Tabitha (44) woont met haar zoontjes Teun (7) en Willem (3) in Haarlem. Haar man kreeg een jaar geleden de diagnose: onbehandelbare hersentumor. Een maand later was hij overleden. Hoe ga je als gezin verder na zo’n plotseling verlies? In deze columns krijg je een inkijkje in momenten die zij meemaken. Het eerste jaar zonder papa.
De oppas is thuis en ik ga naar Ikea met een missie: opbergbakken kopen voor de kleding van Frank. Ik loop er verdwaasd rond, append naar mijn beste vriendinnen en met tranen in mijn ogen. Maar ik ben vastbesloten, dit is het juiste moment om zijn kleding op te ruimen. Eerder kon ik het niet. Ik wilde dat hij – als hij tóch weer terug zou komen, op welke manier dan ook – zich thuis zou voelen. Dat hij zou weten dat zijn plaats er nog was, in ons huis, in ons leven. Maar Frank komt nooit meer terug. We moeten verder en dit opruimproces hoort erbij. Thuis ga ik direct aan de slag. Na een half uur hoor ik kindervoeten op de trap. Willem komt binnen en begint te spelen met de riemen van Frank en legt alle kledinghaakjes op het balkon. Hij zit in z’n eigen wereld en ik ga stug verder. Deze klus zal ik klaren. Langzaam ontstaat er ruimte in de kledingkast én in mijn hoofd. De slaapkamer wordt steeds meer van mij en minder van ons. Teun is inmiddels ook thuisgekomen van school en is aan het klieren in de slaapkamer. “Ben jij nu papa en mama?” vraagt Willem opeens. Wat een prachtig vraag voor zo’n jong ventje. “Nou,” antwoord ik, “mama wordt nu heel erg boos op Teun en papa zou heel rustig blijven. Dus nee, ik ben zeker niet papa. Papa was wie hij was en ik ben wie ik ben.” ’s Avonds heb ik mijn eerste ouderavond bij de voetbalclub van Teun. Enorm gehaast en met mijn hoofd nog vol verdriet van de opruimsessie ga ik ernaartoe. Onderweg rijd ik iets te hard met mijn bakfiets over een hobbel en ik vlieg met mijn billen omhoog. Als ik nog aan het uitdampen ben in de voetbalkantine, vraagt een voetbalvader lachend: “Was jij net die vrouw die vloog met de bakfiets?” Nog wennend aan mijn weduwe/single-status kan ik alleen maar heel erg schaapachtig grijnzen. Iedereen druppelt binnen en we beginnen heel gebruikelijk met een voorstelrondje. Nog niet helemaal geland na deze dag, hoor ik mezelf zeggen: “Ik ben Tabitha, de vader, uhh moeder van Teun.” Mijn Freudiaanse verspreking is eigenlijk zo gek nog niet. Op de voetbalclub vertegenwoordig ik zeker ook Frank, want ik weet met hoeveel trots hij langs de lijn had gestaan. Zo ben ik toch een beetje papa en mama op sommige momenten. Die gedachtegang van Willem was helemaal zo gek nog niet.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Sommige gezinnen passen niet in een standaardplaatje en dat hoeft ook niet. De familie Blom is daar een goed voorbeeld van: met acht kinderen is het huis zelden stil, maar wel altijd vol leven.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.
Na een periode van plannen, schuiven en geduld is het moment daar voor Vinenzo Wildeman: hij staat op het punt om zijn ouderlijk huis te verlaten. Een mijlpaal waar het gezin al een tijd naartoe leefde en die nu eindelijk concreet wordt.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.