijn. Ze worden nog niet heel vrolijk aangepakt, maar zodra duidelijk is dat het twee brandweerauto’s zijn inclusief geluid en lichtjes, verandert toch de sfeer. Ze zijn er blij mee, en door de betraande ogen glimt toch een kleine glimlach. Misschien willen ze nog niet teveel aandacht en een knuffel zit er duidelijk nog niet in, maar hey, dit voelt als een overwinning en de sfeer wordt iets luchtiger. We gaan de tuin in en starten met het bouwen van een hut. Lekker even bezig zijn in de koude maar zonnige buitenlucht. Dat doet ons goed, en de jongens ook.
Tijdens het inpakken thuis in Nederland, kreeg ik een grote tas van mijn moeder, vol met speelgoed, frutsels en knutselspullen. Die grote tas kwam ’s middags goed van pas. We pakken grote vellen papier en verf tevoorschijn. Het is eigenlijk geen vingerverf, maar we gaan met z’n vieren aan de slag met ons eigen kunstwerk, gewoon lekker met onze vingers. Ze vinden het fijn, en er wordt heerlijk gekliederd en gelachen. Dat kliederen vinden ze duidelijk fijn, de verf op hun vingers voelt heerlijk. Dit hebben ze duidelijk nog nooit gedaan. Het ontspant, het zorgt voor afleiding. Ze beginnen nog netjes maar binnen 10 minuten worden de potjes verf gewoon omgekeerd, en ontstaan er eigenlijk vooral veel bruin/grijze vlekken. We nemen wat foto’s en sturen deze zo snel mogelijk door naar onze vertaalster. Even laten zien dat ze weer een beetje gekalmeerd zijn. Dat de Raad van de Kinderbescherming, en wellicht zelfs de pleegmoeder, geïnformeerd kunnen worden dat ze voor nu oké zijn. Dat het naar omstandigheden goed met ze gaat.
En dan volgt de avond… Zij zijn gewend om als avondeten een boterham te eten. Er is ons geadviseerd om voorlopig het ritme van het pleeggezin over te nemen. Er verandert zo intens veel in hun leven, dat we het vertrouwde ritme aanhouden. Dus, we eten lekker een boterhammetje. Na het eten vermaken we ons nog even met een spelletje memorie. Uiteindelijk wordt het toch echt 20.00u. Bij het pleeggezin zouden ze nu naar bed gaan. Maarja, geef ze eens ongelijk, ze gaan in de weerstand. Ze zijn oververmoeid, net als wij, maar dit is té spannend. Ze kunnen zich duidelijk niet overgeven.
Vandaag hebben ze afscheid genomen van het leven dat ze altijd kenden. Stel je voor; je zit in een huis met twee vreemde mensen die jou uitkleden, je pyjama aandoen, je tanden poetsen, waarbij je naar de wc moet waar ze vlakbij zijn, en dan in een vreemd bed moet stappen om te gaan slapen. Je verstaat ze niet en het is allemaal anders dan je gewend bent. Je hoort vreemde geluidjes, het ruikt anders, je bed voelt anders… Natuurlijk wil en kun je dan niet slapen. Na heel veel weerstand van hun kant, en heel veel wanhoop van onze kant, slapen ze uiteindelijk om 23.30u.
Wij zijn uiteindelijk bij ze in bed gaan liggen om toch veiligheid te bieden. Heel erg zoet, want we kregen ook af en toe een aai over onze bol van ze. Zelf voelt het ook heel erg ongemakkelijk. Ze voelen nog niet als je eigen kinderen, je zou ze alle liefde van de wereld willen geven, en ze willen knuffelen, maar dat gaat nog niet. Mijn man ligt bij de jongste in bed, ik lig bij de oudste in bed. Het is een kleine slaapkamer, dus de bedden staan heel dicht bij elkaar. Als het stil lijkt te zijn zoeken we elkaars handen en houden elkaar even vast. Ze slapen! Ze slapen! Zo blij dat het eindelijk gelukt is. Wat een opgave. Als ze eventjes slapen, kruipen wij zo stil mogelijk het bed uit. We wassen ons, poetsen onze tanden en gaan direct ook naar bed. Geen tijd voor een borreltje of nabespreking, we zijn gesloopt, we kunnen niet meer.
Die nacht staan ze om 4.00u bij ons bed. Hartstikke logisch, want ze slapen natuurlijk erg onrustig. Wonder boven wonder kunnen we goed aan ze uitbeelden dat het echt nog lang geen tijd is om op te staan, en dat ze toch echt nog even moeten gaan slapen. Gelukkig gaan ze keurig aan onze hand weer terug naar hun slaapkamer, en gaan ze gewoon weer slapen. Zo super knap van ze op dat moment!
Zelf slaap ik die nacht bijna niet. Ik ben kapot, gesloopt, maar de slaap vatten lukt gewoon niet. Mijn hoofd draait overuren. Waar zijn we aan begonnen? Wilde ik dit echt? Volgens mij hoor ik ze. Wat gaan we morgen doen? Hoe pakken we het allemaal aan? Waarom ga ik niet gewoon slapen? Nog maar 2 uur en het is weer 7.00u Ik word gek van mezelf. De dagen ervoor heb ik ook al weinig geslapen. Ik vertel mezelf dat het vast wel weer goed komt.
Meer lezen over het verhaal van Angela en haar gezin? Haar andere columns vind je hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.