Beeld: Little Detail Photography
Tabitha (44) woont met haar zoontjes Teun (7) en Willem (3) in Haarlem. Haar man kreeg een jaar geleden de diagnose: onbehandelbare hersentumor. Een maand later was hij overleden. Hoe ga je als gezin verder na zo’n plotseling verlies? In deze columns krijg je een inkijkje in momenten die zij meemaken. Het eerste jaar zonder papa.
We hebben Teun naar school gebracht en Willem en ik gaan straks zwemmen met een vriendinnetje van hem. We lopen op de stoep en Willem speelt op het randje. ‘Pas op!’ waarschuw ik hem, ‘straks komt er een auto aan die je niet ziet. Dan kun je een ongeluk krijgen.’ Een gesprek die elke moeder wel duizend keer voert met haar kind. ‘Ik wil naar papa,’ zegt Willem. ‘Papa?’ ‘Ja, ik wil bij papa in het graf liggen.’ Oké, het is net half 9 geweest en ik word weer even wakker geschud.
Ik begrijp hem. Toen Frank net overleden was wilde ik ook wel dood. Niet echt dood natuurlijk, ik wilde bij hem zijn en vond alles zo zinloos. Wat voor zin had het leven als Frank er niet meer was? Willem wil natuurlijk zeggen dat hij zijn papa mist en bij hem wil zijn. Dat hij beschermd wil worden door zijn vader. Ik zucht en zeg dat ik hem goed snap: ‘Ik mis papa ook heel erg.’ En dan monter: ‘Wij moeten nu proberen verder te gaan, te genieten.’ Want ja, dat voorrecht hebben wij. Wij leven! Hoe graag ik ook terug zou willen gaan in de tijd, wij moeten én gaan door. Frank zou het niet anders willen.
“Wat voor zin had het leven als Frank er niet meer was?”
Maar vaak voel ik het verdriet om het feit wat hij allemaal al heeft moeten missen. Hoe groot zijn jongetjes inmiddels zijn worden. Hoe Teun z’n A en B diploma heeft gehaald. Hoe Willem doorgegroeid is van een ledikant naar een groot bed. Hoe ik achter het fietsje aan ren, Willem met een helm op en los van mij fiets. Weg… en hoe ik hem weer opvang als het mis dreigt te gaan. Hoe Teun zijn eerste doelpunt scoort. Zijn eerste melktanden verliest. Hoe goed hij mij voorleest, als ik hem naar bed breng. De eerste logeerpartij. De volzinnen die Willem inmiddels spreekt. Momenten waarop trots en gemis hand-in-hand gaan. Wat had Frank dit graag mee willen maken en wat hadden wij hem graag erbij gewild.
We waggelen door en balanceren op de stoeprand en het leven. We groeien naar elkaar toe in deze nieuwe samenstelling. En zoals elk gezin hebben wij ook onze dagelijkse ruzietjes, gesprekken, lach- en huilbuien en knuffelsessies. We vallen en staan weer op. En als we vallen, willen we het liefst opgevangen worden door de handen van papa. Konden we inderdaad nog maar even bij hem liggen.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.