Tabitha (43) woont met haar zoontjes Teun (7) en Willem (3) in Haarlem. Haar man kreeg een jaar geleden de diagnose: onbehandelbare hersentumor. Een maand later was hij overleden. Hoe ga je als gezin verder na zo’n plotseling verlies? In deze columns krijg je een inkijkje in momenten die zij meemaken. Het eerste jaar zonder papa.
Lees verder onder de advertentie
‘Hij hoort me niet he?’
“Gelukkig is je jongste nog maar twee, hij zal er niet zoveel van meekrijgen,” is wat veel mensen zeiden toen Frank ziek was en overleed. Van binnen kookte ik: hoezó krijgt hij er niks van mee? Dat arme kind moet de rest van zijn leven zonder vader verder. Kinderen voelen bovendien veel meer aan dan wij kunnen bevatten, merk ik al snel. Een dag voor Franks overlijden, wordt Willem huilend wakker van zijn middagslaapje. Niet gewoon huilend, maar jammerend. Ik schrik en ga naar hem toe om hem te troosten. Als ik hem vraag wat er is, zegt hij alleen maar: “Papa…” Een week later wil hij per se zijn zwembroek aan. Hij wil er zelfs in slapen. “Het is oktober lieverd,” probeer ik uit te leggen, maar hij houdt voet bij stuk. Dus ik trek hem een luier aan en z’n zwembroek eroverheen, hoppatee! Ik heb teveel aan mijn hoofd om hier moeilijk over te doen. Als ik later door mijn foto’s scroll, zie ik de foto’s van onze laatste vakantie als compleet gezin in Zeeland. Ik zie Willem in het zwembad met zijn broer én zijn vader. De tranen stromen over mijn wangen als ik besef dat hij die herinnering ook moet hebben gehad. Hij wilde dichtbij zijn papa zijn. En zijn zwembroek bracht hem terug naar het laatste fijne moment samen.
“Papá, ik val! Papaáá!” hoor ik Willem een week later roepen vanuit de gang waar hij op de trap speelt. Ik check of het goed gaat en zie dat het meevalt, gelukkig. Ik laat hem in zijn spel. Een paar dagen later is hij weer op de trap aan het gillen. Ik kijk en hij hangt aan het traphekje beneden en roept: “Papa, help mij! Papááá!” Als ik hem vraag wat er is, kijkt hij naar mij en vervolgens naar een foto van Frank aan de muur. “Hij hoort het niet he?” Ik kijk ook naar de foto en vervolgens naar Willem en zeg met een brok in mijn keel: “Nee lieverd, maar ik kom jou helpen voor papa.”Hoe klein het mannetje ook is, hij probeert te begrijpen wat de dood is. Iets wat voor een volwassene al niet te bevatten is. En met zijn spel, maakt hij duidelijk dat hij zijn papa mist. Net zo erg als ik dat doe. Meer columns lezen van Tabitha? Ga naar kekmama.nl/tabitha
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Een groot huis, mooie vakanties en een succesvolle carrière als influencer: het lijkt Monique Westenberg (48) financieel voor de wind te gaan. Toch is de werkelijkheid anders. Sinds haar breuk met André Hazes jr. moet de moeder van Dré (10) een stuk bewuster met haar geld omgaan.
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.
Vader worden is één ding, maar ontdekken wat voor vader je wilt zijn, is soms een heel proces. André Hazes kijkt in De kapper van de sterren van LINDA. openhartig terug op de eerste jaren met zijn zoon Dré.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]