Beeld: Michelle van den Broek Fotografie
Elsemieke (30) is samen met T, moeder van twee zoontjes (3 en 1) en redacteur bij Kek Mama. Probeert als eersteklas chaoot, met enorm slaaptekort, wat van het moederschap te maken.
Op de valreep hebben mijn kinderen sinds deze week een dubbele achternaam. Op de valreep, omdat we nog geen twee weken langer hadden om dit voor elkaar te krijgen. Voor de jaarwisseling moest het gebeuren. Maar het is gelukt: mijn achternaam is toegevoegd, achter die van hun vader. Veel mensen vinden daar wat van, merk ik in mijn omgeving en op social media. Ik vind het vooral goed dat het nu in ieder geval een optie is. Het hoeft niet, maar het mag wel.
Ik weet nog goed dat ik zwanger was van ons eerste kindje. Mijn inmiddels verloofde T en ik waren nog niks van elkaar, althans niet voor de staat. Dus stonden we op een middag in het gemeentehuis, zodat T de baby kon erkennen. Daar moesten we ook invullen wat de achternaam van de baby zou gaan worden. En daar, met de pen in m’n hand, besefte ik: we hebben het hier helemaal niet over gehad. Geen moment hebben we erover nagedacht. Blijkbaar gingen we er allebei “gewoon” vanuit dat de baby T’s achternaam zou krijgen.
Best gek, eigenlijk. En het gevoel dat ik dat eigenlijk best gek vond, heeft me nooit meer losgelaten, nadat ik het formulier ingevuld en wel weer terug gaf. Het bleef altijd een beetje knagen. Het was ook mijn baby. Hij groeide notabene in mijn buik. Waarom heeft hij niet mijn achternaam? Ik had er echt spijt van dat we het er niet eens over gehad hadden.
“Het voelt completer, zo. De achternamen van allebei de ouders. Eigenlijk niet meer dan logisch.”
Dus, toen ik erachter kwam dat je met terugwerkende kracht een achternaam kon toevoegen, was dat natuurlijk mijn kans. T was meteen on board. Hij vond alleen zijn achternaam ook prima, maar hij snapte mijn gevoel en als de kans er was, waarom zouden we het dan niet gewoon doen? Ikzelf twijfelde over van alles en nog wat. Ik kende niemand die dat had gedaan of ging doen, zijn ze dan straks de enige in de klas die dat hebben? Zouden andere kinderen dat raar vinden? Het is nog heel ongebruikelijk. Wat als ze zelf gaan trouwen, moeten ze dan gaan kiezen? Voelen ze zich dan bezwaard naar een van de ouders?
En waarom moest het dan eigenlijk zo op de valreep, pas in de een-na-laatste week van het jaar, gebeuren? Tsja, meerdere redenen eigenlijk. Spoiler alert: er zitten geen goede redenen bij.
Het was T die de knoop doorhakte, eigenlijk was ik de enige die zo twijfelde. Een rode draad in onze relatie, maar dat terzijde. T zei: ‘Als dat geld het enige is waar je je nog druk over maakt, is dat echt een slechte reden en dan gaan we het dus gewoon doen.’ Als je het bedrag kunt missen, is het natuurlijk ook echt een domme reden om een levensveranderende keuze daarom níét te maken. Maar goed, ik vond het blijkbaar nogal een ding, die paar honderd euro. Lang verhaal kort: we gingen het doen.
Goed, er moesten dus nieuwe pasfoto’s gemaakt worden. Uiteraard had mijn oudste kind net een tafelpoot gekopt en daardoor een blauw oog en een enorme jaap in zijn wenkbrauw. En de jongste was snotverkouden, rode neus, dikke prutoogjes en viel letterlijk die ochtend een tand door de lip, dus had een dikke lip met een bloeduitstorting. Zij staan dus beide de komende vijf jaar op hun allerbest in hun nieuwe identiteitsbewijzen. Super.
Niet dat de pasfoto van de jongste veel erger kon. Zijn eerste pasfoto, die werd gemaakt toen hij een paar maanden oud was, lijkt meer op een mugshot na zijn eerste misdaad. Waar hij nul berouw voor voelde en het zó nog een keer zou doen, zo kwaad kijkt hij. En dat met hamsterwangen en drie onderkinnen. We lachen er nog steeds om.
De gemeente zou de gemeente niet zijn als alles gewoon makkelijk en duidelijk geregeld zou zijn, want ik had blijkbaar zelf moeten kunnen bedenken dat als je hiervoor een afspraak maakt, je nog een aparte afspraak maakt voor het aanvragen van een nieuw identiteitsbewijs. Gezien dat verplicht is na het aanpassen van een naam, ging ik ervan uit dat dat gewoon bij deze afspraak zou gebeuren, maar zo blijkt maar weer: nooit ergens vanuit gaan. We waren helemaal gereed, met die twee oerlelijke pasfoto’s bij de hand, maar nee, kon niet.
We moeten nu dus nog twee keer terug: een keer voor het aanvragen van die paspoorten en een keer om die betreffende paspoorten op te halen. Super. We hadden gelukkig verder nog niks te doen. Maar, laten we positief blijven, het belangrijkste is geregeld: wettelijk gezien hebben de kinderen nu ook mijn achternaam. De nieuwe, aangepaste geboorteaktes zijn onderweg via de post en binnenkort hebben we ook de nieuwe paspoorten in handen. Inclusief lelijke pasfoto’s.
Mocht je zelf nog twijfelen: het kan nog net. Na de jaarwisseling kan je niet meer met terugwerkende kracht de achternamen van je kinderen laten veranderen. Ik ben in ieder geval heel blij dat we het uiteindelijk toch gedaan hebben. Het voelt completer, zo. De achternamen van allebei de ouders. Eigenlijk niet meer dan logisch.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
